«Ποιο απόσταγμα να βρίσκεται από βότανα
γητεύματος», είπ’ ένας αισθητής,
«ποιο απόσταγμα κατά τες συνταγές
αρχαίων Ελληνοσύρων μάγων καμωμένο
που για μια μέρα (αν περισσότερο
δεν φθάν’ η δύναμίς του), ή και για λίγην ώρα
τα είκοσι τρία μου χρόνια να με φέρει ξανά...»
– Κ. Καβάφης
“... Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο
Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι
Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς
Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς
Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες
Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας! ...”
– Οδυσσέας Ελύτης
“Η απαισιοδοξία της γνώσης δεν θα πρέπει να εμποδίζει την αισιοδοξία της θέλησης.”
– Antonio Gramsci, 1891-1937
____________
📽️ “Modern Times” 1936 (Μοντέρνοι Καιροί)
– Charlie Chaplin, 1889-1977
“Κάθε κοινωνική συναναστροφή απαιτεί αμοιβαία προσαρμογή και διάθεση, γι’ αυτό όσο πιο μεγάλη τόσο και πιο ανούσια. Εντελώς ο εαυτός του μπορεί να είναι κανείς μόνο εφόσον μένει μόνος του. Μόνο τότε είναι ελεύθερος.”
– Arthur Schopenhauer, 1788-1860
“Οι ψυχές των ανθρώπων είναι σαν βαθιά πηγάδια. Κανένας δεν ξέρει τι υπάρχει στον πάτο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μαντεύεις κρίνοντας απ’ αυτά που επιπλέουν στην επιφάνεια κάπου-κάπου.”
– Haruki Murakami
(Γιαπωνέζος συγγραφέας)
“...Και περνούσα τις μέρες μου
με τα χρώματά μου τακτοποιημένα,
με τα όνειρά μου συγυρισμένα,
με τα ποιήματά μου καθαρογραμμένα.
Γιατί έτσι νόμιζα.
Μα μια μέρα, φίλοι μου καλοί,
μια μέρα ένα σταχτί σύννεφο
άφησε τον ουρανό του
και χύθηκε στη ζωή μου...”
– Μενέλαος Λουντέμης
“Άντε να περάσει η ώρα
και να έρθει το πρωί
Κράτα να περάσουν μέρες
κράτα να περάσουν νύχτες
κράτα να περάσουν χρόνια
–να περάσει κι η ζωή.”
— Άκης Πάνου, 1933-2000
🎶 👉 https://t.co/16GZitVhAw
“Η επιστήμη δεν μπορεί να λύσει το ύψιστο μυστήριο της φύσης. Και αυτό επειδή, σε τελευταία ανάλυση, εμείς οι ίδιοι είμαστε μέρος του μυστηρίου που προσπαθούμε να λύσουμε.”
– Max Planck, 1858-1947
“Μια αγάπη για το καλοκαίρι
θα ʼμαι κι εγώ
να σου κρατώ δροσιά στο χέρι
να σε φιλώ.
Θα μ’ αγαπάς σαν καλοκαίρι
και σαν παιδί,
μα θα μου φύγεις με τ’ αγέρι
και τη βροχή...”
____________
Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Ερμηνεία: Καίτη Χωματά
“Προκάλεσα με πάθος τη ζωή.
Έπαιξα μαζί της.
Και άμα παίζεις με τη ζωή,
παίζεις και με τον θάνατο.
Τώρα παίζει αυτή μαζί μου
και ίσως προσπαθεί να μου μάθει
κάτι που δεν έμαθα...”
(Απόσπασμα από συνέντευξη της Κ. Γώγου, όπου μιλάει για τη ζωή της)
– Κατερίνα Γώγου, 1940-1993
@daspec Όταν είναι κανείς ηλίθιος βλέπει παντού ηλίθιους και κατηγορεί τους άλλους για ότι ο ίδιος είναι.
Όσο για τα επιχειρήματα σου, αυτά είναι πραγματικά για τα σκουπίδια, εκεί που κι εσύ ανήκεις...
Τα σπιτάκια ανακύκλωσης, αυτά τα πανάκριβα αυθαίρετα, έχουν βρωμίσει και υποβαθμίσει τις πλατείες και τους ελεύθερους χώρους όπου έχουν εγκατασταθεί...
Είναι να τρελαίνεται κανείς αν σκεφτεί ότι το κάθε ένα απʼ αυτά κόστισε από 300.000 έως 365.000 €
Αλλά ποιος νοιάζεται... ;
@Pablo_Has Ναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκαν από ευρωπαϊκά κονδύλια.
Στην εποχή μας αυτά τα ευρωπαϊκά κονδύλια είναι η κότα που γεννάει τα χρυσά αυγά για όλους τους πονηρούς και τους απατεώνες...
“Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα ʼρθούνε καινούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε τη βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;”
– Νίκος Γκάτσος, 1911-1992
“Έλα να ανταλλάξουμε
κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση,
να μην είσαι ζωο,
να μου δώσεις δύναμη,
να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή,
να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη,
να μην ξεπαγιάσω...”
–Ντίνος Χριστιανόπουλος, 1931-2020
“Με κατάνυξη”