Bu Ekim bir sabah kapıyı çekip çıktığımda, içimde beklettiğim umutlar da benimle gelsin. Kırgınlıklarım geride kalsın. Dışarıdan bakınca, güne başlayan biri olacağım. Oysa attığım her adım, kimsenin bilmediği vazgeçmeyişlerimin, özlediğim hayata dönüşü olacak..
İnsan bazen iyileşince eski haline dönmüyor.
Sadece yaşadıklarından sonra
kendinin başka bir hâliyle tanışıyor.
Ve galiba en zor şey de bu:
hayata değil, yeniden kendine alışmak.