Claude Code'a tek satır direktif ekledim, ana thread o günden beri hiç dosya açmadı:
«Tüm işleri subagent'a devret. Sen sadece orkestra et.»
Şef planlar, parçalar, dağıtır, sentezler — işi subagent'lar yapar. Neden işe yarıyor 👇
Üç şeyi aynı anda çözüyor:
→ Context izolasyonu: 400 satır grep çıktısı subagent'ta kalıyor, şefe "fonksiyon src/auth/jwt.ts:42'de" satırı geliyor. Ana thread şişmiyor.
→ Maliyet: her işe opus sürmüyorsun. Mekanik iş (rename, CRUD, test) → sonnet. Mimari karar, güvenlik, kök nedeni belirsiz bug → opus. Yanlış model iki yönden de yakar: gereksiz opus para yakar, sonnet'e mimari vermek kalite düşürür.
→ Paralellik: backend ve frontend subagent'ı aynı anda koşuyor. Farklı klasör, farklı sahiplik, çakışma yok.
En sık tökezleten yer: subagent geçmişini görmez. "Az önceki dosya", "konuştuğumuz API" onun için boşluk. Her prompt self-contained olmalı — yol, sözleşme, kabul kriteri içinde.
Bedavası yok: küçük tek-adımlık işte koordinasyon yükü kazancı yer. Devir büyük ya da paralel işte kazanır.
Yazılım hâlâ mühendislik işi; kimin hangi çiviyi çakacağına yine sen karar veriyorsun.
Detaylı yazı (model tablosu + senaryo + hata rehberi) 👉 https://t.co/Dc1MW6UHFj
Her işi Opus'a yaptırmak hem pahalı hem gereksiz.
Bir Claude Code plugin'i yazdım: cli-dispatch. Claude orkestra şefi, DeepSeek işçi. Angaryayı ucuz worker'a koşuyorsun, pahalı context'i mimariye saklıyorsun.
Engel şuydu: Claude Code'un Agent aracı sadece Anthropic modellerini çağırabiliyor; DeepSeek'i subagent yapamıyorsun. Plugin, Claude CLI'ı DeepSeek API'sine saran bir wrapper'la bu boşluğu kapatıyor.
Her görev session-tracked: canlı izle, yarıda kalırsa resume et.
Mesele "hangi model daha iyi" değil — hangi işin hangi modele gittiğine kimin karar verdiği. Karar sende, ama işçi denetimli.
Kurulum + komutlar:
👉 https://t.co/rfKmZ7oZmj
LinkedIn — Claude Code + DeepSeek
Claude Code'u DeepSeek modelleriyle denemek istedim. Tek şartım vardı: çalışan Anthropic kurulumum bozulmasın.
İnternetteki rehberlerin çoğu "env var'ları export et" diyor. O an ne oluyor? Bütün claude komutların DeepSeek'e gidiyor. Bir modeli kazanıyorsun, günlük kurulumunu kaybediyorsun. Kötü kullanım.
Daha temiz yolu kullanıyorum: tek bir wrapper fonksiyonu.
→ claude → eskisi gibi Anthropic
→ claude-ds → DeepSeek
Hiçbir config dosyasına dokunmadan. Ortam değişkenleri sadece o komut çalışırken yaşıyor, komut bitince yok oluyor.
macOS/Linux'ta ~/.zshrc içine bir fonksiyon yetiyor. Windows tarafında karşılığını PowerShell $PROFILE ile yazdım — orada bir incelik var: PowerShell'de $env: değişkenleri oturuma yapışıyor. O yüzden izolasyonu try/finally ile elle temizliyorsun. Atlarsan aynı tuzağa düşüyorsun.
Çıkardığım ders şu: mesele "hangi model daha iyi" değil, kontrolün kimde olduğu. Hangi işi hangi modele koşacağına karar veren sensin; kurulumun da bunun bedelini ödememeli.
Adım adım rehber (macOS / Linux / Windows) ilk yorumda ���