Bugün birçok aile sevgisizlikten değil, incelik eksikliğinden yoruluyor: Bir teşekkürün söylenmediği, bir özrün geciktiği, bir takdirin esirgendiği yerlerde görünmez yaralar açılıyor.
Bir çorabın nasıl giyildiğini aşama aşama en ince ayrıntısıyla öğretiyorum. Çorabın nasıl giyildiğini hiç durup düşünmemiştim. Öylece giyiyordum. Mesela önce parmak kısımlarını halledip topuğa çorabı sonra mı çekersiniz? Ayşe Naz tam tersi.
Bazı başarılar elde ediyoruz. Sonra bunu paylaşıyoruz, haklı olarak gururlanıyoruz. Sonra çevremizdekileri küçümseyebiliyoruz. İletişimi dahi kesebiliyoruz onlarla. Bu bizim karakterimizi ortaya koyuyor. Karektersizliğimizi mi demeliydim, bilemiyorum.
Bir tavsiye geliyor aklıma
Halıyı yeni serdim. Ucu kıvrık kaldı. Ayşe Naz defalarca düzeltti.
Hayatımın her yerinde bir kız. Hayatımın kendisi. Varlığının çokluğunu ifade edecek kelimem yok.
Tebessüm edince dudak kenarları hafif aşağı doğru olan insanların uyuşukluk seviyesi tahammül edilemez oluyor. Küçükken böyle biri olmuş olmalı hayatımda. Tetikleniyorum.