Olivia
Online
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️
@William_SVCS
𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦 𝐁𝐮𝐜𝐤𝐥𝐚𝐧𝐝 (𝘯.), a 26-year-old astronomer, fell in love with the beauty of the stars. And maybe, with @AL1S3_SVCS | Zone 12 | +ได้เสมอ
186cm | เขต 12
Joined April 2024
429 Following
438 Followers
6.1K Posts
Pinned Tweet
#SVCS_Commu #SVCS_SS3
“𝙄 𝙨𝙬𝙚𝙖𝙧 𝙄 𝙙𝙞𝙙𝙣’𝙩 𝙢𝙚𝙖𝙣 𝙩𝙤 𝙨𝙩𝙖𝙧𝙚—𝙜𝙪𝙚𝙨𝙨 𝙬𝙚’𝙧𝙚 𝙗𝙤𝙩𝙝 𝙟𝙪𝙨𝙩 𝙗𝙖𝙙 𝙖𝙩 𝙡𝙤𝙤𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙖𝙬𝙖𝙮.”
🌌William B.
🌌เขต 12
🌌 celestial observer | 186cm / Summer 18
Doc: https://t.co/rZlNCSR4aB
co-role / etc: DM ok🍉
#SVCS_SS4
“Yep, I like to live my life dangerously….I kid! I kid!”
“Can’t believe it’s almost been 3 years since I came here! The days are on the wings!”
Doc: https://t.co/kxzalIK4om
(แอ็กเซล aka แอ็กเจ้ว หรือ ไอ่เจ้ว!)
@AL1S3_SVCS ( มาได้…ยังไง… 😭😭😭 น่ารักมาก มู้ดดีมาก )
#Eggfastival_SVCS4 (บวกได้ค่ะ!)
หางตาของ[คุณ]บังเอิญเหลือบไปสะดุดตาเข้ากับเจ้าไข่หลากสีที่ถูกซ่อนเอาไว้ในพงหญ้าเข้าอย่างพอดิบพอดี ดูๆแล้วมันจะต้องเป็นไข่ที่มีของซ่อนเอาไว้ข้างในเป็นแน่
"อ๊ะ?-"
และใช่ คุณไม่ได้เป็นคนเดียวที่เห็นมัน
+
𝘋𝘦𝘢𝘳𝘦𝘴𝘵 💙,
𝘛𝘰 𝘯𝘰𝘵 𝘣𝘦 𝘢𝘭𝘰𝘯𝘦, 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘶𝘯𝘬𝘯𝘰𝘸𝘯,
𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘥𝘦𝘦𝘱𝘦𝘴𝘵 𝘥𝘢𝘳𝘬, 𝘰𝘶𝘳 𝘴𝘩𝘢𝘳𝘦𝘥 𝘯𝘰𝘵𝘦𝘴 𝘢𝘳𝘦 𝘴𝘰𝘸𝘯—
𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦𝘳𝘦, 𝘵𝘰𝘨𝘦𝘵𝘩𝘦𝘳, 𝘸𝘦 𝘮𝘢𝘬𝘦 𝘪𝘵 𝘰𝘶𝘳 𝘰𝘸𝘯.
𝘍𝘰𝘯𝘥𝘭𝘺,
🤍
Pelican Post, district 12
✉️🦋🌹❄️
CMS: Mamo Kee
@AL1S3_SVCS ( เพลงน่ารักมาก เข้ากับจิ๊กซอที่ได้พอดี 🤏🏻 ขอบคุณสำหรับโรลค้าบบบ วิลเลียมน่าจะตกใจที่ร้องไห้นิดนึงแล้วค่อยแซว ร้องเลยเหรอ + หัวเราะด้วย กวนเล่น 🥺😙🤍 )
28 Winter | ช่วงเย็น | →ซูซูซิตี้
@AL1S3_SVCS
หลังผ่านพ้นการเย้าแหย่พอเป็นพิธีและจัดการสะสางงานที่มีให้เสร็จสิ้นแล้ว วิลเลียมก็ได้แต่งตัวเสียใหม่ เพื่อมารอพบตามนัดที่ให้ไว้สำหรับเจ้าของวันแสนพิเศษ
สัมภาระติดตัวดูไม่มากนัก เพียงพอสำหรับพักแรมหนึ่งคืน
เหมือนเจ้าของมันตั้งใจไม่แบกอะไรเกินจำเป็น
พอเห็นอีกฝ่ายอยู่ในระยะสายตา มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาหยุดยืนตรงหน้า สายตาไล่สำรวจอย่างแนบเนียน
ตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงเสื้อผ้าที่คุณเลือกใส่—
หนาพออย่างที่เขากำชับไว้หรือไม่
แล้วคำทักแรกก็หลุดออกมา
“เป็นไงครับ ชอบของขวัญของผมไหม“
และไม่รู้ทำไม วิลเลียมเลยว่ายืนเว้นระยะกับอลิสสักหน่อยก่อนดีกว่า
เสียงเพลงอวยพรย่อมเป็นที่สนใจ บางคนจึงมองมาบ้าง ช่วยร้องบ้าง แต่หลังจากนั้นทุกคนก็ล้วนกลับไปสู่โลกของตนเอง
เหลือเพียงวิลเลียมที่เรียกได้ว่าเมาแล้ว
ถ้ามากกว่านี้ก็จะถึงขั้นเมาเรื้อน จนกระทั่งอาจหลงลืมทุกสิ่ง
เขาเลยหยุดการจิบเครื่องดื่มไว้เพียงเท่านั้น
คนหนึ่งเป็นผู้ไม่คาดหวัง
อีกคนเป็นผู้รักในการคาดหวังแต่กลับต้องผิดหวังซ้ำๆ
การได้มาอยู่ตรงนี้ ทำเรื่องอะไรแบบนี้
เลยทำให้เขาสุขใจ
“ผมก็เหมือนกัน”
วิลเลียมตอบกลับ
ไม่แน่ใจนักว่าจากประโยคที่ไม่ได้ฉลองวันเกิดมานาน
หรือจากคำขอบคุณ
ล่าสุดก็เป็นคุณที่เอาเค้กมาให้ในวันเกิดเขา
ส่วนเรื่องที่คุณพูดน้อยนัก เขาก็รู้ดีอยู่แล้ว
เรื่องระหว่างเราทั้งคู่ ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความหลงใหล ความสุข ความเร่าร้อน หรือความปรารถนาที่มีต่อกัน เรื่องที่ทั้งสองฝ่ายต่างก็เข้าใจกันเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องพูดมากก็ได้
ตั้งแต่วันที่คุณบอกจะตัดใจ เขาก็คิดว่าเริ่มเข้าใจคุณขึ้นมาได้
ทันใดนั้น เสียงเพลงก็แปรเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองโรแมนติกทั่วไป
อันนี้เขาไม่ได้ขอให้พนักงานทำให้แล้ว
หรืออาจเป็นโชคดี
“อลิส”
เสียงทุ้มเอ่ยเรียก
วิลเลียมทำงานมานาน อยู่คนเดียวมามาก เรียกได้ว่าคุ้นเคยกับความโดดเดี่ยว และความรู้สึกอย่างการชอบใครไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเขาเลยในช่วงชีวิตที่ผ่านมา
แต่ขณะนี้ที่คุณนั่งสบตาอยู่ตรงหน้า
วิลเลียมกลับยิ้ม ปลดเปลื้องความรู้สึกทั้งหมดออกไป
เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเล็กมาวางไว้บนโต๊ะ
“ผมจริงจังนะ เรื่องของเรา”
แม้จะดูเร่งรีบไปเสียหมด
รุกเร้าหนักไปบางคราก็ตาม
ทว่ากับการทึ่คุณบอกว่าให้รีบซื้อมาให้
แล้วเขาเพิ่งจะนำมาเอาป่านนี้
สำหรับวิลเลียมนั่นก็คือช้าบรมแล้ว
จากนั้นเขาก็เปิดมันช้าๆ เผยให้เห็นแหวนที่มีส่วนประกอบเป็นสีของดวงตาของคุณ
“ขอบคุณที่รักกันในวันที่ผมไม่สมบูรณ์“
”แล้วในอนาคต ถ้าจะมีใครสักคนอยู่ในวันธรรมดาๆ ของผม“
”…ผมก็อยากให้เป็นเธอ“
ความตั้งใจถูกวางไว้ตรงหน้าคุณ
เหมือนกับกล่องใบนั้น
คุณจะเอื้อมมือรับมันหรือปัดทิ้งเขาก็คงไม่เสียใจ
.
.
ไม่สิ
เสียใจนั่นแหละ
ยอมรับไม่ได้ด้วย
เขาจะก้มเก็บ หยิบมันขึ้นมายัดใส่มือคุณใหม่
จนกว่าอลิส ฮัลลาร์ดจะเข้าใจว่า
𝙄𝙛 𝙛𝙤𝙧𝙚𝙫𝙚𝙧 𝙚𝙭𝙞𝙨𝙩𝙨,
𝙄 𝙝𝙤𝙥𝙚 𝙩𝙝𝙖𝙩 𝙢𝙞𝙣𝙚 𝙞𝙨 𝙬𝙞𝙩𝙝 𝙮𝙤𝙪
https://t.co/yiJyIqv5Wq
⑅∙˚┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈˚∙⑅
( คิดว่าปิดโรลประมาณนี้ค้าบ 🥺💙 หลังจากร้านก็จะพาอลิสต้อกแต้กไปโรงแรมหรูๆ เรียกได้ว่าวิลเลียมถลุงเงินเต็มที่กับทริปนี้ 555555 )
( หนุน้อยมาก ขอบีบแจ้มอ้วม ㅠ ㅅ ㅠ 🤍)
เขาพยักหน้า
เสริมไปว่าเจ้าตัวก็ยังไม่รู้จะมาเมื่อไหร่, ที่เคยบอกไว้ว่าต้องเข้าเมืองหลวงก็เลยคงยังต้องเป็นไปตามเดิม
ปลายนิ้วก็ลูบแก้วไวน์ที่เริ่มสูญเสียความเย็นไป
นัยน์ตาก็สะท้อนมหาสมุทรนั้น
เวลาเงยมองท้องฟ้า, อลิสคิดอยู่บ่อย ๆ ว่าคนสองคนจะวนกลับมาพบกันได้ในรูปแบบไหนบ้าง
บนโลกใบนี้ที่แคบแต่ก็กว้างใหญ่
วันเวลาและความทรงจำที่ทำให้คนบางคนเลือนลางอย่างน่าใจหาย
“ …ดีแล้วที่ไม่หายไป ”
ดีแล้วจริง ๆ
ถ้ายังอยู่ในความทรงจำ, ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนนับพัน
พอคนสองคนสบตากัน
ก็คงบังเอิญพบพานอย่างที่เขาเพิ่งจะนิยามไปว่าน่าประหลาดใจ
|
อลิสเอียงศีรษะน้อย ๆ
คิดว่าคุณคงรู้ลิมิตตัวเอง แต่ก็พิจารณาว่าควรจะเอ่ยปากเรื่องไวน์เสียหน่อย, ก่อนคนที่ระบุว่าตัวเองคออ่อนจะเมาเกินไป
ตอนนั้นเองที่แสงไฟหรี่ลง
วินาทีนั้น เขามีร่องรอยคล้ายงุนงงผุดขึ้นมาบนสีหน้า
ก่อนประกายเบาบางจะพอเห็นได้ขึ้นมา—และแผ่ขยายออกไปในดวงตาคู่นั้น
มันสะท้อนเปลวไฟที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่
นานพอที่จะรู้ตัวว่าหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะอันอ่อนโยน
อลิสไม่ได้เกลียดวันเกิด
แต่ก็ไม่เคยคาดหวังอะไรจากมัน
แค่วันหนึ่งที่ผ่านไป, มีแค่เขาที่เอ่ยสุขสันต์วันเกิดให้ตนเอง
เพราะแบบนั้นตอนมองเค้กถูกวางลงพอดีตำแหน่งตรงหน้า
รอยยิ้มเลยคลี่ออกมา กับนัยน์ตาโค้งลงน้อย ๆ
อ่อนโยนจนแทบละลายไปกับแสงไฟ
สุดท้าย—ก็หลับตาลงชั่วครู่
ไม่ได้นานนัก แต่ก็ไม่ได้สั้นจนทำไปแบบนั้น
คนไม่ค่อยคาดหวังก็คงมีพรที่อยากขออยู่บ้าง
แล้วจึงลืมตาขึ้น
เอนตัวเข้าไปใกล้ ใช้ลมหายใจแผ่วเบาแค่พอเป่าให้เปลวไฟเล็ก ๆ นั้นดับลง
ก่อนจะหัวเราะแผ่ว
“ …ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแล้ว ”
เป็นประโยคเรียบง่าย, เจือรอยยิ้มบาง ๆ ไว้
ทั้งเค้ก คำอธิษฐาน
ที่มคนหลายคนอวยพร มอบของขวัญ หรือทำอะไรให้แบบวันนี้ด้วยก็ตาม
นานมากเสียจนอลิสก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่
วินาทีแรกเลยนึกไม่ทันด้วยซ้ำไปเท่าไหร่ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่อมอบให้ตัวเอง
และมันไม่ใช่คำตัดพ้อแต่อย่างใด
“ ขอบใจ ”
ก็แค่ประโยคบ่งบอกว่าตอนนี้ วันนี้—เป็นอีกครั้งที่เขาได้รู้ว่าอลิส ฮัลลาร์ดเป็นคนโชคดีแค่ไหน
แม้คนพูดน้อยจะสรุปทุกอย่างออกมาได้แค่คำสองคำที่คุณคงได้ยินจนเบื่อไปแล้วนั่นก็ตาม
เขาพยักหน้า
เสริมไปว่าเจ้าตัวก็ยังไม่รู้จะมาเมื่อไหร่, ที่เคยบอกไว้ว่าต้องเข้าเมืองหลวงก็เลยคงยังต้องเป็นไปตามเดิม
ปลายนิ้วก็ลูบแก้วไวน์ที่เริ่มสูญเสียความเย็นไป
นัยน์ตาก็สะท้อนมหาสมุทรนั้น
เวลาเงยมองท้องฟ้า, อลิสคิดอยู่บ่อย ๆ ว่าคนสองคนจะวนกลับมาพบกันได้ในรูปแบบไหนบ้าง
บนโลกใบนี้ที่แคบแต่ก็กว้างใหญ่
วันเวลาและความทรงจำที่ทำให้คนบางคนเลือนลางอย่างน่าใจหาย
“ …ดีแล้วที่ไม่หายไป ”
ดีแล้วจริง ๆ
ถ้ายังอยู่ในความทรงจำ, ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนนับพัน
พอคนสองคนสบตากัน
ก็คงบังเอิญพบพานอย่างที่เขาเพิ่งจะนิยามไปว่าน่าประหลาดใจ
|
อลิสเอียงศีรษะน้อย ๆ
คิดว่าคุณคงรู้ลิมิตตัวเอง แต่ก็พิจารณาว่าควรจะเอ่ยปากเรื่องไวน์เสียหน่อย, ก่อนคนที่ระบุว่าตัวเองคออ่อนจะเมาเกินไป
ตอนนั้นเองที่แสงไฟหรี่ลง
วินาทีนั้น เขามีร่องรอยคล้ายงุนงงผุดขึ้นมาบนสีหน้า
ก่อนประกายเบาบางจะพอเห็นได้ขึ้นมา—และแผ่ขยายออกไปในดวงตาคู่นั้น
มันสะท้อนเปลวไฟที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่
นานพอที่จะรู้ตัวว่าหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะอันอ่อนโยน
อลิสไม่ได้เกลียดวันเกิด
แต่ก็ไม่เคยคาดหวังอะไรจากมัน
แค่วันหนึ่งที่ผ่านไป, มีแค่เขาที่เอ่ยสุขสันต์วันเกิดให้ตนเอง
เพราะแบบนั้นตอนมองเค้กถูกวางลงพอดีตำแหน่งตรงหน้า
รอยยิ้มเลยคลี่ออกมา กับนัยน์ตาโค้งลงน้อย ๆ
อ่อนโยนจนแทบละลายไปกับแสงไฟ
สุดท้าย—ก็หลับตาลงชั่วครู่
ไม่ได้นานนัก แต่ก็ไม่ได้สั้นจนทำไปแบบนั้น
คนไม่ค่อยคาดหวังก็คงมีพรที่อยากขออยู่บ้าง
แล้วจึงลืมตาขึ้น
เอนตัวเข้าไปใกล้ ใช้ลมหายใจแผ่วเบาแค่พอเป่าให้เปลวไฟเล็ก ๆ นั้นดับลง
ก่อนจะหัวเราะแผ่ว
“ …ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแล้ว ”
เป็นประโยคเรียบง่าย, เจือรอยยิ้มบาง ๆ ไว้
ทั้งเค้ก คำอธิษฐาน
ที่มคนหลายคนอวยพร มอบของขวัญ หรือทำอะไรให้แบบวันนี้ด้วยก็ตาม
นานมากเสียจนอลิสก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่
วินาทีแรกเลยนึกไม่ทันด้วยซ้ำไปเท่าไหร่ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่อมอบให้ตัวเอง
และมันไม่ใช่คำตัดพ้อแต่อย่างใด
“ ขอบใจ ”
ก็แค่ประโยคบ่งบอกว่าตอนนี้ วันนี้—เป็นอีกครั้งที่เขาได้รู้ว่าอลิส ฮัลลาร์ดเป็นคนโชคดีแค่ไหน
แม้คนพูดน้อยจะสรุปทุกอย่างออกมาได้แค่คำสองคำที่คุณคงได้ยินจนเบื่อไปแล้วนั่นก็ตาม
ปฏิกิริยาแรกของวิลเลียมคือเลิกคิ้วขึ้น
รับฟังเรื่องราวของคนตรงหน้าอย่างตั้งใจ
“ก็ดีแล้วนี่ครับ” สรุปเป็นคำนั้น
“เธอจะได้ไม่ต้องเดินทางเทียวไปเทียวมา”
แม้ระยะทางจะเป็นแค่ระหว่างเมืองใหญ่
แต่เรื่องสุขภาพ มีหมออยู่ใกล้ตัวย่อมดีกว่าเสมอ
พลางจิบไวน์ตามไปอีกนิด
ระดับนี้ แก้มก็เริ่มแดงไปหมดแล้ว
“ คนส่วนใหญ่มักคิดว่าโลกมันกว้างน่ะครับ ”
“ คิดว่าถ้าเดินแยกกันไปแล้ว ก็คงไม่ได้กลับมาบรรจบอีก ”
มุมปากยกขึ้นบางๆ
“ …แต่ผมว่ามันเล็กกว่าที่คิด ”
เพราะอย่างนั้นถึงเคยให้กระทั่งคำสัญญากับคุณยามเป็นคนแปลกหน้าว่าจะพบกันใหม่
“พอเรารู้จักใครสักคนจริงๆ“
“คนๆ นั้นก็จะคงอยู่ไปเรื่อยๆ“
”ไม่หายไปง่ายๆ”
อาจพบเจอกันอีกทีวันสำคัญ
หรือในงานมรณกรรมของใครสักคนก็ได้
ตราบใดที่ยังเป็นคนในความทรงจำ ไม่ลืมเลือนไป
“แล้วเชื่อสิ”
“ ต่อให้ผมลาออกจากงาน ”
“ วันหนึ่งก็คงได้ไปเจอคนทั้งทีมในที่ใดที่หนึ่งอยู่ดี ”
วิลเลียมอมยิ้ม
“เพราะความสนใจของเราเหมือนกัน”
วงกลมใหญ่ๆ ที่มีคนเรียงรายในนั้น
อาจจะเดินสวนกันไป เฉียดกันบ้าง แต่สักวันก็ต้องมีจุดที่สายตาตัดกัน
จากนั้น เขาพงกหัวเรื่องของหวานต่อ แต่กลับไม่ยอมสั่งอะไรเสียที
เพียงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
เหมือนคนที่กำลังรออะไรบางอย่าง
แล้วในจังหวะนั้นเอง
เสียงก้าวเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
แสงไฟในร้านถูกหรี่ลงเล็กน้อย พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเค้กก้อนเล็ก เทียนปักอยู่ตรงกลาง เปลวไฟสั่นไหวอย่างอ่อนโยน
เสียงเพลงแผ่วเบาเริ่มต้นขึ้น
บรรเลงโดยนักดนตรีคนใหม่
Happy birthday to you…
วิลเลียมหันไปมองอลิส
รอยยิ้มค่อยๆ กว้างขึ้นอย่างที่ไม่คิดปิดบังอีกต่อไป
“ ของหวานมาถึงเองเลยแฮะ ยังไม่ทันได้สั่งเลย ”
แล้วก็ว่า
“สุขสันต์วันเกิดนะ” อีกครั้ง
กับแสงเทียนและกลิ่นหวานจางๆ
และสายตาที่บอกกำลังบอกคุณว่า—
อธิษฐานสิครับที่รัก
มีได้คนรักทำแบบนี้ให้แล้ว
ต่อให้สิ่งที่ป้อนมาจะเป็นช็อกโกแลตขมๆ ก็คงรู้สึกว่าหวานจนละลายในปากอยู่ดี
วิลเลียมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ส่วนหนึ่งก็เพราะแอลกอฮอล์ที่ไหลลงคอไปทำให้ตาดูเยิ้มขึ้นมา
พฤติกรรมเช่นนี้ ถ้าเกิดเขาเข้าสู่วงการบันเทิงขึ้นมา คงไม่พ้นโดนข่าวฉาวตลอดชีวิต โชคดีแล้วที่ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ฝักใฝ่ทางนั้นเลย
และ—เมนูของคุณก็อร่อยดีจริงๆ
รสเลมอนอ่อนๆ กระจายบนลิ้น
ตัดกับความอุ่นของเนื้อไก่
หลังจากนั้น บทสนทนาก็ไหลไปสู่เรื่องทั่วไป
ไม่ว่าจะเป็นการบ่นแกมแซวรุ่นพี่บ้างานบ้าง อวดความน่ารักของน้องสาวผู้เป็นญาติของตัวเองในเพอลิแกนบ้าง
…แม้จะยังติดการเล่าในฐานะผู้สังเกตการณ์เหมือนตัวเองไม่เกี่ยวข้องกับโลกนั้นนักก็ตาม
จนเมื่ออาหารในจานเริ่มพร่องลง
เขาก็เรียกพนักงานมาขอเมนูของหวาน
ใบหน้าสะท้อนเต็มเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
ที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่ทราบว่าทำไมจู่ๆ ตนถึงดูมีความสุขขนาดนั้น
ไม่ว่าจะเป็นสัมผัสที่เพิ่งผละออกไป
หรือที่คิดอะไรอยู่ในภวังค์ก็ด้วย
ต่อให้วิลเลียมจะไม่อาจอ่านความจริงทั้งหมดจากดวงตาคู่นั้นได้ แต่เขาก็ฟันธงได้ว่ามันจะต้องเป็นอะไรดีๆ อย่างแน่นอน
แววตาที่ไม่รู้สื่ออะไร กับปากที่มักสงวนคำไว้จนทำให้เขากลายเป็นคนพูดมากอยู่ฝ่ายเดียว กลับสามารถสร้างความรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาได้
วิลเลียมเอนตัวเข้าไปอีกนิด ยกยิ้มมุมปาก
“ป้อนสิครับ“
พลางสายตาเลื่อนไปทางอีกจุดแวบหนึ่ง คล้ายสบตากับใครบางคน
ก่อนจะกลับมาทำตาปริบๆ ใส่คุณ
เขาก็รู้ว่ามันคงเป็นการตัดสินใจที่ยากของคุณไม่ต่างกัน
แต่เพราะมีแค่คุณเพียงคนเดียวเท่านั้น
ถึงได้เผลออ้อนขอความช่วยเหลือไป
ปกติแล้วคนอย่างวิลเลียมเรียกได้ว่าเป็นพวกนิ่งสงบ คล้ายท้องฟ้าในคืนไร้เมฆ นอกจากเรื่องคนสำคัญแล้วอย่างอื่นล้วนเหมือนลมพัดผ่าน
เฉกเช่นหากตนโดนด่าก็ไม่รู้สึกอะไร
แต่ถ้าเป็นอลิส—เพียงรอยขีดข่วนเล็กน้อยก็คงฝากแผลลึกจนเลือดแทบขึ้นหน้าได้โดยไม่รู้ตัว
ทว่ากับเรื่องนึ้ แม้แต่คนแบบนั้นก็รู้สึกถึงการสั่นไหวขึ้นมาเสียได้
สุดท้ายหลังได้ยินคำแนะนำก็เลยผงกหัวรับ
ไม่ใช่เพราะอยากรับสาย
และก็ไม่ได้คาใจอะไรนัก
แต่เพราะความคิดหนึ่งแล่นวาบขึ้น—
หากปลายสายเป็นอะไรไปแล้วเขามารู้ภายหลัง
…คนที่ต้องแบกรับความเสียใจนั้นอาจเป็นเขาเอง
วิลเลียมจึงยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู
“…วิลเลียมครับ“
สายตาเผลอทอดกลับมาที่คุณ
ราวกับต้องการยึดโยงตัวเองไว้
“ครับ ผมสบายดี”
เจ้าตัวดูจะไม่ได้เป็นฝ่ายพูดอะไรมากมาย
มีเพียงคิ้วที่ขมวดขึ้นเล็กน้อยในบางช่วง
แล้วคลายลงในบางคำ
“ เรื่องนั้น…ไว้คุยกันอีกทีได้ไหมครับ ”
“ วันนี้ผมมีนัดอยู่ ”
“ ครับ…ผมเข้าใจ ”
ไม่นานนัก
สายนั้นก็จบลง
โทรศัพท์ถูกวางคว่ำลงบนโต๊ะ และคงไม่ถูกนำมาใช้อีกในคืนนี้ ก่อนผ่อนลมหายใจออกช้าๆ
จะว่าโล่งก็ไม่ใช่
อย่างน้อยก็ไม่อึดอัดเหมือนก่อนหน้า
ทำหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา
“ไม่ได้มีเรื่องด่วนอะไรครับ“
“ ขอโทษนะ ที่ขัดจังหวะ ”
สายตาเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่จานอาหารตรงหน้าใหม่
ไออุ่นและกลิ่นหอมลอยขึ้นมาแตะจมูกชวนให้ความคิดต่างๆ ถูกกลบไป
“กลิ่นดีนะเนี่ย”
เหมือนเลือกแล้วว่านี่คือสิ่งสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
ปัจจุบัน
วิลเลียมยิ้มพลางตอบรับ “นั่นก็ด้วย”
ดูจากภายนอก คงไม่มีใครมองออกว่าในหัวของชายคนนี้จินตนาการภาพไปแล้วหลายแบบ แต่สายตาไม่ปิดบังว่าชอบความคิดนั้นจริง
ยิ่งฟังความเห็นอลิสเพิ่ม คนที่ชักจะว่างงานแล้วก็เริ่มอยากเริ่มมันขึ้นมาไวๆ
ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ
อาหารจานแรกก็ถูกยกมาเสิร์ฟพอดิบพอดี
กลิ่นหอมอุ่นลอยขึ้นมาก่อน
รีซอตโต้สีทองนุ่มตาวางอยู่ตรงหน้า
เมล็ดข้าวฉ่ำซอส สะท้อนแสงไฟอำพัน
อีกอันเป็นเนื้อในซอสไวน์เข้ม
ไอร้อนลอยแผ่วๆ คล้ายตั้งใจให้ต้องหยุดคุยแล้วหันมอง
…แต่คนอย่างวิลเลียมน่ะเหรอ
เขาขยับช้อน
เพื่อพูดมากต่ออยู่ดี
“ ความจริงผมตั้งใจว่าพอปิดโปรเจคแล้วจะชวนเธอไปโบลิเวีย ”
“ แต่ตอนนี้ดันอยากจัดการเรื่องตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อน ”
ครั้นกำลังจะพูดต่อ
เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้น
วิลเลียมหยุดมือทันที
สายตาเหลือบไปมองหน้าจอ
ไม่มีชื่อ
มีแค่ตัวเลขที่คุ้นตา
“ …คุณแม่น่ะครับ ”
ไม่ได้รีบรับ
และไม่ได้ตัดสายเหมือนกัน
เดาะลิ้นเหมือนขบคิด
ไม่วายเหลือบมองตาคุณ
คล้ายให้ช่วยตัดสินใจ
ก่อนจะต้องกลับไปทำงานหรือถูกส่งตัวไปทึ่อื่น เขาอยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน
อย่างน้อยก็พอให้มันเป็นรูปเป็นร่าง
จึงไม่อาจไปตระหนักเรื่องการเอาจริงเอาจังของตนอีกแล้ว
ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงทำ
ที่ทำทุกอย่างเร็วปานนั้น ก็เพราะคิดแล้ว ถึงไม่ลังเล
วิลเลียมแย้มยิ้มอย่างนุ่มนวล
พูดจาหมาๆ ต่ออย่างหน้าไม่อาย
“ผมไม่ใช่คนดูแลนี่ เธอทำได้”
ว่าพลางขยิบตาให้แล้วจิบไวน์ของตน
รสไหลรินสู่คอ
ความอุ่นทำให้รอยยิ้มยังไม่จางหาย
จะขาวหมดก็คงขาดสีสันเกินไป
ดูแลยากก็ใช่
แต่ก็คงดูแลได้แหละ
เลยยังไม่ตัดใจซะทีเดียว
ท้ายสุดก็คงหาทางยัดสีนั้นลงไปเป็นส่วนหนึ่งแน่นอน
จากสายตาของเจ้าตัวในตอนนี้แล้ว
วิลเลียมพูดขำๆ
กลั้วยิ้มกับคำตอบที่ได้รับ
“ตอนนี้ใช้คำว่าอยู่นานหน่อยคงไม่ได้แล้วล่ะครับ”
พลันดวงตาเปล่งประกาย
“ผมเริ่มไปปรึกษาเรื่องสร้างบ้านแล้วนะ“
ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง
พนักงานก็เข้ามาอย่างเงียบเชียบ
วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ—แดงเข้มหนึ่ง ขาวใสอีกหนึ่ง
ไอเย็นเกาะผิวแก้วบางๆ ก่อนจะไหลลงช้าๆ
เขาเอื้อมไปจับแก้วของตัวเอง
หมุนมันเล็กน้อย
“สีขาวดีไหม”
“มีห้องนอนสักห้องให้เราเกลือกกลิ้งกัน”
“ห้องทำงานของผม”
“ห้องทำงานของเธอ”
พลางยกแก้วขึ้นนิดเดียว
ให้มันอยู่ในระดับเดียวกับสายตาอลิสแม้จะเพิ่งพูดอะไรไม่เหมาะสมกับสถานที่
“ถ้าไม่ว่าอะไร…”
“ผมก็อยากให้มันเป็นเขตที่ผมอยู่ตอนนี้”
อาจจะไม่มีอะไรโดดเด่น
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน
จนแม้แต่คนอย่างวิลเลียมก็ยังขอลองเอ่ยขออย่างเห็นแก่ตัวต่อหน้าคนที่จะอยู่ร่วมกันในวันหน้า
เขาว่า
“เพราะท้องฟ้าตรงนั้น สวยที่สุดแล้ว”
และหากเห็นตรงกัน อลิสก็คงยกแก้วขึ้นมา
แต่ถ้าไม่
เขาก็จะรู้ว่าบางเรื่อง
…ยังควรคุยกันอีกหน่อย
@AL1S3_SVCS ( มีมแย่มาก 55555555555555 )
เขายกมือเท้าคาง รอยยิ้มยังไม่จางหาย
มองอากัปกริยาของอลิสตั้งแต่สั่งเสร็จยันหันมาถามตนไป
”ก็แค่มีความสุขครับ“
พูดออกมาง่ายๆ หากแต่รู้สึกเหมือนภายในที่กำลังปั่นป่วนมีเปลวไฟเล็กๆ แทรกตัวอยู่
ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ
ก่อนจะโค้งมุมปากสูงขึ้นอีกเป็นรอยยิ้ม
ถ้าไม่ใช่เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้
ก็อยากจะลองพาอลิสนั่งไทม์แมชชีนไปเห็นตัวเองในอดีตอยู่เหมือนกัน
ตัวเขาในตอนนั้น
คงยิ่งทำให้คนตรงหน้าไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่
พลางเสริม “ตอนอยู่อังกฤษ ผมก็ให้รางวัลตัวเองแบบนี้แหละ”
“กินอะไรดีๆ คนเดียว”
“ฟังเพลง”
“มองวิว”
มีแค่ฉากหลังที่เปลี่ยนไป
ส่วนฝั่งตรงข้ามก็ไม่มีใครในทุกวาระโอกาสฉลอง
เป็นวิธีอยู่กับตัวเองของเขาอย่างหนึ่ง
เพราะงั้นพอรู้สึกได้ว่ามีคุณอยู่ด้วยจริงๆ ตอนนี้ก็เลยอยากยิ้มออกมา
“แล้วอลิสล่ะครับ“
“ก่อนมาที่เพอลิแกนก็ทำเพลงไปเรื่อยๆ เหรอ?”
ใช้ชีวิตยังไง อยู่กับใคร ทำอะไร
พอเป็นเรื่องของคนตรงหน้า ก็ดันอยากรู้ไปเสียหมดเลย
วิลเลียมเลิกคิ้วเล็กน้อย รับประโยค ’แก้วเดียว‘ นั้นด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ก่อนจะยิ้มออกมาเบาบาง
“จะมากกว่านั้นก็ได้”
เอาซะเขาดูเป็นจอมมารไปขัดขวางคนอยากไปได้
น้ำเสียงไม่ได้ทั้งท้าทาย
แล้วก็ไม่ได้เป็นการอนุญาตอะไร
อย่างว่า เขาได้บอกไปแล้วว่าเป็นห่วงเป็นใย
อยากอยู่ด้วยนานๆ เลยอยากให้คุณดูแลตัวเองให้ดี
ส่วนวิธี คุณจะทำยังไงก็ได้
อีกอย่าง วันนี้วันพิเศษทั้งที ก็เลยไม่เป็นไร
และในเมื่อฝั่งตรงข้ามจะดื่ม หากเขาไม่—ก็คงเป็นการเสียมารยาทเกินไป
“ดูแลผมด้วยแล้วกัน”
เลยเอ่ยไปพลางขยับตัวเรียกพนักงานอย่างสุภาพ
และเริ่มสั่งออเดอร์ของตน
Risotto allo zafferano สีทองอร่าม
Scaloppine al marsala เนื้อซอสไวน์
และสั่งเครื่องดื่มเป็นไวน์แดงไว้มาตัดกับรีซอตโต้เข้าคู่กัน
ไม่รู้ทำไมหลังจากสั่งไปเรียบร้อยแล้ววิลเลียมถึงทำหน้ายิ้มเล็กยิ้มน้อยไม่เลิก อมยิ้มอะไรอยู่อย่างนั้น
จะว่าเพราะพนักงานที่มารับออเดอร์หน้าตาดีก็ดูไม่ใช่
หรือจะเพราะขำเมนูที่อลิสเลือกก็ยังไม่ทันได้ยินด้วยซ้ำ
ถัดจากกังวล เลิ่กลั่ก สุภาพ ก็กลายเป็นแบบนี้
บางทีกล้ามเนื้อใบหน้าของคุณบัคแลนด์ที่ทำงานในวันนี้อาจจะมากกว่าอลิสรวมกันทั้งสัปดาห์ก็เป็นได้
( ผ่านมาแล้วแสนล้านปีก็ยังโดนวกมาเล่นคืน ช่วยด้วย คิดว่าการกระทำของคุณมันน่ารักมากมั้ย (มากกก) 🥹😭😭 )
เสียงเรียก
วินาทีที่สบตา
องศาของมุมปากที่วาดโค้งให้กัน
แค่เพียงเท่านั้น, นัยน์ตาเขาก็อ่อนโยนลงอย่างไม่อาจห้ามได้
คำอธิษฐานไร้เสียงนั้นคงถูกใครบางคนรับฟัง
จะเป็นเทพธิดาแห่งคิมหันต์ พระเจ้าที่อลิสไม่เคยสวดขอพรสักครั้ง หรือดวงดาวพวกนั้นก็ตาม
เพราะท่ามกลางสีขาวโพลนอันแสนสะอาด และอากาศที่ทำคนตัวเย็นต้องแอบซุกหน้ากับผ้าพันคอเสียไม่รู้กี่ครั้ง
สีสันของคุณนั้นคล้ายกับทำหน้าที่เป็นแหล่งพักเล็ก ๆ ของนักเดินทางยามสะท้อนบนลงเงาภาพหิมะเหล่านั้น
“ —อ่า ”
เสียงฮัมแผ่วเบาตอบกลับไป กับนัยน์ตาที่หลุบลงมองกระต่ายบูดเบี้ยวในมือนั้น
แล้วก็เป็นอีกครั้งที่อลิส ฮัลลาร์ดหลุดขำ
จะด้วยรูปร่างพิลึกพิลั่น หรือการกระทำถามเองตอบเองนั้นก็ตาม
และก่อนที่คุณจะได้ถามหรืองอแกับเสียงขำสั้น ๆ นั้น
มือเรียวยาวก็ดึงแผ่วเบา ก่อนเจ้าตัวจะนั่งลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ
และโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ
มือเขาก็เริ่มโกยหิมะขึ้นมาปั้น—ด้วยสีหน้าอมยิ้มจาง ๆ คล้ายกำลังอารมณ์ดี
อาจจะเพราะมีดวงตาคุณเฝ้ามองอยู่หนึ่ง
กับดวงตาผิดหลักสมมาตรของกระต่ายในมือนั้นก็ได้
ลมหายใจถูกเป่าเป็นไอบางออกจากปาก
ไม่รู้หรอกว่ามองอีท่าไหนผู้ชายวัยยี่สิบกลาง ๆ ถึงกลายเป็นกระต่ายไปได้, หรืออาจจะพอเข้าใจ—แม้คงไม่ใช่แบบเดียวกันก็ตาม
พลันก็ลอบคิดในใจ
งั้นคุณเป็นประมาณไหนดีนะ
…สุนัขสักตัวดีไหม
ก็เหมาะอยู่นะ, อิงท่าทีตาหยีในบางครั้ง กับวิธีที่คล้ายเพื่อนขนฟูอยู่บ้างในบางที
แต่พอนึกถึงท่าทางเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกวน ๆ ในหลายครั้ง รวมถึงความอ่อนไหวในหลายมุมที่ได้สัมผัสมานั้น—ก็พลันรู้สึกว่าอาจจะไม่ได้ตรงกันเสียทุกอย่างขึ้นมา
แต่ก็
อืม
ต้องหมานั่นแหล่ะ
เพราะแบบนั้น เจ้าตัวเลยก้มหน้าก้มตาปั้นไป
นานพอให้คุณเริ่มบ่นได้ถ้าอยาก
จิ้งจอกหิมะที่ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันมากก็เลยประกอบร่างสำเร็จบนมือเขา ถูกยกขึ้นไปวางเทียบข้าง ๆ ด้วยตายิ้มแป้นที่ดูน่ารักน่าตีอยู่บ้าง—อย่างน้อยก็สำหรับคนปั้น
“ นาย ”
ก็อลิสหิมะในมือคุณนั่นคงเหงา ถ้าต้องถูกวางเดี่ยว ๆ อยู่ตัวเดียวจนสิ้นฤดูกาล
เพราะงั้นก็คงดีกว่าถ้าจะวางคุณไปข้าง ๆ
อย่างน้อยก็คงได้อยู่ด้วยกันจนกว่าจะสิ้นฤดูกาล
เป็นชั่วนิรันดร์ของหิมะบูดเบี้ยวสองก้อนแล้วกัน
เป็นแบบนั้นนั่นล่ะ
Last Seen Users on Sotwe
Most Popular Users
Elon Musk 
@elonmusk
240.2M followers
Barack Obama
@barackobama
119.3M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.6M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
109.1M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107M followers
Rihanna
@rihanna
97.3M followers
NASA
@nasa
92.1M followers
Justin Bieber
@justinbieber
90.6M followers
KATY PERRY
@katyperry
86.9M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
80.7M followers
Lady Gaga
@ladygaga
72.3M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
69.4M followers
Virat Kohli
@imvkohli
68.7M followers
YouTube
@youtube
68.6M followers
Bill Gates
@billgates
63.5M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.5M followers
CNN
@cnn
61.9M followers
Neymar Jr
@neymarjr
61.3M followers
X
@x
60.9M followers
Selena Gomez
@selenagomez
60M followers