@cakicifurkann Sadece google çevirinin yapay zekanın değil) Dünya üzerinde çevirebildiği dillere bakarsanız, normal olmayan "çeviremedi, çeviremiyor" ifadesidir desek .
Çalışmalar, Çanakkale Boğazı kıyısında uzun zamandır denizin yuttuğu tarih öncesi bir yerleşim yeri olduğu düşünülen yapının aslında kasıtlı olarak inşa edilmiş bir Tümülüs mezar olduğunu gösterdi...
Detaylı bilgi için linke tıklayınız.
https://t.co/xRByCbVSvk
@mustafarmagan Eğer öyleyse müzeye gidip görebiliriz değil mi, bay mustafa lütfen konunun devamını da sağlayın.. müzeye de gidin belgeleyin biz de sayenizde aydınlanalım, ışıyalım, ilim irfan öğrenelim.
Anıtkabir'in neden faşist mimari örneği olmadığını anlattığım videoya onlarca kez yapılan bir yorum vardı: "Yunan tapınağı bu. Bizim kültürümüz değil."
Peki öyle mi?
Anıtkabir mimarisinde Antik Yunan ve Roma mimarisinden beslenen klasik mimarlığın izleri var. Bu bir sır değil. Mimarlar da söylüyor. Ancak klasik mimari zaten, yüzyıllar boyunca farklı coğrafyalarda, farklı kültürlerde ve farklı siyasi rejimlerde tekrar tekrar yorumlanmış bir mimari dil.
Her sütunlu yapı Yunan tapınağı olmadığı gibi, her modernize sütunlu anıtsal yapı da arkasında o ideolojiyi barındırmıyorsa f*şist mimarlık değil.
Anıtkabir yalnızca klasik mimarlığa referans vermiyor. Hitit sanatından (kopyala yapıştır argümanların aksine) Selçuklu ve Osmanlı mimarisine, geleneksel Türk motiflerinden Anadolu'nun farklı bölgelerinden getirilen doğal taşlara kadar çok katmanlı bir kültürel anlatı barındırıyor.
Kaldı ki Antik Yunan ve Roma mirasını Anadolu kültüründen tamamen ayrı düşünmek de tarihsel açıdan oldukça sorunlu bence. Ülke Antik Roma ve Antik Yunan yapılarıyla dolu.
Mimarları Emin Onat ve Orhan Arda, farklı dönemlerin mimari mirasını 20. yüzyılın çağdaş mimarlık anlayışıyla yeniden yorumlamış.
Anıtkabir'i beğenebilirsiniz veya beğenmeyebilirsiniz, size kalmış. Mimari eleştiri elbette yapılabilir. Ancak bir yapıyı yalnızca siyasi görüşlerimiz üzerinden değerlendirip tarihsel ve mimari gerçekleri görmezden gelmek başka bir şey.
Derdim bir ideolojiyi savunmak değil, mimarlığı doğru anlatmak.
Benim anlattıklarıma da körü körüne inanmayın. Gidin görün, araştırın, sorgulayın.
Bulunalı 70 yılı geçti ama bilim insanları bu fosilin bir solucan mı, bir sümüklü böcek mi, yoksa bir balık mı olduğunda hala anlaşamıyor.
Tully canavarı, yaklaşık 300 milyon yıl önce bugünkü Illinois'taki çamurlu haliçlerde yüzen, yumuşak dokulu bir deniz hayvanıydı. Fosilini 1955'te amatör fosil toplayıcısı Francis Tully buldu. Torpido biçimli bir gövdesi, üçgen bir kuyruk yüzgeci ve ucunda dişler olan esnek bir hortumu vardı. Gözleri ise sırtından iki yana uzanan bir çubuğun uçlarında duruyordu.
2016'da yayımlanan iki çalışma, hayvanın aslında bir omurgalı olduğunu öne sürdü. Bağırsak sanılan yapının notokord, yani omurganın ilkel öncüsü olan sırt ipliği olduğu, göz pigmentlerinin de omurgalılarınkine benzediği söylendi. Ama kuşkucular ikna olmadı: Notokord denen yapı gözlerin önüne kadar uzanıyordu ve bilinen hiçbir omurgalıda böyle bir anatomi yok.
2023'te Japonya'dan bir ekip, müzelerdeki 153 fosili üç boyutlu lazer tarayıcıyla inceledi. Solungaç keseleri ve yüzgeç ışınları sanılan yapıların ya hiç olmadığı ya da omurgalı anatomisine uymadığı ortaya çıktı. Üstelik hayvanın sadece gövdesi değil, başı da birbirini izleyen bölmelerden oluşuyordu. Omurgalılarda böyle bir dizilim görülmediği için ekip, Tully canavarının omurgalı olamayacağı sonucuna vardı.
Ekibin en güçlü tahmini, hayvanın bizim de dahil olduğumuz sırt iplikli hayvanlar grubunun, yani kordalıların omurgasız bir üyesi olduğu yönünde. Ama bunun için henüz kesin bir kanıt yok. Yani Tully canavarı, evrim ağacında kendine bir dal arayan bir fosil olmayı sürdürüyor.
Yazının tamamını okumak için profildeki Darvin linkine tıklayabilirsiniz.
✏️ Çeviren: Ozan Yıldız · Editör: Damla Şahin Uçar
https://t.co/C5g5GB6DbI
Alman gazeteci, yazar ve doğa bilimci Eberhard Werner Happel (1647–1690) tarafından hazırlanan ve ilk kez 1675 ile 1685 yılları arasındaki çalışmalarında yayımlanan "Die Ebbe und Fluth auff einer flachen Landt-Karten fürgestelt" (Gelgit ve Okyanus Akıntılarının Düz Bir Dünya Haritası Üzerinde Gösterimi) adlı tarihi gravür haritadır. Kartografi tarihinin ilk tematik (belirli bir konuya odaklanan) haritalarından biri kabul edilen bu çalışma, dünya denizlerindeki okyanus akıntılarını, gelgit hareketlerini ve girdapları sistematik bir şekilde görselleştirmeyi amaçlar.
Happel bu haritada, dönemin bilimsel teorilerine dayanarak okyanus sularının hareket yönlerini akıcı çizgiler ve girdap sembolleriyle harita üzerine işlemiştir. Haritanın dikkat çeken en belirgin teorik detaylarından biri, Hazar Denizi, Karadeniz ve Basra Körfezi gibi büyük su kütlelerinin yeraltı tünelleriyle birbirine bağlandığına ve Sina Yarımadası'nın altından su geçişleri olduğuna inanılan noktaların kesik çizgilerle gösterilmiş olmasıdır. Küçük çemberler içindeki noktalar suyun yeraltı sistemine çekildiği girdapları temsil ederken, haritanın sol alt köşesinde ise su döngüsünü sembolize eden mitolojik bir figür yer alır.
Eser coğrafi açıdan incelendiğinde, 17. yüzyıl Avrupa haritacılığının bilgi sınırlarını ve dönemin yanılgılarını da açıkça gözler önüne serer. Haritada Kuzey Amerika'nın batı kıyısı, o dönemde yaygın bir kartografik hata olan "Kaliforniya Adası" (California) şeklinde ana karadan tamamen bağımsız olarak çizilmiştir. Benzer şekilde Avustralya kıtası henüz tam olarak keşfedilmediği için güneyde devasa ve belirsiz bir "Süd-Land" (Güney Toprağı / Terra Australis) ana karası uzanmaktadır. Tarih ve bilim görselleştirmesinin öncü örneklerinden biri olan bu bakır baskı harita, okyanus biliminin (oseanografi) emekleme dönemine ait çok değerli bir belgedir.
📕 YENİ KİTAP // İMPARATORLARIN SALTANATI
Doğu Roma’da tahtı ele geçirmek kadar korumak da zordu!
Genesios Kroniği, 9. yüzyıl Bizans tarihini saray entrikaları ve iktidar mücadeleleriyle anlatıyor.
🔗 https://t.co/cH0jLwEWP2
Amanoslarda ilginç çatlaklar!
İskenderun ile Payas arasında kalan amanos dağlarının eteklerinde çatlaklar oluşuyor.
Bölge halkı bu çatlakların araştırılmasını istiyor. Çatlakların oluştuğu bölge demirçelik ve limanlar sahasının hizasındaki dağlık tarafta.
Çakmak veya kibrit kullanmadan, ahşap bir çubuğu tahta üzerinde sürterek kor oluşturan adam, kuru bitki lifleri yardımıyla geleneksel ateş yakma tekniğini uygulamalı olarak gösterdi.
İzometrik Kütopya'nın yarısını tamamladık. Kütahya'nın bugünkü değil tarihteki mimarisi ve doğasını içeriyor. Kayıp dereler, yıkılmış tarihi eserler. Zamanla çeşmeler ve konakları da ekleyince 2000 eseri bulacak.
Bu fotoğraf, 1930'lu yıllarda İstanbul Sultanahmet Meydanı ve Büyük Saray (Konstantinopolis Büyük Sarayı) kalıntılarında gerçekleştirilen Bizans dönemi mozaik kazılarını göstermektedir; arka planda ise Ayasofya yer almaktadır.
1935'te başlayıp sonraki yıllara uzanan kazılar sırasında, Doğu Roma İmparatorluğu'nun Büyük Sarayı'na ait 5. ve 6. yüzyıla tarihlenen zemin mozaikleri gün yüzüne çıkarılmıştır.
Ön planda kazı çukurunda yer alan geometrik ve figüratif taban mozaikleri, arkada ise siluetiyle Ayasofya (ve minareleri) görünüyor.
Bu mozaiklerin bir kısmı günümüzde Sultanahmet'teki Büyük Saray Mozaikleri Müzesi bünyesinde korunmakta ve sergilenmektedir.
Türkiye'nin en özel bölgelerinden birine bakıyorsunuz bu fotoğraflarda; Ankara’nın eşsiz güzellikleriyle varolan Beypazarı dağlarına.
Geyiklerin Anadolu'daki anayurdu desem yeridir bu bölgeye mesela. 2013'te tekrar ortaya çıkana kadar Anadolu Parsının en son görüldüğü coğrafya yine tam bu nokta. Kuzeyden gelen Karadeniz habitatının bitip bozkır ekosisteminin başladığı sınır hattı aynı zamanda. Ve bu konumu orayı endemik bitki türlerinin yanı sıra diğer yaban hayatı açısından da oldukça zengin hale getiriyor.
Ülkemizdeki dört akbaba türünün görüldüğü yerlerden olmasının yanı sıra ayı, kurt, vaşak, geyik, karaca gibi büyük ve önemli memelileri de bağrında saklıyor.
Alanda yapılan araştırmalarda milyon yıllık ağaç fosilleri de bulundu.
Ama bir sorun var!
Geyikleri kutsal gören, koruyup o doğayla bütün yaşayan köy halkı ikinci kez taş ocağı riskiyle karşı karşıya. Hem de daha önce mahkeme kararıyla iptal ettirdikleri bir proje bu.
Köye 400 metre mesafede planlanan taş ocağı için 2019 yılında bir başvuru yapılıyor. Önce ÇED gerekli değildir kazanılıyor. Sonra firma ÇED gereklidire başvuruyor. Köylüler onu da kazanıyor. Ama 2026 yılına gelindiğinde projede küçük bir değişiklikle aynı bölgede tekrar başvuru yapılıyor. Ve daha önce kazanılmış bir dava ve nihayetinde yapılmamasına yönelik karar olmasına rağmen başvuru kabul ediliyor ve bugünlerde kurumlara görüş soruluyor.
20 Ekim'de de halkın katılımıyla bir toplantı da yapılacak. Bölge halkı zaten istemiyor. Ellerinde bu konuda yeterince materyal var. Ancak haliyle korkuyorlar. Kararlara etki eden birileri olmasından çekiniyorlar. Ve haliyle kamuoyundan destek bekliyorlar.
Bizler bu konuda kamuoyu oluşturup bu konuyu gündemde ve odakta tutarsak bu işe olumlu bir etki yapabiliriz.
Geyiklerin Anadolu'daki en önemli ve bakir topraklarını koruyabiliriz.
Lütfen @csbgovtr@milliparklar@TCTarim@EmineErdogan@adalet_bakanlik@TC_icisleri@tcbestepe@murat_kurum bu konuda sizlerden harici bir karar değil sadece olması gerekenin uygulanmasını, yapılmaması gerekenin yapılmamasını istiyoruz.
Fotoğrafları geçtiğimiz hafta bölgedeki 2 günlük bir turda çektim. Öyle canlı öyle yaşayan bir coğrafya
Beşiktaş Akaretler’deki sıra evler. Akar gelir anlamına geliyor. Sarkis Balyan’a yaptırılan bu evlerin kira akarının Sultan Abdülaziz’in kendi adına Maçka’nın Taşlık mevkiinde Dolmabahçe Sarayı’na nazır bir noktada inşa ettireceği camiye gitmesi planlanıyordu. Sultanın tahttan indirilmesiyle cami inşa edilemedi. Cami için toplanan taşların Maçka’da yığıldığı noktaya Taşlık denilirlen (ki bu noktaya Mimar Sedat Eldem seksenlerde Bedrettin Dalan tarafından yıktırılana kadar faal olan nefis bir kahvehane inşa etmişti) burada bulunan taşlar sonradan Şişli Camii’nin inşasında kullanıldı