Lady.Nate

#SVCS_Commu l นาธาน มิลเลอร์ l เนท l นักตกปลา & สมาชิกกิลด์ผจญภัย l ทัก โค โรล เวิ่น DM ได้เลยค่าบ ((เน้นจอยโรลบัทงานหยุม))

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

#SVCS_commu #SVCS_SS3

🔸𝑵𝒂𝒕𝒉𝒂𝒏 𝑴𝒊𝒍𝒍𝒆𝒓 l 𝑵𝒂𝒕𝒆
🔸29 𝒚𝒓𝒔 l 192 𝒄𝒎
🔸𝒁𝒐𝒏𝒆 9
🔸ชาวประมงฝึกหัด

Doc: https://t.co/4G5kDdfjRE

“อ๊ากกกก ปลามันดิ้นหลุดไปได้อีกเเล้ว!!”

“เจ้าตัวที่เกาะอยู่บนไหล่นี่น่ะหรอ? แม่ทูนหัวของฉันเอง”

“บังเอิญจังครับเลย เจอคุณอีกแล้ว”

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

(สวัสดีค่ะ ผปค.นาเดียนะคะ 🥰 (ที่จูงผปค.เนทมาบ้ายบายด้วยกัน)

ขอขอบคุณสำหรับเวลาที่ผ่านมานะคะ! กะพริบตาอีกทีก็…จบมู…อีกแล้ว…ยังรันสตอรี่นาเดียไม่ถึงไหนเลย………ชั้นติดอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ(55555) คิดว่าหลังจากนี้น่าจะไม่ได้มาอัพเดทอะไรหน้าทล.เท่าไร(เพราะไม่ต่อพรีเมี่ยมทวิตแล้วจ๊าก) 🥺 แต่ถ้าเขียนๆตีๆสตอรี่เสร็จแล้วอาจจะมีเข็นๆมาลงเขินๆอยู่บ้างค่ะ!

ขอบคุณสำหรับทุกคนที่แวะผ่านไปมา ทั้งที่เคยเล่นด้วยกันที่ชวดกันหรือแค่คุยเล่นกันในวงเล็บ 🥺 ไว้โอกาสหน้ามาพบกันอีกนะคะ สัญญารอบหน้าจะเล่นเยอะๆๆๆให้ได้เลย 😭🌷

สำหรับใครที่ยังอยากแลกคอนแทคอีก หรืออยากเล่นสตอรี่อะไรเก็บตกกับนาเดีย ก็สามารถเคาะเดมมาหาได้เสมอเลยค่ะ!
ส่วนใครที่อยากเป็นป้าข้างบ้านของเด็กๆสองคนนี้ก็เวลคั่มที่การแลกคอนแทคค่ะ มีให้ชิมไม่ขาดแน่นอน 🥰🌻🌷)

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

@Smythe_Svcs (เย้ๆ ขอบคุณที่ยังรอโรลด้วยกันจนจบนะคั้บ🌻💖)

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

4 ฤดูใบไม้ผลิ🌸 | 16.00 | โรลปิด @smythe_svcs

แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดตัวลงอย่างอ้อยอิ่งคล้ายจะเกรงใจเกลียวคลื่นที่สาดซัดเบาๆอยู่ริมฝั่ง เส้นขอบฟ้าเบื้องหน้าเริ่มถูกย้อมด้วยโทนสีทองเจือส้มอ่อนทีละนิด มันกลืนไปกับเงาสะท้อนบนผิวน้ำทะเลที่ระยิบระยับราวอัญมณีต้องแสง
กลีบดอกไม้ยังติดอยู่ตามแขนเสื้อ เส้นผมยุ่งเหยิงนิดๆจากการก้มๆ เงยๆอยู่ในป่าทั้งวันเพื่อเก็บดอกไม้และนั่งอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ

เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นเธอ นาเดียกำลังยืนอยู่ริมทะเล แสงสะท้อนบนผืนน้ำทอดเงาบางๆบนผิวแก้มเหมือนทุกครั้งที่เห็นเธออยู่ตรงนี้

รอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งสายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่บางอย่าง

..มงกุฎดอกไม้

สวยกว่าของเขาเยอะเลย มันเรียงดอกเป็นระเบียบ ดูเป็นธรรมชาติราวกับถักจากมือที่คุ้นเคย

ชายหนุ่มหยุดเดินกลางทางแบบไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ แผ่วลงอย่างช้าๆ

แน่ล่ะ เพื่อนของเธอคงทำให้ ไม่แปลกหรอกก็วันนี้ทั้งเมืองก็มาร่วมเทศกาลกันอยู่แล้ว
เขามองมงกุฎในมือของตัวเอง มันดูเหมือนแค่เศษหญ้าเมื่อเทียบกับของเธอ

มือที่ถือมันอยู่ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเบาแรงลงช้าๆ ซ่อนมันไว้เบื้องหลังพร้อมกับลมหายใจบางเบาราวกับไม่เคยมีอยู่
แล้วจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปทักทายรอยยิ้มแบบเดิมที่ใครต่างเห็นทุกวัน

ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยเสียงปกติที่สุดที่จะหาได้

“เทศกาลวันนี้สนุกไหมครับ?”

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

เสียงลมที่พัดผ่านสวนยามค่ำเหมือนเบาลงทันทีเมื่อดอกไดอาเซียสีชมพูเข้มถูกทัดลงที่ใบหูของเขา ความบรรจงที่แฝงอยู่ในการสัมผัสนั้นส่งเป็นความร้อนแล่นวาบขึ้นสู่ใบหน้าจนรู้สึกได้ถึงชีพจรเต้นแผ่วที่ขมับ แต่ไม่ว่าอย่างไรสายตาก็หนีจากใบหน้าของคนตรงหน้าไม่ได้เลย

สายตาจับจ้องได้เพียงแต่ใบหน้าที่เงยขึ้นมาใกล้มากพอให้เห็นประกายจากดวงตาคู่สวย ภาพตรงหน้าเจาะทะลุหัวใจอย่างง่ายดายเสียจนเขาแทบตั้งหลักไม่ทัน

ในตอนที่ฟังอธิบายความหมายของมันจบ รอยยิ้มอ่อนๆปรากฏขึ้นที่มุมปากราวกับคำอธิบายนั้นไม่ใช่การปฏิเสธแต่เป็นการยืนยันสิ่งที่คาดหวังมานานอยู่แล้วว่าเธอเลือกจะให้ความสำคัญกับสิ่งที่พวกเขามีร่วมกัน ณ ตอนนี้

“ไดอาเซีย...” คำพึมพำแผ่วๆเล็ดรอดออกมาราวกับกลัวว่ามันทำลายช่วงเวลาในตอนนี้ เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อยเพราะความสุขที่ล้นเกินจนจัดวางเป็นคำพูดได้ลำบาก
มือหนายกขึ้นลูบกลีบดอกไม้เบาๆประหนึ่งอยากจะเก็บความอุ่นจากปลายนิ้วยังหลงเหลืออยู่ เสมือนร่องรอยหนึ่งของค่ำคืนนี้ที่อีกฝ่ายฝากไว้ให้

“ไม่เลยครับ…ผมดีใจมากต่างหาก”ชายหนุ่มตีหน้ายิ้มกว้างหัวเราะแผ่วๆให้กับคำแซวนั้น ไม่ได้นึกคิดว่ามันจะเป็นคำตอกย้ำอะไรเลยด้วยซ้ำ
“ไม่ว่าคุณจะให้ในฐานะอะไร มันก็เป็นครั้งแรกที่คุณให้ดอกไม้นี่กับผม และถ้านั่นคือสิ่งที่คุณให้…ผมก็จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดให้เองครับ” ปลายประโยคมีเสียงสั่นบางๆจากความประหม่า กลีบสีชมพูเข้มบนเส้นผมสีอ่อนมันสวยเกินกว่าที่ควรเป็น เพราะมันคือสิ่งที่คนที่เขาชอบเป็นผู้มอบให้นั่นย่อมต้องสำคัญที่สุดอยู่เเล้ว

“ขอบคุณที่คิดถึงผมนะครับ” เขาค่อยเอ่ยเสียงอ่อนลง “ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้อยู่ในความคิดของคุณแบบนั้น” ดวงตาเขาเหลือบขึ้นมองมองทะเลดาวริบหรี่เหนือหมู่บ้าน เหมือนกับกำลังมองอนาคตที่ยังพร่าเลือนแต่ถึงกระนั้นมันก็ไม่ได้หมดหวังไปเสียทีเดียว

เมื่อใกล้ถึงเวลาที่จะต้องลากันเเล้วจริงๆในคืนนี้ เขาถอยกลับออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบรับคำพูดในก่อนหน้านี้พร้อมรอยยิ้มเต็มใบแก้ม “สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังครับ ผมเองก็ขอฝากตัวด้วยเช่นกัน” เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่มีแววซุกซนเล็กๆเสริมซ่อนอยู่

“ปีนี้ผมสัญญาจะเป็นเพื่อนบ้านที่น่ารัก และจะพยายามไม่รบกวนคุณมากเกินไปนะครับ” ปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะแผ่วๆเพราะรู้ตัวว่าจากนี้ตนเองคงจะเข้าไปวนเวียนอยู่ข้างกายสาวคนข้างบ้านคนนี้บ่อยขึ้นเป็นแน่

“ฝันดีครับนาเดีย ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ” ชายหนุ่มยังคงยืนยิ้มอยู่อย่างนั้น รอจนกว่าอีกคนจะเดินหายลับเข้าประตูบ้านไปเเล้ว หลังจากที่เสียงคลิกปิดประตูเบาๆดังขึ้นรอยยิ้มที่เขาพยายามเก็บไว้ไม่ให้เกินงาม สุดท้ายก็แตกออกเป็นยิ้มกว้างอย่างไม่อาจห้ามได้
เขายกมือขึ้นแตะกลีบไดอาเซียบนหูตัวเองซ้ำอีกหลายรอบ
หัวใจเต้นแรงจนแทบจะตีกลองประกาศให้ทั้งหุบเขารับรู้ จากนั้นจึงพยายามเดินกลับบ้านอย่างเป็นผู้เป็นคนเท่าที่จะทำได้

กระทั่งเดินเข้ามาในบ้าน เขาปิดประตูตามหลังแล้วพิงมันไว้ สูดลมหายใจลึกๆ “น่ารักอะไรขนาดนี้เนี่ย.. หุบยิ้มได้เเล้วนาธาน”พยายามตั้งสติแต่ไม่สำเร็จก่อนจะเดินวนสองสามรอบเหมือนคนลืมว่ากำลังจะทำอะไร แล้วยกมือแตะดอกไดอาเซียอีกทีด้วยรอยยิ้มไม่รู้จักจบ
แต่เจ้าตัวก็ยังยิ้มอยู่แบบนั้นยิ้มจนตาเป็นสระอิ สัมผัสความอบอุ่นที่ถูกฝากไว้ อยากจะขอจดจำทุกวินาทีของช่วงเวลานี้ไปทั้งปี

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

มือบางนั้นค่อยๆยกขึ้นในระดับสายตา เผยให้เห็นกำไลดอกไม้ที่ถักร้อยขึ้นจากมือของเขาเอง
สีฟ้าอ่อนปนครีมของฟอร์เก็ตมีน็อตยามต้องแสงไฟอ่อนๆที่สาดลอดออกมาจากหน้าต่างบ้าน กลีบดอกไม้เล็กๆเหล่านั้นกลับส่องระยิบระยับแต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มกลับไม่ได้มองที่กำไลดอกไม้จริงๆ สายตาเขามองเธอทั้งคนผ่านกำไลนั้นต่างหาก

ราวกับภาพตรงหน้ากำลังบิดหัวใจเขาให้เต้นผิดจังหวะ เมื่อคนตรงหน้าเลื่อนแตะริมฝีปากเข้ากับกลีบดอกเล็กๆนั้น

เขานิ่งค้าง รู้สึกถึงเลือดที่แล่นขึ้นสู่ขมับจนใบหน้าร้อนจัด ไม่รู้ว่าเพราะเธอจุมพิตปลายดอกไม้ หรือเพราะมันเป็นดอกไม้ที่ทำเพื่อเธอด้วยมือทั้งสองของตนเองกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นก็หลุดยิ้มออกมาเหมือนคนเพ้อเสียให้ได้

จนเสียงเอ่ยบอกให้รอดึงเรียกสติให้กลับมา“เอ้ะ…? ให้ผมหรอครับ?” กล่าวพลางเอียงหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงคล้ายทั้งตกใจและทั้งดีใจเพราะจู่ๆก็ได้รับเซอร์ไพรส์โดยไม่ทันตั้งตัวเช่นกัน

และทั้งที่ยังไม่ทันได้รับคำตอบว่าจะได้อะไร อีกคนก็วิ่งหายเข้าไปในบ้านเสีย ทิ้งเขาให้ยืนตะลึง งงอยู่หน้ารั้วเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกทิ้งให้อยู่หน้าประตูบ้านรอเจ้าของกลับมา

วินาทีที่อีกฝ่ายหายตัวไปดวงตาของเขาเลื่อนมองแผ่นไม้ ผนังกำแพง และหน้าต่างเล็กๆที่แสงไฟจากภายในส่องลอดออกมา
คอยฟังเสียงซอกซอนภายในบ้านเหมือนจะฟังว่าหัวใจของเธอเต้นอย่างไรเมื่อเตรียมของให้เขา
ระหว่างนั้นก็พยายามหายใจช้าๆ เพื่อกักเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่ให้เด่นชัดจนเกินไป

และแล้วประตูบ้านก็เปิดออกอีกครั้ง อีกฝ่ายถือบางสิ่งที่ตั้งใจเตรียมให้เขาไว้หลังแผ่นหลังนั้นด้วยท่าทีที่น่าเอ็นดูเกินบรรยาย

“เอ่อ…” เขาเกลี่ยยิ้มเอียงหน้าเล็กน้อยเหมือนพยายามจะอ่านใจคนตรงหน้า “หรือว่าขนมสูตรใหม่เหรอครับ?”

น้ำเสียงที่ออกมาฟังดูเหมือนคนกำลังตั้งความหวังเล็กๆ ทั้งที่ความจริงไม่ได้สนใจว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ เขาสนใจเพียงว่าเธอตั้งใจเอามาให้เขาเพียงเท่านั้น

ปลายเท้าค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีฟ้าอ่อนสะท้อนเงาคนตรงหน้าชัดเจนจนแทบไม่เห็นอย่างอื่น

“อืม…คุณจะให้อะไรผมกันนะ..“

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

เอียงหน้าไปเล็กน้อยตามแรงเคาะที่จมูกสั่งห้ามการอุ้มในคราวนี้ก่อนจะยอมจำนนด้วยรอยยิ้มที่อ่อนลง แต่กลับยิ่งดูเจ้าเล่ห์กว่าเดิมเสียอย่างนั้นราวกับเด็กชายที่ถูกยึดของหวานแล้วตั้งใจจะหาทางแอบชิมอยู่ดี

“ครับๆ…ไม่ได้อุ้มก็ได้ แต่ถ้าคุณลื่นขึ้นมานิดเดียวล่ะก็ผมจะถือว่าเป็นโอกาสของผมนะครับ” รับคำเสียงเรียบ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับบอกความคิดอีกอย่างชัดเจนยิ่งกว่า

“ได้ครับ งั้นเรารีบไปกัน” การก้าวเดินลงเขาเริ่มขึ้นท่ามกลางดวงดาวและคลื่นตั้งรับเป็นท่วงทำนองให้การเดินครั้งนี้ไม่ต้องรีบร้อนนัก เงาของสองชีวิตเดินอยู่เคียงข้างกันทอดยาวไปตามทางหินที่คลุมด้วยรอยเท้าจางๆของดอกไม้ป่า

เมื่อเริ่มเห็นไฟหมู่บ้านจากที่ไกลๆทางลงเขาเริ่มชันขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ฟ้าค่อยๆเปลี่ยนจากสีส้มเป็นม่วงเข้มก่อนจะละลายเป็นน้ำเงินดำสนิท
แต่ถึงทางจะแคบและลาดเอียงเพียงใดแต่คนตัวโตก็นำทางได้อย่างราบรื่น ราวกับว่าคุ้นเคยกับเส้นทางนี้มานาน ทั้งที่จริงเขายังจำได้ไม่หมดด้วยซ้ำ แต่เพียงเพราะมีคนสำคัญเดินอยู่ข้างกายที่ทำให้ก้าวเท้าของเขามั่นคงขึ้นอย่างประหลาด

เขาก้มมองเท้าคนข้างๆเป็นระยะ “ตรงนี้ทางชันหน่อยระวังด้วยนะครับ” ในตอนที่พื้นเอียงหรือหินที่มีตะไคร่น้ำบางๆก็จะแอบกระชับที่มือที่กุมกันแน่นขึ้นอีก

ยามเช่นนี้ เขาเองยังแปลกใจว่าประสาทสัมผัสของตัวเองไวขึ้นเพียงใด ไม่ว่ากับเรื่องที่เล็กน้อยก็ไม่อยากประมาทอีกเเล้ว ดูไปแล้วก็คงไม่ต่างกับสุนัขตัวใหญ่ที่แอบเป็นห่วงทั้งที่เก็บอาการไว้ไม่ค่อยอยู่

ถึงแม้ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายจะบอกว่าเดินไหวแต่เขายังกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ สายตาติดกับอยู่กับปลายเท้าของอีกคนแทบมากกว่ามองทางตัวเองเสียอีก

กระทั่งเดินออกมาจนแสงดาวเหนือศีรษะเริ่มสว่างด้วยตัวมันเองแทนที่แสงของพระอาทิตย์ พอได้เห็นแสงโคมเล็กๆของถนนสายหลักที่สว่างกว่า จึงค่อยผ่อนมือจากการกุมให้อีกฝ่ายได้รู้สึกถึงความเป็นอิสระเล็กๆแต่ก็ยังไม่ปล่อยพ้นจนไกล

เขาชะลอฝีเท้าอีกครั้งเพื่อมองทางข้างหน้าแม้ว่าจะพ้นทางขรุขระออกมาแล้ว ก็ยังจัดท่ากายให้พร้อมรับถ้าจำเป็นจะได้ประคองได้ทันทีท่วงที

จนในที่สุดมือที่กุมกันมาตลอดทางค่อยๆปลดออกจากกัน “ถึงบ้านแล้วนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่รู้ว่าเพราะเสียดายเวลาที่ใกล้จะหมดลงหรือเพราะไม่ได้อุ้มกันแน่
“คุณไม่ล้มเลยจริงด้วย…เก่งมาก” เขายิ้มประกายเอ็นดู ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปมองกำไลดอกไม้บนข้อมือบางนั้นอีกครั้ง

“…ดีใจจังครับที่มันอยู่บนแขนคุณแล้วดูดีกว่าที่ผมคิดไว้มาก” ยิ่งพอได้เห็นมันชัดๆเช่นนี้เเล้วก็ยิ่งภูมิใจ เหมือนคนที่ทำอะไรบางอย่างให้ใครสักคนแล้วเพิ่งรู้ว่าตนเองผูกติดความหวังไว้กับมันมากแค่ไหน

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

“ครับ ผมสัญญาครับ” คำพูดนั้นร่วงออกมาพร้อมการพยักหน้าเบาๆที่แฝงความภูมิใจ ดุจเด็กชายที่เพิ่งได้รับมอบหมายหน้าที่ที่สำคัญที่สุดในจักรวาล รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าเขาทำให้มันหนักแน่นกว่าคำสัญญาใดๆที่เคยมีให้ใครมาก่อน

สายตาหล่นลงไปที่ปลายนิ้วเล็กๆที่จิ้มลงบนอกตนเบาๆ เป็นการหยอกล้อที่อ่อนหวานเกินกว่าจะท้วง
เขาหลุดหัวเราะออกมาในลำคอที่ดูยังไงก็เป็นเสียงของคนที่ถูกเอาเปรียบ แต่ก็ยังยินดีให้เอาเปรียบอีกเป็นพันครั้งหากคนใจร้ายยอมมอบรอยยิ้มแบบนี้กลับมาให้

ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้แต่ยังคงเว้นระยะไว้ระมัดระวังไม่ให้ความใกล้ชิดกลายเป็นความกดดัน แม้ว่าหัวใจของชายหนุ่มจะอยากขยับเข้าไปจนชิดกว่านี้อีกเพียงนิดก็ตาม “..หัวใจของผม” เสียงทุ้มนั้นกดต่ำลงเหมือนกลัวลมจะมาพัดพาไป
“มันปรารถนาแค่ได้อยู่ข้างๆคุณ เท่านั้นก็พอแล้วครับ” พูดไปพลางขยับนิ้วหัวแม่มือไล้ผ่านหลังมือที่เรียบเนียนช้าๆ ราวกับต้องการฝากถ้อยคำอีกนับพันที่ไม่รู้จะเอ่ยออกมาอย่างไรให้หมดได้จึงขอฝากมักไว้ใต้ผิวสัมผัสแทน

ยังไม่ทันได้ตอบประโยคที่ชวนทำให้หน้าแดงแผ่วๆอีกคนก็เอื้อมมือขึ้นมาลูบผมของเขา
ครั้งนี้ก็ยังก้มลงไปให้ลูบจนพอใจเช่นเดิม แม้ว่าความใกล้ชิดนี้จะทำให้เขาต้องเก็บอาการเขินอย่างยากลำบาก แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายส่งเสียงหัวเราะคิกคัก จึงถอนหายใจออกมาเบาๆเป็นการปลดเปลื้องยิ่งกว่าอะไร

แสงสุดท้ายจางหายไปแล้วจริงๆดังที่อีกฝ่ายว่า ท้องฟ้าค่อยๆดำสนิทขึ้นทีละน้อย แม้ทะเลยังกระพริบประกายระยิบจากไกลๆ
เห็นพ้องว่าถึงเวลาเเล้วที่ต้องบอกลาทุ่งดอกไม้ที่สวยงามนี้

“ก็ถ้าเป็นคุณ..ผมก็เต็มใจถูกล่อลวงทุกวันครับ” ชายหนุ่มส่งรอยยิ้มตอบกลับไปราวกับว่ารับรู้เเล้วในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ
“งั้นเรากลับกันเลยนะครับ” พูดจบเเล้วจึงลุกขึ้นก่อนอย่างระมัดระวัง มือยื่นลงมาหา ฝ่ามือนั้นหนาอบอุ่นยื่นเชื้อเชิญให้จับมันไว้
ช่วงเวลานั้นไม่รีบร้อนไม่รีบเร่ง แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความเงียบกลายเป็นระยะห่าง เขาตั้งใจจะเดินเคียงข้างคนๆนี้ไปทีละก้าวแม้เส้นทางข้างหน้าจะยังไม่ชัดเจน

“เอาล่ะครับคุณผู้หญิง”เขาโน้มใบหน้าลงสู่ระดับสายตา “ถ้าไม่ว่าอะไร…หนุ่มน้อยคนนี้ขออุ้มคุณลงเขาได้ไหมครับ”
พูดจบเเล้วก็ผงกศีรษะไปทางทางชันที่ค่อยๆจางหายไปในเงามืดของค่ำคืน สีหน้าดูจริงจังแต่แววตาแอบซุกซนอย่างปิดไม่มิด

“ตอนนี้มันมืดมากแล้ว.. ทางก็ชันด้วย ผมไม่อยากให้คุณลื่น” เขาเอียงคอนิดหนึ่งเหมือนให้อีกฝ่ายเป็นคนตัดสินใจ แต่ก็แอบส่งสายตาออดอ้อนไปยังคนตรงหน้าด้วยในระหว่างที่รอคำตอบ

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

(กลับมาเเล้วคั้บ🥺)

ดวงตาของชายหนุ่มกะพริบหนึ่งครั้งช้าๆเมื่อความกลัวแล่นวูบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว คำขอโทษยังคงดังก้องอยู่ในหูแม้เสียงนั้นจะหรี่ลงจนแทบผสานไปกับเสียงลมทะเลแล้วก็ตาม

แต่เพียงชั่ววินาทีถัดมาความกลัวทั้งหมดก็ค่อยๆสลายลงไปเหมือนเกลียวคลื่นที่ถูกกลืนโดยผืนน้ำกว้าง เมื่ออีกฝ่ายยื่นปลายนิ้วเล็กๆเข้ามาสัมผัสแทนการผลักไส สัมผัสนั้นอบอุ่นราวกับจะปลอบเขาเสียเอง

ม่านตาสีฟ้าอ่อนของเขากะพริบอีกครั้ง และมองไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ มันไหวระริกไปตามแสงสะท้อนของแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ลับฟ้าลงไปเเล้ว เฝ้าดูดวงตาคู่นั้นที่มีทั้งความหวาดกลัวและความกล้าปะปนกันอยู่ และคอยเฝ้ารับฟังสิ่งที่ค่อยๆถูกเผยให้ฟัง
ในบางครั้งก็เหมือนกับมีเข็มเล็กๆปักสะกิดในหัวใจนับร้อย แต่น่าแปลกที่มันไม่ได้ทำให้เขาเจ็บจนบิดกระวน หากกลับเหมือนอะไรบางอย่างกำลังค่อยๆคลี่คลายออกจากข้างในใจ

เขาไม่ได้นึกเจ็บปวด ไม่นึกเลยแม้แต่น้อย
อาจเพราะทั้งหมดนี้คือไม่ได้เหนือไปจากที่คาดไว้ตั้งแต่แรก
หรือเพราะทั้งหมดนี้ คือเธอ ความซื่อตรงของนาเดีย คือความกลัวที่คนตรงหน้ากำลังพยายามต่อสู้

คือความจริงใจที่ยื่นมอบให้อย่างสวยงามที่สุดเท่าที่เธอทำได้ในตอนนี้

เมื่ออีกฝ่ายกล่าวจบ มือที่นิ่งงันอยู่พลันกระชับมือตอบกลับ รอยยิ้มของชายหนุ่มพลันผลิบานออกมาโดยไม่รู้ตัว พลางก้มลงมองมือทั้งสองที่กุมกันไว้ มือของเธอขาวนวลในแสงอาทิตย์สุดท้าย และแม้มือของเขาใหญ่และสากกว่า แต่ข้างในกลับกระหายจะกอบเก็บสัมผัสนี้ไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลุบสายตามองปลายนิ้วเล็กที่ยังคงแตะอยู่ตรงนั้นแล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แค่อยากให้คุณรู้…”
เขาเอ่ยออกมาช้าๆด้วยน้ำเสียงทุ้มที่อิ่มไปด้วยความจริงใจและความปีติ “…ว่าผมดีใจมากเลยนะที่ได้ยินแบบนั้น”
มุมปากของเขายกขึ้นอย่างอ่อนโยน ดวงตาเปล่งประกายราวกับมีเศษทองจากทะเลสะท้อนกลับเข้ามา

“ผมไม่ได้หวังว่าจะได้ยินคำว่าชอบกลับมาหรอก แค่ได้รู้ว่าผม…ยังไม่หลุดออกจากตำแหน่งเพื่อนคนโปรดของคุณ มันก็มากเกินพอแล้วครับ” ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะเขย่ามือเธออย่างหยอกล้อเบาๆหวังให้บรรยากาศผ่อนคลายมากขึ้น

“ถึงจะฟังดูเศร้านิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมรอเก่ง”
ความโล่งในอกที่เคยคับแน่นคลี่ออกเป็นความอบอุ่นกว้างขึ้น ปล่อยให้สายตาล่องลอยไปกับเส้นขอบฟ้าที่ค่อยๆกลืนแสงทองสุดท้ายของวันบ้าง
ท่ามกลางลมที่พัดพากลีบดอกไม้เป็นละอองรอบๆ ชายหนุ่มกระชับฝ่ามือแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการย้ำเตือนด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด

“คุณไม่ต้องรีบเข้าใจมันก็ได้…ผมก็อยากใช้เวลาเหมือนกัน ใช้เวลาอยู่กับคุณ รู้จักคุณมากขึ้นอย่างที่คุณบอก”
ชั่วขณะนั้นลมหอบหนึ่งพัดผ่านกลีบดอกไม้ปลิวกระจายเข้ามาเหมือนหิมะฤดูร้อน เขาเอื้อมมือขึ้นหมายช่วยกันเส้นผมของคนข้างกายที่จะปลิวเข้าหน้า เผยให้เห็นดวงตาคู่เดิมที่ทำให้เขาตกหลุมรักไปไม่รู้เเล้วกี่ครั้ง เพียงเท่านั้นรอยยิ้มกว้างก็แผ่ออกมาบนใบหน้าเขาอย่างไร้การควบคุม

“…คุณไม่ต้องกลัวหรอกครับว่าผมจะหายไป” เขาว่าพลางขยับตัวกลับมาที่เดิม ก่อนเลื่อนมืออีกข้างมาวางซ้อนทับลงบนมือที่ยังคงกุมไว้แน่น
แววตาสีฟ้านั้นฉายความมั่นคง แม้จะเปราะบางแต่แน่วแน่กว่าครั้งไหนๆ “ผมสัญญาว่าจะไม่ไปไหน.. จนกว่าคุณจะบอกว่าให้ผมหยุดรอ”

“ผมจะมาหา.. จะชวนคุณไปดูที่ที่ผมชอบ จะพาควินน์มาวุ่นวายที่บ้านคุณบ่อยๆถ้าคุณยังอยากให้เป็นแบบนั้น” เขารู้สึกว่าตัวเองพูดมากขึ้นกว่าที่ตั้งใจ ทว่าทุกคำที่หลุดออกมาล้วนมาจากความปรารถนาที่อยากให้เธอปลอดภัยในความสัมพันธ์นี้ อยากให้เธอไม่ต้องกลัว ไม่ต้องรีบร้อน และอยากเห็นวันที่เธอจะพูดคำยืนยันนั้นด้วยใจจริงไม่ว่ามันจะเป็นคำตอบแบบใด

“แล้วก็..” เมื่อนึกถึงคำขอให้เขาพูดคำพูดน่ารักเหล่านี้อีกครั้งในวันที่เธอพร้อมแล้วกลั้นยิ้มไม่ได้อีกต่อไป คนตัวโตเอียงหน้าเล็กๆแล้ววาดยิ้มกว้างขึ้นราวกับเด็กที่ได้ของฝากที่ปรารถนา

“คำพูดในวันนี้.. ผมจะพูดให้ฟังอีกครั้งแน่นอนครับ” พยานคำพูดคือแสงทิ้งท้ายและกลีบดอกไม้ที่ไหวไปตามลม เขาจับมือเธอแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับจะตรึงความงดงามของวินาทีนั้นไว้ไม่ให้ลอยหายไป “และครั้งนั้น ผมจะใส่ถ้อยคำทั้งหมดที่ผมเก็บไว้ในใจตั้งแต่วันนี้เข้าไปในคำพูดพวกนั้นด้วย”

“ขอบคุณที่ให้โอกาสผมนะครับ” คำพูดสุดท้ายคล้ายกระซิบให้ลมทะเลช่วยพาไป ละมุน ละไม แต่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกล้นทะลักที่เขาไม่กล้าพูดซ้ำอีกครั้งเพราะกลัวว่าความสุขที่มีจะล้นจนเปราะ

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

16 Summer

✿✿✿✿✿

ช่วงหัวค่ำหลังจากกลับมาถึงเพอลิแกนได้สักพัก พวกเขาตัดสินใจจะฉลองวันเกิดเล็กๆให้กับนาธานอีกครั้งหนึ่งที่บ้านของพวกเขา

มือเล็กสะกิดแผ่นหลังกว้างของเพื่อนชายเบาๆให้หันมาเห็นกับเซอไพรส์ในมือของเจ้าหล่อน

ช่อดอกทานตะวันช่อเล็กที่แซมดอกเดซี่สีขาวอย่างน่ารัก กล่องไม้ประณีตที่ดูก็พอทราบว่าคงจะเป็นของสั่งทำอย่างดี และรอยยิ้มแป้นสดใสบนใบหน้าของเจ้าหล่อน ถูกมอบเป็นของขวัญให้กับชายหนุ่มในวันนี้

“สุขสันต์วันเกิดนะคะเนท”

หล่อนหัวเราะ “คงไม่คิดว่าของขวัญของฉันมันจบแค่การพาคุณไปเที่ยวหรอกใช่มั้ย”
ส่งมอบสิ่งของที่หอบหิ้วให้เขา หญิงสาวยังคงประดับรอยยิ้มหวานเอาไว้บนใบหน้า

“ขอให้คุณมีความสุขเสมอเลยนะ”

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

เมื่อเปิดกล่องไม้เรียบหรูนั้นออกมา ก็มีสร้อยเงินเส้นสวยอวดโฉมให้เห็นในสายตา

“คุณใส่ให้ผมได้มั้ยครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยอ้อนขอออกมาเบาๆหลังเห็นของขวัญชิ้นพิเศษนั้น และแน่นอนว่าเจ้าหล่อนก็ตอบตกลงพร้อมกับรอยยิ้มหวาน

“ได้ซี ก้มลงหน่อยน้า” หล่อนเอ่ยอย่างร่าเริง พลางหยิบสร้อยเส้นสวยขึ้นมาเตรียมสวมใส่ให้กับเขา

“จริงๆสร้อยนี้สลักข้อความลงไปได้ด้วยนะคะ” ระหว่างง่วนอยู่กับการเลือกปรับความยาวของเส้นสร้อย นาเดียก็เอ่ยแนะนำเพิ่มเติมด้วยเสียงแผ่วเบา “แต่ฉัน…ไม่อยากเลือกข้อความอะไรให้คุณ ถ้าคุณคิดออกว่าอยากสลักคำอะไรลงไปก็บอกฉันได้นะคะ ฉันรู้จักช่างดีๆอยู่ค่ะ”

หลังจากสวมของขวัญชิ้นนั้นให้กับเจ้าของวันเกิดเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็เอนตัวขยับไปมองชื่นชมผลงานของตนด้วยท่าทางที่เปี่ยมสุข

บางที…แค่รอยยิ้มที่ดูดีอกดีใจที่ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่มที่เห็นอยู่ตรงหน้า ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หล่อนรู้สึกคุ้มค่ากับการเตรียมตัวเพื่อวันนี้

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

“เดี๋ยวผมถือกระเป๋าให้ครับ”

“คิกคิก งั้นเดี๋ยวฉันขับรถเองแล้วกันค่ะ”

(วันที่15-16 นาธานกับนาเดียไปเที่ยวกันค่ะ จะไม่อยู่ที่เพอลิแกนแปปหนึ่ง และเค้ายังไม่ได้หายไปไหน…แค่…ป ปป ปั่น สตอรี่ กับรุป อย่างมาก………✌️)

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

15 summer

ในช่วงเช้าที่ควรจะเตรียมวัตถุดิบไปเข้าร่วมกับเทศกาล ทว่าเจ้าของบ้านสองหลังกลับวางแผนจะทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่การเดินไปที่ชายหาด
—แม้จะน่าเสียดายไปบ้างที่อดเข้าร่วมเทศกาลลูอาวในปีนี้ แต่ก็แค่หนึ่งงานเท่านั้นเอง…คงไม่เป็นไรกระมัง?

✧✧ ✧✧

ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 12 ฤดูร้อน นาเดียเคยเอ่ยถามกับนาธานเอาไว้
“ช่วงวันที่ 15 วางแผนจะเข้าเมืองอีกแล้วรึเปล่าคะ?” หล่อนนึกย้อนไปเมื่อปีที่แล้ว ด้วยใกล้ถึงวันเกิดคนข้างกายมากขึ้นทุกที คงไม่ดีนักหากเซอไพรส์ในเวลากระชั้นมากเกินไปแบบรอบที่แล้ว
ชายหนุ่มนิ่งคิดไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ครับ ปีนี้ก็คิดว่าจะไปเหมือนเดิม”
เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพึงพอใจ ใบหน้าหวานนั้นก็ระบายรอยยิ้มอย่างซุกซนประดับไว้
“แล้วรอบนี้อยากมีเพื่อนร่วมทางมั้ยคะ?”
สาวขี้เล่นเอ่ยพร้อมกับยกกุญแจรถ(ยืมพี่ชาย)ขึ้นมาโอ้อวดในมือ
“วันเกิดปีนี้ ไปเที่ยวด้วยกันเนอะ”
แน่นอนว่าด้วยรอยยิ้มแป้นที่เปี่ยมสุขบนใบหน้าของเจ้าลูกหมาตัวโตผมทอง คำตอบที่เธอได้รับจากเขาก็เป็นคำตกลงอย่างแทบไม่ต้องหยุดคิด

✧✧ ✧✧

“เตรียมตัวเรียบร้อยรึยังเอ่ย?” หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีหยดหมึกในชุดที่เตรียมพร้อมเรียบร้อยเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมทางที่ดูเหมือนว่าจะยังทำข้อตกลงกับสัตว์เลี้ยงไม่เสร็จดีด้วยรอยยิ้มร่าเริง

“ครับ เรียบร้อยแล้วครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบเสียงกลั้วหัวเราะ แม้เจ้าตัวน้อยในมือจะยังโวยวายไม่เลิกราก็ตาม กดเสียงลงต่ำกระซิบบอกก้อนชนงอแง “เดี๋ยวซื้อของมาฝากน่า อยู่กับควินน์ก็อย่าพากันไปซนนักนะ”
มีเสียงฟึดฟัดประท้วงน้อยๆดังออกมา แต่ดูเหมือนว่าเลดี้จะต้องยอมตกลงแต่โดยดีหลังจากถูกเอาตัวไปวางแหมะไว้บนรั้ว

นาเดียหัวเราะเสียงใสกับภาพตรงหน้า มันเรียบร้อยดีตรงไหนกันหนอ
“พร้อมแล้วเนอะ รถฉันจอดไว้แถวๆป้ายรถเมล์ค่ะ” ว่าไปพลางก็ยกมือยื่นให้อีกฝ่ายเป็นการเชื้อเชิญพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใส
“ไปกันเถอะค่ะ”

ชายหนุ่มตัวใหญ่แก้มขึ้นสีนิดหน่อยให้กับมือนั้นที่ยื่นมา แต่ก็กุมมือเล็กของหญิงสาวไว้อย่างเต็มใจ
“ไปกันครับ”

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

@Smythe_Svcs (กัดเยยแง่งๆๆๆ มือข้างนั้น บังอาจมาก! แต่งือ ปลอบๆๆแมวเหมียวจึม)

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

@Smythe_Svcs (งืออๆๆฮือ ส่งหม๋าเด็กไป กัด... เอ้ย ไปปลอบๆๆน้องนาเดียนะครับ🥺🤲)

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

(ในวันที่1ฤดูร้อน เริ่มต้นด้วยป่วยประจำปีเหมือนเคย เพิ่มเติมคือปีนี้มีคนมาเฝ้า เพราะอยากรีบหายป่วยแง้นเรือไปเที่ยวเทศกาลบ้างสักที แหะแหะ 🥹)

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

01 summer ☀️

Daydream
Life feels like a daydream
And I just wish that I could wake up
I just wish that I could wake up

𝒩𝑜𝓌 𝓅𝓁𝒶𝓎𝒾𝓃𝑔 — 𝒮𝒶𝒹 𝐹𝑜𝓇𝑒𝓋𝑒𝓇

https://t.co/tMbNRoGiHz

[🌷 Nadia @Smythe_Svcs]

แน่สิ—สำหรับนาเดีย ความคิดของมนุษย์นั้นเปรียบดั่งปริศนาที่ซับซ้อนเกินเข้าใจ
ทั้งความรู้สึกของผู้อื่น..หรือแม้แต่ของเธอเอง

เธอจำได้..มีหลายคำสัญญาเหลือเกินที่พลั้งปากเอ่ยไปกับคนข้างกายโดยที่ไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถเติมเต็มมันไปได้หรือไม่ หล่อนแค่อยากทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีด้วยคำพูดที่ล่องลอยเหล่านั้น
ไม่ว่าปีหน้าหรือปีไหนๆก็อยากมาที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง ประโยคสั้นๆนั้นชวนให้นาเดียรู้สึกสั่นไหวอยู่เบาๆในหัวใจ
ภาพในอนาคตที่ชายหนุ่มตรงหน้าวาดฝันไว้..มีตัวตนของเธออยู่ที่นั่นด้วยเป็นแน่
แค่สบกับดวงตาสีฟ้าอ่อนที่แสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาความรู้สึกคู่นั้นดู…ก็รู้แล้ว

แต่ภายในภาพอนาคตของเธอ…มันมีเขาอยู่ด้วยเหมือนกันบ้างมั้ยนะ…

ยิ่งมีความคิดที่ไม่อาจให้ข้อกระจ่างกับตนได้ผุดขึ้นมาเนืองๆ เมื่อเสียงทุ้มที่เรียกชื่อของหล่อนอย่างอ่อนหวานนั้นก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำระส่ายด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน
หล่อนไม่อาจนิยามสภาพอารมณ์ที่ก่อเกิดและแปรปรวนราวกับพายุต้นฤดูใบไม้ผลิของตนเองได้ ราวกับคาดเดาได้ว่าฉากถัดไปคำพูดที่จะเอ่ยออกมานั้นคืออะไรจากนับต่อหลายครั้งที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่คลับคล้ายคลับคลานี้
ในมุมหนึ่งของสมองพร่ำบอกให้หล่อนคิดว่าควรจะหลบสายตาที่แน่วแน่นั้น ทว่าอีกแง่มุมของหัวใจ…บอกให้เธอสบตาตอบกลับไปอย่างตั้งใจ ซึมซาบทุกคำพูดที่กลั่นกรองจากความรู้สึกของชายหนุ่มอย่างไม่หลีกหนี

ทั้งประโยคที่เอ่ยอย่างเรียบง่ายแต่ไม่คาดคั้น สัมผัสอันแผ่วเบาแสนอ่อนโยน สายตาที่แสนซื่อตรง ท่ามกลางบรรยากาศสลัวของพระอาทิตย์ที่เคลื่อนคล้อยจมลงกับขอบฟ้าที่ยิ่งทำให้คนตรงหน้าดูเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง ทั้งหมดที่ชายหนุ่มแสดงออกล้วนเป็นประสบการณ์ที่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับนาเดีย
หล่อนไม่รู้ว่าภายในอกที่เต้นเสียงตึกตักเสียงโครมครามนี้กำลังสื่อถึงความรู้สึกแบบไหน…ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวงแก้มของตนเห่อร้อนขึ้นสีระรื่อมากเพียงใด แต่ส่วนลึกของห้วงความคิดนั้นมีความยินดีซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

นาเดียเงียบลงไปหลายอึดใจหลังจากฟังประโยคเหล่านั้นราวกับกำลังประมวลผลคำพูดที่เอื้อนเอ่ยตอบ หลังจากดูอ้ำอึ้งอยู่สักพัก เสียงหวานนั้นก็ค่อยๆเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาประจวบกับช่วงที่แสงสีอุ่นใกล้จะลาจากไปอย่างอ้อยอิ่ง

“ขอโทษนะคะ…”

เจ้าหล่อนหลุบดวงตาลงหลังจากไม่ได้หลบตามาเนิ่นนาน จากนั้นก็เสสายตาหนีไปมองริมท้องทะเลที่เริ่มหมดแสงไปอย่างรวดเร็วหลังดวงตะวันลับหาย บนใบหน้าสะสวยนั้นไม่ได้ระบายรอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวเพื่อปกปิดดังเช่นปกติ เพียงแต่เม้มปากอยู่น้อยๆเหมือนใช้ความคิดอย่างมาก

ทว่าในชั่วครู่ที่เอ่ยคำพูดกึ่งปฏิเสธนั้นไป นิ้วเรียวของมือที่หล่อนยื่นไปให้สวมกำไลดอกไม้ก็เกี่ยวปลายนิ้วของอีกฝ่ายมากุมเอาไว้อย่างนุ่มนวล หล่อนไม่ได้ออกแรงมากนักด้วยซ้ำราวกับเป็นสัมผัสที่ดูกล้าๆกลัวๆอย่างยิ่ง…ทว่าก็ไม่ได้อยากปล่อยมัน

“ฉัน…ไม่ค่อยรู้เรื่องแบบนั้นเท่าไหร่ อย่างที่คุณน่าจะพอรู้ ฉันไม่ค่อยเข้าใจมัน แล้วบางที…ฉันก็รู้สึกว่ามันช่างเป็นความรู้สึกที่สำคัญเกินกว่าที่คนที่ยังสับสนอย่างฉันจะรับมันไว้” เสียงหวานเอ่ยประโยคยาวๆออกมาอย่างไม่เว้นว่าง อาจคล้ายกับเด็กที่พยายามอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟังว่าตนรู้สึกอย่างไร “ฉันไม่คิดว่าตัวเองในตอนนี้คาดหวังอนาคตแบบเดียวกับที่คุณคิด”
เพราะไม่เคยมี—เพราะเคยถูกทำร้าย—เพราะเคยหวาดกลัว—หล่อนสับสนอยู่มากนักว่าสิ่งที่นิยามไม่ได้ในหัวใจนี้คือสิ่งใด หญิงสาวยังคงมีภาพที่ตนเองจะอยู่อย่างเดียวดายฉายชัด…แต่กระนั้นแล้วปลายนิ้วที่แตะกันอย่างหละหลวมนั้นก็ไม่ได้ละออกไป

“แต่ว่าฉันคงลืมคุณไม่ได้หรอกค่ะ..เพราะที่ฉันมั่นใจอย่างหนึ่งคือคุณก็สำคัญกับฉันมากเหมือนกัน”

คนข้างบ้านที่เข้ามาแต่งแต้มสีสัน คุณครูที่ช่างเอาใจใส่ นักเรียนที่น่าเอ็นดู เพื่อนคนโปรดที่คอยเคียงข้างในวันที่ว้าวุ่นใจ…คุณที่ทำให้เธอนั้นมีรอยยิ้มอย่างสุขใจนักจนตนเองยังแปลกใจ
ทั้งหมดนั้นทำให้นาเดียไม่อาจปฏิเสธพื้นที่พิเศษที่เขามีในหัวใจของเธอได้

“ดังนั้น…ฉันถึงอยากให้คุณรอ”
ดวงตาสีกุหลาบเลื่อนกลับไปสบกับสีน้ำทะเลของเขา เอ่ยทุกคำพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่ก็พยายามประคับประคองตนเองให้ถ่ายทอดสิ่งที่คิดให้ครบถ้วน “ฉันอยากให้พวกเราใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้…ขอให้ฉันรู้จักคุณมากกว่านี้ และให้คุณรู้จักฉันมากกว่านี้”
ตัวตนของคุณที่เธออาจไม่เคยรู้จัก ตัวตนของเธอที่อาจไม่ตรงใจกับภาพฝันที่เขาคาดหวัง…เธออยากประคับประคองความรู้สึกที่สำคัญอันไร้รูปร่างนี้ ค่อยๆขัดเกลามันไปกับเขาอย่างทะนุถนอม จนกว่าจะถึงวันที่หญิงสาวกล้าตั้ง 'ชื่อ' ให้กับความสัมพันธ์นี้อีกครั้ง

ใบหน้าของหล่อนปรากฏรอยยิ้มอ่อนหวานราวกับกำลังร้องขอบางอย่างที่แสนเอาแต่ใจ ปลายนิ้วที่เคยแตะต้องอย่างลังเลนั้นกระชับให้หนักแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย “ในสักวันที่คุณมั่นใจว่าความรู้สึกของพวกเราเป็นแบบเดียวกัน…ช่วยพูดคำพูดน่ารักเหล่านั้นกับฉันอีกครั้งนะคะ แล้วฉันจะให้คำตอบที่แน่ชัดกับคุณเองค่ะ”

ทั้งคำพูดที่ยังลังเล ทั้งคำขอที่เอาแต่ได้ เธอรู้ดีว่ามันช่างแตกต่างกับเขาที่ชัดเจนและซื่อตรงมากนัก
แต่คงไม่ผิดอะไรใช่มั้ย..หากคนธรรมดาเฉกเช่นเธอก็อยากมีมุมที่เป็นคนเห็นแก่ตัวบ้างสักครั้ง

ในตอนที่คิดว่าตนเองพูดทุกอย่างที่อยากบอกไปครบถ้วนแล้ว เจ้าหล่อนเผลอตัวผ่อนลมหายใจออกมาน้อยๆอย่างกับว่าที่พูดไปรวดเดียวนั้นทำให้เธอเผลอเกร็งจนลืมหายใจไปนาน แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมาด้วยท่าทางเงอะงะ “ดูเอาเปรียบมากเกินไปมั้ยคะ…ที่ยังอยากให้คุณยังอยู่ข้างๆฉันไปทั้งๆแบบนี้”

[Stardew Valley : City Of Stars @SVCS_commu]

PART XXXIII #SVCS_Commu👾

𝘼 𝘿𝙖𝙣𝙘𝙚🌹

[ วันขอบคุณฤดูใบไม้ผลิ ] #FlowerDanceSVCS3🌺

รายละเอียดเทศกาล💃
[Highly recommend to read]

https://t.co/QFOlweXDdd

now playing : CITY OF STARS - LALA LAND✨

[Lady.Nate @NateMiller_SVCS]

@svcs_lucas (ง้างอะไย! คุณนั่นแหยะโดนเค้าแนรรรร๊!!🫵)

[Rachel (SS3 + SS4) @Rachel_SVCS]

ภายในบ้านนั้นมีของตกแต่งอย่างธงแขวนหลากสีและลูกโป่งประดับตกแต่ง
ตรงกลางบ้านมีของขวัญอยู่สองสามกล่องวางอยู่พร้อมตุ๊กตากระต่ายตัวใหญ่

“!!!”

เรเชลเดินไปดู และอุ้มตุ๊กตาขึ้น

“..”
และจากนั้น ก็มีเสียงคนร้องเพลงขึ้นมา

“Happy birthday to you”

[FRANZIS. @Franziska_SVCS]

#FlowerDanceSVCS3 | เช้าถึงเที่ยงคืน

ฟรานซิสก้าเลือกเดรสเขียวเข้มแหวกสูง คู่ถุงมือยาวและส้นสูงเรียบ ๆ เติมลิปสติกเบอร์กันดีสีโปรด ไม่รู้ว่าแต่งถูกเดรสโค้ดไหม อย่างน้อยก็ยังกลมกลืนธรรมชาติดี

เธอยืนอยู่ ดูเก้กังสักหน่อยไม่รู้จะเริ่มจากอะไร ฤดูแรกก็ยังไม่ได้รู้จักใครมากขนาดนั้น