گاهی جامعه فقط موقتاً نفس میگیرد؛ اما حافظهی جمعی زیر خاکستر میماند.
جمهوری اسلامی شاید بتواند با مذاکرات و نمایشهایش خیابان را برای مدتی ساکت کند؛ اما هر اعدام و هر جنایت تازه، زخمی دیگر بر حافظهی مردم ایران میگذارد.
این زخمها فراموش نمیشوند؛ فقط منتظر لحظهای میمانند که دوباره خودشان را نشان دهند.
#اتحاد
⚠️ WARNING TO TRUMP: IRAN doesn't want PEACE, they want TIME
Every deal they sign is the ancient Islamic strategy of Al-Hudaybiyyah: a calculated pause to rearm, regroup, and strike when you least expect it. Used for 1,400 years to lull enemies into a false sense of security before the kill.
Mohammed. Arafat. Iran. Same strategy, different century.
You cannot negotiate with a regime that has already decided you are the enemy. Finish the job.
«از امروز، ریلهای واشنگتن و تلآویو از هم جدا شدن»
چند روزی است که اخبار ایران، اسرائیل، لبنان و آم��یکا را دنبال میکنم و یک نکته برایم جالب شده است.
از یک طرف، ترامپ همچنان از ادامه مذاکرات با ایران صحبت میکند و به نظر میرسد نمیخواهد آمریکا وارد یک جنگ گسترده جدید در خاورمیانه شود.
از طرف دیگر، اسرائیل بدون توجه به فضای مذاکرات، همچنان حملات خود را علیه حزبالله و اهداف نظامی جمهوری اسلامی ادامه میدهد.
شاید برداشت من اشتباه باشد، اما احساس میکنم واشنگتن و تلآویو، هرچند هنوز متحد هستند، دیگر کاملاً روی یک ریل حرکت نمیکنند.
اتفاقاً به نظر من این میتواند برای آمریکا یک سناریوی مطلوب باشد. آمریکا بیرون از جنگ مستقیم میماند، امنیت خلیج فارس و متحدانش را حفظ میکند و در عین حال وارد هزینههای یک جنگ بزرگ نمیشود.
اما نکته مهمتر، مسئله بلاکید و فشار اقتصادی است.
تا زمانی که این وضعیت ادامه داشته باشد، بلاکید و محدودیتهای اقتصادی عملاً سر جای خود باقی میمانند. تجارت عادی شکل نمیگیرد، سرمایه وارد کشور نمیشود و گردش مالی لازم برای بیرون آمدن جمهوری اسلامی از این بحران به وجود نمیآید.
در چنین شرایطی، حتی اگر مذاکرات ما��ها ادامه پیدا کند، زمان الزاماً به نفع جمهوری اسلامی کار نمیکند؛ بلکه هر روز فشار بیشتری روی ساختار اقتصادی آن وارد شود.
همزمان اسرائیل هم میتواند مسیر نظامی خودش را ادامه دهد و آنچه از ظرفیتهای نظامی، موشکی و امنیتی جمهوری اسلامی باقی مانده هدف قرار دهد.
من همیشه معتقد بودهام که آزادی ایران را مردم ایران به دست خواهند آورد.
اما گاهی فکر میکنم شاید در نهایت، همین ترکیبِ فشار نظامی و خفگی اقتصادی، همان چیزی باشد که کمر جمهوری اسلامی را خواهد شکست.
بله، متأسفانه مردم عزیز کشورمان ایران هم بهای سنگینی میپردازند و سالهاست زیر فشار تورم و مشکل��ت معیشتی زندگی میکنند.
اما از نگاه من، شاید این همان سختترین و آخرین مرحلهای باشد که باید از آن عبور کرد؛ مرحلهای که در آن جمهوری اسلامی هر روز ضعیفتر میشود و جامعه ایران به نقطهای نزدیکتر میشود که بتواند برای تعیین سرنوشت خودش وارد نبرد نهایی با این حکومت شود.
شاید به همین ��لیل است که این روزها احساس میکنم داستان فقط جنگ اسرائیل و جمهوری اسلامی نیست؛ بلکه مسابقهای است میان زمان، فرسایش اقتصادی و توان باقیمانده یک نظامی که سالها بقای خود را بر بحران بنا کرده است.
👇
Soho Entertainment presents “3X” EP is OUT NOW on all platforms 🔥🎶
Click the link and listen now. https://t.co/tbhcBTf3JK
مجموعه “3X” از هماکنون در تمام پلتفورمها منتشر شده است 🔥🎶
برای شنیدن، روی لینک کلیک کنید. https://t.co/tbhcBTf3JK
دوستان عزیزم،
همین پنجشنبه مجموعهی 3X را از #سوهو اینترتینمنت تقدیم به شما میکنم:
یک آهنگ جدید به نام «میجنگیم»
و دو ریمیکس از «جون و نفس» و «آرزو دارم».
3X EP 💿 will be out this Thursday, May 21st by #SohoEntertainment on all platforms 🎶🔥
نزدیک به سه سال طول کشید تا اروپا بالاخره با زبان بیزبانی چیزی را بگوید که مدتها از گفتنش فرار میکرد.
تظاهرات دیروز لندن فقط یک تجمع خیابانی نبود؛ نشانهی یک خستگی عمیق و نگرانی در بخش بزرگی از جامعهی اروپا بود.
بعد از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، موج راهپیماییهای ایدئولوژیک، شعارهای افراطی، فشار بر جوامع یهودی، و سردرگمی جریانهای چپ و راست در برابر اسلامگرایی سیاسی، حالا یک پیام واضحتر شنیده میشود:
اینکه هیچ کشوری نباید آنقدر در برابر افراطگرایی، نفرتپراکنی و ناسازگاری فرهنگی عقبنشینی کند که خودش را از دست بدهد.
«اروپا نمیخواهد به میدان درگیریهای مذهبی و ایدئولوژیک خاورمیانه تبدیل شود یا هویت تاریخی و فرهنگی خود را از دست بدهد.»
لندنِ دیروز، درباره آیندهی اروپا حرف زد که نمیخواهد قاره ای اسلامی شود.
@IranIntl Google:
The "DISO Mobb" is a well-known Los Angeles graffiti crew whose members often "bomb" (paint quickly in high-visibility areas) billboards and freeway signs across the City. In short, it’s a Los Angeles graffiti tag used as a vehicle for anti-regime political protest.
Iran's oil storage is maxed out and tanker exports are frozen under the U.S. naval blockade. The regime's solution: hundreds of pickup trucks smuggling subsidized fuel into Pakistan at the Pir Kor border crossing. The government isn't stopping them.
شاید زندگی
چیزی جز همین لحظههای کوچک نباشد؛
لحظههایی که ناگهان
ما را روبهروی مسائلی میگذارند
که جوابشان را بلد نیستیم
نه آمادهایم
نه مطمئن
اما درست همانجا
در دل همان مکثها
در همان تردیدهای کوتاه
ما شکل میگیریم
و همین لحظهها
در ذهن میمانند
و آرامآرام
ما را میسازند
و ما آزموده میشویم
که در این ۴۷ سال
چقدر رشد کردهایم
گاهی تردید
از گم کردن راه نیست
از دیدن وسعت آن است
لازم نیست
همهاش را ببینیم
فقط کافیست
قدمها را برداریم
همه در حال رشدیم
#اتحاد
Clarity comes after movement
«بازطراحی نظم جهانی: از اوکراین تا تنگه هرمز»
«بازی پنها�� قدرتها: اروپا در اوکراین، چین در هرمز، آمریکا در اوج»
به نظر میرسد میدان اوکراین، اروپا را درگیر و فرسوده کرده؛
در حالیکه آمریکا تمرکز اصلیاش را روی چین و مهار مسیرهای انرژی؛ بهویژه خلیج فارس و تنگه هرمز، گذاشته است.
در این معاد��ه، اروپا و چین بیشترین فشار را از شوک انرژی و بیثباتی مسیرهای تجاری میگیرند.
آمریکا بهدلیل تولید داخلی انرژی، ضربهپذیری کمتری دارد؛
اما اروپا و آسیا در برابر اختلال در خلیج فارس آسیبپذیرترند.
روسیه، از یک سو زیر فشار تحریم و جنگ تضعیف شده؛
اما از سوی دیگر، افزایش قیمت نفت میتواند بخشی از این فشار را جبران کند، و همین، به آن امکان میدهد از انرژی، جنگ و سایبر برای حفظ جایگاه خود استفاده کند.
پس تصویر بزرگ شاید این باشد:
آمریکا در حال بازطراحی نظم انرژی و فشار بر چین است؛
اروپا در باتلاق اوکراین و شوک انرژی گرفتار میشود؛
چین هزینه وابستگی به مسیرهای خلیج فارس را میپردازد؛
و روسیه، با وجود ضعف اقتصادی، همچنان یک بازیگر تعیینکننده باقی میماند.
اما در این میان، یک نکته مهم را نباید فراموش کرد:
بهتر است از فضای شایعه و تحلیلهای سطحی در مورد مذاکرات آمریکا و ایران فاصله بگیریم.
بخش زیادی از روایتهایی که از «پیروزی در جنگ فرسایشی» گفته میشود، کارکردی روانی و مصرف داخلی دارند.
این یک روند زمانبر است، نه یک اتفاق لحظهای.
و در نهایت، آنچه مسیر آینده را شکل میدهد، نه شعارها، بلکه درک دقیق، هوشیاری، و همبستگی جامعه ایرانی است.
#اتحاد
#ایران_را_پس_میگیریم
دوستان عزیز،
ما در یک پیچ جدی جنگی و سیاسی هستیم؛ فضایی که شاید در ظاهر مبهم باشد، اما وقتی دقیقتر نگاه کنیم، نشانههای یک مسیر مشخص در آن دیده میشود.
از زاویهی ژئوپولیتیک و بازار انرژی، اتفاقاتی که در خلیج فارس در حال رخ دادن است، از فشار روی تنگه هرمز تا تغییر رفتار خریداران جهانی؛ بیشتر شبیه یک پروژهی کوتاهمدت نیست. این یک بازی چندماهه است که میتواند تعادل بازار انرژی را برای سالها تغییر دهد.
در همین راستا، مذاکرات جدید آمریکا با اروپا و تلاش برای هماهنگسازی سیاستهای انرژی، نشانهی آن است که غرب در حال بازتعریف زنجیرهی تأمین خود است. از طرف دیگر، نوعی همراستایی عملگرایانه در بازار انرژی بین آمریکا و روسیه هم دیده میشود، در حالی که چین با چالشهایی روبهروست که میتواند از قدرت مانورش در این معادله کم کند.
مجموع این داینامیکسها نشان میدهد که تمرکز سنتی بازار روی خلیج فارس ممکن است در بلندمدت تضعیف شود و وابستگی جهان به این منطقه، دیگر مثل گذشته سلطهگر و تعیینکننده نباشد.
اگر تاریخ را هم کنار این تحلیل بگذاریم، در سال ۵۷ هم چند ماه طول کشید تا جامعه از نارضایتی پراکنده به یک حرکت همجهت برسد. امروز هم نشانههایی از یک «تجم�� فشار» دیده میشود؛ فشاری که میتواند در یک بازهی زمانی مشخص، به یک جهش جمعی تبدیل شود.
با این نگاه، اگر روندها ادامه پیدا کند، بازهای مثل اوایل تا اواسط تابستان میتواند به یک نقطهی تعیینکننده نزدیک شود. نه بهعنوان یک پیشبینی قطعی، بلکه بهعنوان مسیری که دارد شکل میگیرد.
در آمریکا هم، با وجود سر و صدای سیاسی و حتی بحثهایی مثل impeachment، تصمیمهای کلان معمولاً مسیر خودشان را میروند و کمتر تحت تأثیر فضای انتخاباتی midterm متوقف میشوند.
در نهایت، آنچه سرنوشت را تعیین میکند، ترکیب فشار بیرونی و تصمیم به موقع درونی جامعه است.
اگر این دو به هم برسند، نقطهی تغییر دور نخواهد بود.
#ایران_را_پس_میگیریم
#اتحاد
شکافهای داخل تا کجا عمیقتر میشه؟
و آیا مردم حس میکنن وقتشه وارد صحنه بشن؟
شاید تغییر،
جایی بین فشار بیرون
و تصمیم خیابان ا��فاق بیفته.
✌️
#ایران_را_پس_میگیریم
💿
ترانه #میجنگیم به زودی 👊
Breaking | Exclusive:
After the Iranian delegation returned from Pakistan empty-handed - President Pezeshkian erupted, shouting at members of the delegation.
In an exclusive quote obtained by us, he told associates:
“We are weeks away from collapse. They are cutting off our main source of income - I don’t know how we will pay salaries.”
According to my sources, Pezeshkian is on the verge of a nervous breakdown and is demanding a deal - at any cost.
این روزها، هر خبر یه پرده از چهرهها کنار میزنه و هر بار، یه ذره از اعتمادمون کم میشه.
اما وسط این تلخی، یه چیز باارزش پیدا کردیم: همدیگه رو.
کنار هم، آگاهتر و محکمتر ادامه میدیم 🤝
به امید روزی که ایران عزیزمون نفس راحت بکشه.
دایه دایه، وقت جنگه ✌
ویدئو «جون و نفس» منتشر شد! در کانال رسمی یوتیوبم یا همینجا در ایکس تماشا کنید:
https://t.co/MjJoekzeTG…
_
“Joono Nafas” is OUT NOW!
Watch it now on my official YouTube channel or right here on X:
https://t.co/MjJoekzeTG…
هممیهن ایرانی،
میدانم که شاید تو به من نگاه میکنی و فکر میکنی من «کافرم».
شاید به تو گفتهاند که ما که خواهان پایان جمهوری اسلامی هستیم، دشمن دین، دشمن وطن یا دشمن تو هستیم.
اما قبل از هر قضاوتی، یک سؤال ساده دارم:
چطور ممکن است دو انسانی که هر دو در یک سرزمین به دنیا آمدهاند، هر دو زبان یکدیگر را میفهمند، هر دو خانواده و آیندهای دارند که دوستش دارند، ناگهان دشمن خون یکدیگر شوند؟
اگر به تو گفتهاند که کشتن ما «حق» است،
من از تو میپرسم:
آیا واقعاً خداوند از ما خواسته که همدیگر را نابود کنیم؟
یا کسانی این روایت را ساختهاند تا ما را مقابل هم قرار دهند؟
حقیقت این است که در این سرزمین، اکثر مردم دیگر جمهوری اسلامی را نمیخواهند.
اما این به این معنا نیست که ما خواهان نابودی تو هستیم.
برعکس.
بسیاری از ما میدانیم که تو هم در همین سیستم اسیر شدهای��
در همان فضایی بزرگ شدهای که سالها با ترس، تبلیغات و روایتهای یکطرفه ساخته شده است.
ما نمیخواهیم تو را تحقیر کنیم.
ما میخواهیم تو را بفهمیم.
میخواهیم بدانیم چه چیزی باعث شده که فکر کنی هموطن خودت «کافر» است.
چون اگر ما نتوانیم با هم حرف بزنیم،
تنها چیزی که باقی میماند مرگ بیشتر است.
و حقیقت تلخ این است:
در یک رویارویی بزرگ، کسانی که بیشترین آسیب را میبینند، همین جوانانی هستند که با ایمان و باور به میدان فرستاده میشوند.
پس قبل از آنکه دیر شود،
بیایید یک کار ساده انجام دهیم:
به جای آنکه یکدیگر را «کافر» یا «دشمن» بنامیم،
یک بار همدیگر را ایرانی صدا بزنیم.
روزی که این کشور آزاد شود،
ما دوباره باید کنار هم زندگی کنیم.
پس چرا از همین امروز
تمرین گفتوگو را شروع نکنیم؟
شاید بزرگترین پیروزی ایران
نه در شکست یکدیگر،
بلکه در فهمیدن یکدیگر باشد.
#اتحاد
#ایران