@termehhastam بله بهترین کار اینه که تمامی ساکنین ایرانی، عرب، ترک، اسلاو، هندی، پاکستانی، روسی، کلمبیایی، پرتقالی، چینی و ویتنامی اون کشور خواستار آموزش به زبان مادری بشن و نسل اندر نسل فقط به زبان مادری خودشون تحصیل کنن. هرکی هم دانشگاه و مدرسه خودش بزنه خلاصه هر گروهی برای خودش زندگی کنه.
خیلی شرمآورین که به کسی مثل مهدی یراحی که بچهی جنگه، سالهاست ممنوعالکاره، زندان رفته و همیشه کنار مردم بوده، وقیحانه حمله و توهین میکنین فقط چون نظرش رو در مورد جنگ گفته. شما مبارزان پلاستیکی هستین که بجز ادا و فحاشی و باندبازی هیچی بلد نیستین.
طرف دستش شکسته بود، از دکترش پرسید وقتی دستم خوب بشه، میتونم پیانو بزنم؟ دکتر گفت آره جانم حتما. طرف هم خوشحال شد و گفت چه خوب، چون قبلا نمیتونستم!
حکایت کسانی هستش که فک میکنن اگر ایران رو با بمب اتم بزنن، بعدش شبیه ژاپن میشیم!!!
@mr_yousefi_ در اینکه آقای پزشکیان ترکی صحبت کنند نه تنها هیچ عیبی نیست بلکه بازتاب تنوع قومیتی ایرانه، اما تعجبم اینه که چرا در قبله آمال امثال جنابعالی به چند زبانی عادت نمیکنند؟ چرا زبان کردی رو رسمی اعلام نمیکنند؟ چرا رسم الخطشون رو از الفبای عربی به لاتین تغییر دادند؟
@leiloon_l برو بابا تورو خدا زده، زمین و زمان گفتن میناب رو با تاماهاک زدن باز شاه اللهی دگوری میگه نه کار خود سپاه بوده. امثال تو یکم زودتر دنیا میومدین خمینی رو هم تو ماه میدیدین.
@lePetitPrince40 آخه چه کاری از دستتون بر میآد؟ شما کفی هستین روی آب. یه روزی بغل فاشیستی مثل ترامپ بودین و امروز بخاطر امتحان زبان علیهش. اون روزی که این فاشیست و گروهش دستشون رو تا مفرغ در خون صدها بچه مدرسهای ایرانی زن و مرد بیگناه هم میهن زدن شما کجا تشریف داشتین؟
از خرداد پارسال تا الان دوبار به این کشور حمله کرده
عین نقل و نبات رو سر مردم سنگرشکن میریختن
زیر تحریم۳قلو زاییدیم بعد ایرانی نشسته میگه اوه این قضیه آزمونا یعنی هدف ما مردمیم
تو خیلی باهوشی عزیزم کاش هرطور شده از این مملکت بری
الان همتون اینجورین که وای چرا آمریکا اروپا دارن اینجوری میکنن؟چرا دیگه ایرانی راه نمیدن؟چرا انقدر مهاجرت رو سخت کردن؟پس چطور از دست اخوند فرار کنن؟ حداقلش میتونین دفعه بعد نرین قاطی فاشیستهای خارجی و تو تظاهرات ضد مهاجرا شرکت کنین.اونم وقتی خودتون مهاجرت کردین و ما اینجا داریم زیر آخوند منتظر فرار جون میدیم.
مدتی است که تماشاگر ویدئوهایی روی یوتیوب هستم که ولاگرهای ایرانی با یک دوربین پنهان در خیابانهای تهران یا دیگر شهرها به راه میافتند و رفتوآمد مردم و زوایایی از رفتار آنها در عرصه عمومی را ثبت میکنند.
بیشترشان را میتوان شیرینی بصری با چاشنی عذاب جان نامید؛ ویدئوهایی از مناطق اعیاننشین تهران با غذاهای چشمنواز، خوراکهای اشتهاآور، دسرهای متنوع و نوشیدنیهای رنگارنگ کافهها، دستفروشها و رستورانها.
بعضی ویدئوها به پرسهزدن در کوچهپسکوچههای معروف میپردازند، با هدف برانگیختن احساسات نوستالژیک و یادآوری خاطرات سالهای دور.
برخی هم با سرزدن به حجرهای، ورود به آتلیهای هنری یا نشستن کنار یک دستفروش، معطوف به تاباندن نور بیشتر بر فعالیتهای ایرانیان برای کسب درآمد و گذران زندگیاند.
آنچه من را پای این ویدئوها مینشاند، نه شیرینی بصری است، چون در شهرهایی مثل تورنتو و لندن شاهد همه نوع تنوع و گوناگونی بودهام، و نه نوستالژی دوران جوانی و جوانتر، چون پس از بیش از چهار دهه دوری از کشور، هیچکدام از خیابانها و کوچهپسکوچهها آنگونه که من به یاد داشتم نیستند که جز آهی، یادی برانگیزند.
آنچه من را میخکوب این ویدئوها میکند، مردم هستند و جریان زندگی.
مردان و زنان جوانی که به لطف #زن_زندگی_آزادی دستکم در اماکن عمومی بر حق انتخاب پوشش چنگ انداختهاند و برای تأمین هزینه زندگی، با غرور هنر دست خود را کنار جوی آب برای فروش گذاشتهاند؛ و وقتی پای حرفشان مینشینی، پختگی میبینی همراه با پویایی و تحرک در کنار تفکر.
مردمی که بهرغم همه نابسامانیها، شرایط سخت معیشتی و گرانی روزافزون، نه در نهان یا زیر پوست شهر، بلکه در عیان و مقابل چشم همه به یکدیگر عشق میورزند؛ برای گوش هم ترانه میخوانند، برای چشمان یکدیگر میرقصند و برای دل خود همچنان امیدوارند.
انگار نه انگار حکومتی به نام جمهوری اسلامی بر سرشان ایستاده و انگار نه انگار هر آن ممکن است دوباره بمبی بر سرشان بیفتد.
مردمی که از حکومتشان یک زندگی نرمال میخواهند، اما زندگی نرمال را هم از خود سلب نمیکنند.
مردمی آزاد و بهشدت دوستداشتنی درون جامعهای بسته و به غایت پیچیده.
آیا ما در بیرون ارزیابی صحیحی از درون داریم؟
روزگار غریبی است وقتی خود را پیامآور آزادی مینامیم اما سفیر مرگ هستیم.
تمساحگونه اشک میریزیم برای مردمی که در خیابان با مسلسل کشته شدند اما روباهوار اشک شوق وقتی همان مردم در خیابان و مدرسه زیر بمب جان دادند.
مخالفت با جنگ تحت هر شرایطی حتماً مزدوری جمهوری اسلامی است ولی با پرچم دولتی نسلکش به دست در سوگ "عمویی" تجاوزکار به کشور نشستن، اصلاً در هیچ شرایطی نیست.
برای پیروزی، ویرانی پلها و کارخانهها و زیرساختها در حملات هوایی جنایتکاران و دروغگوها خشممان را برنمیانگیزد، اما، پس از شکست، انتقاد یک خبرنگار از آلودهکردن یک دریاچه ویرانمان میکند.
روزگار عجیبی است وقتی فکت و ظهور بیشتر، اکت و تظاهر بیشتر میطلبد.
هرقدر سند و مدرک در جهت حقانیت طرف مقابل رو شود، حرفش همچنان دروغ است اما هرقدر کینهتوزی و ریاکاری طرف خودی واضحتر، حرفش همچنان، حقیقت.
تأسفآور اینکه بعضی به جای قدری فکر در جهت دروننگری عاقلانه حتی برای یک لمحه، دارند فکر میکنند در جهت پاسخدهی جاهلانه، در همین لحظه.
متراژ وطن دوستى به ادعا نيست، به عمله.
روبرت آوديسيان، جانباز و رزمنده ارمنى، چشم هاش رو توى عمليات والفجر ٨ تقديم اين خاک كرد وسالها بعد با همون دردا پر كشيد.
اين مرزوبوم مال همه فرزندانشه! از مسلمان ومسيحى تا ارمنى و آشورى.
روحش شاد…
#قهرمان_من
این دو کودک پدر و مادرشون رو در حمله آمریکا به قشم از دست دادند
ولی من این عکس رو تو استوری سلبریتی ها،علی کریمی ها و نگران های جنوب نمی بینم چرا!
حقا که واژه ی لاشخور برازنده ی شماست