اون قضیه که «بخوابی یادت میره» هم دیگه جواب نمیده. قبلا میشد به خواب پناه برد، الان بیدار که میشی، آوار و فرسودگی همونجا که رهاش کردی منتظرته.
انگار وسط کابوس، چند ساعت فریز شدی.
حتی اگر همین لحظه همهچیز گل و بلبل بشه، باز هم بخشهایی از زندگی وجود دارن که برای همیشه از دست رفتهان. تجربههایی که زمانشون گذشته و دیگه هیچوقت، در هیچ کجای آینده منتظر ما نیستن. این جای خالیِ جبرانناپذیر، عمیقاً غمگینم میکنه.
این تصویرای گوگولیِ کافه و رستوران و «تهرانِ خوشگل» بیزارم. اینا ویترینه، نه واقعیت.
واقعیت ایران چیز دیگهست: غم، فقر، فرسودگی… میراث جمهوری اسلامی.
مردمی که نفسنفس میزنن برای رد کردن امروز، بیخبر از اینکه فردا اصلاً چه شکلیه.
خیلی حرفه که سال ۲۰۲۶، خبر این باشه: «امکان دسترسی به گوگل کمکم داره داخل ایران فراهم میشه.»
بر شورشیان ۵۷ لعنت، جوری تر زدین تو مملکت که هیچجوره جمع نمیشه.