"Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek..."
Nazım Hikmet
“Gölgemi bile ara
O bile fazla sana
Oflar dizilsin boğazına
Kırdığın yerden kırıl
Gözyaşın gibi dağıl
Çaresizlik anla ki nasıl
Dipsiz gecelerde bensiz kal
Ben gibi yıkıl, yokluğuma sarıl•••”
İnsan sürekli olarak duvara karşı konuşursa bir yerden sonra ansızın vazgeçer konuşmaktan. Sıkıntısı geçtiğinden değil, bir anlamı olmadığından. Konunun duvarla bir ilgisi yok.
Artık uzaktan bile bakmıyorum sana. Ne düşündüğün umrumda değil, ne yaptığında. Gece kaçta uyudun, sabah kaçta uyandın. Hiçbirini merak etmiyorum, tahmin de yürütmüyorum. Zaten bir insana şefkat bile iyi gelmiyorsa, geriye yapılacak tek bir şey kalır, o da vazgeçmek. Vazgeçtim...