Umarım muayene eden doktor görür ve dava eder ama sağlık bakanlığı bakanlık olsa hemen dava açar!Acilde otoskop bulup muayene etmiş muhtemel akut otit olduğu için de ab ve analjezik yazmış zaten tedavisi budur!
Bu şımarıklığa bakanlık,dernekler,sendika,doktor dava açmalı!
Bir hekim kendini tren yoluna bıraktı....
Artık aramızda değil.
Soruşturma devam ediyor.
Belki bir hekim intiharı daha....
Meslek koşulları mı?
Mobbing mi?
Zorlu ve uzun eğitim süreci mi?
Ağır çalışma şartları mı?
Gelecek kaygısı mı?
Yaşamın yükünü kaldıracak maddi ve sosyal koşullara sahip olamamak mı?
.....
Nedenleri bilimsel olarak ortaya koymak, konuşmak, araştırmak gerekiyor.
Ama artık sadece konuşmak yetmez.
Yazıp durmak, çok okunmak, çok paylaşılmak, bu platformda görünür olmak da tek başına hiçbir şeyi değiştirmiyor.
O zaman bir şey yapalım.
Hepimiz.
Tüm hekimler.
Şimdi.
Bakanlığımızdan bizi duymasını istiyorum.
Bakanımıza “Siz yapın.” demiyoruz.
“Birlikte yapalım.” diyoruz.
Hekim intiharlarının nedenlerini araştıralım.
Riskleri belirleyelim.
Koruyucu mekanizmalar oluşturalım.
Hekimin yardım isteyebileceği, damgalanmaktan veya mesleki sonuçlarından korkmadan ulaşabileceği sistemleri birlikte kuralım.
Çözüm için harekete geçelim.
Lütfen...
Lütfen...
Lütfen...
Sendikalar, dernekler, meslek örgütleri ve tek tek hekimler...
Hepimiz Sağlık Bakanlığını bu konuda harekete geçmeye ve hekimlerle birlikte çalışmaya davet edelim.
Başka bir yol bilmiyorum ben.
Ama şunu biliyorum:
Özkıyımdan daha önce gelen bir mesleki sorunumuz olamaz bizim!!!
Ertelemek, belki bir can daha demek.
Bir meslektaşımız daha demek.
Tüm meslektaşlarımı tek tek bakanlığa seslenmeye davet ediyorum.
Suçlamak için değil.
Tartışmak için değil.
Birlikte çözüm üretmek için.
Bir şey yapalım.
Hep birlikte.
Şimdi.
@saglikbakanligi@drmemisoglu
Sağlıkta şiddet tesadüf değil; yıllardır biriken, çözülmeyen kronik politikaların sonucudur!
21 Ağustos gecesi Çocuk Hastalıkları Hastanesi Yoğun Bakımı’nda bir hastamızın vefatı sonrası hekimlerimize ve sağlık emekçilerimize yönelik gerçekleşen saldırıyı kınıyor, şiddete uğrayan arkadaşlarımıza geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz.
Sağlık hizmetleri sistemik bir krize sürüklendikçe, tıkanan çarkların ve yanlış sağlık politikalarının bedeli can güvencesi olmadan çalışan sağlık emekçilerine ödetiliyor. Diyarbakır Tabip Odası olarak ilan ediyoruz: Bunu kabul etmiyoruz! Sağlıkta yaşanan sorunların, aksaklıkların ve krizin kaynağı gece gündüz yaşatmak için uğraşan sağlık emekçileri değil, bu sistemi üreten iradenin kendisidir.
Her şiddet olayında olduğu gibi bu sürecin de sonuna kadar takipçisiyiz. Yetkilileri geçici söylemleri bırakıp, kronikleşen bu şiddet sarmalına karşı derhal caydırıcı, somut ve kalıcı önlemler almaya davet ediyoruz!
Bir hekimin adını ima edip “sert tavrı varmış” diye yüz binlerce kişiye servis etmek habercilik değil, dedikodu pazarlamaktır.
Ne belge var, ne olay var, ne karşı tarafın görüşü. Sadece “varmış.”
İnsanların mesleki itibarını üç kuruşluk etkileşim uğruna ortaya atıyorsanız, en azından buna haber demeyin.
Ben prt hekimim uzman hekimle kendimi kıyaslamam, haddim değil
total maaşımın en az 2 katını almalı,
Yandalcı demeden ağzınızı zemzemle bi çalkalayın
abi siz neyin kafasını yaşıyorsunuz
Bir savcının keyfi bir hukuksuz uygulaması ülkede cerrahlar ve cerrah adayları için dönüm noktası oldu. Bu olaydan sonra bir sürü insan cerrah olmaktan vazgeçti. Ama bu savcıdan hiç kimse hesap soramıyor, konu gündeme bile gelmiyor.
Bir doktor, kasıt olmaksızın yaptığı bir tıbbi hata nedeniyle gözaltına alınıyor.
Peki ya bir yargı mensubu, hukuka/tıbba aykırı bir kararla bir doktoru göz altına alırsa, hesap veriyor mu? İşin uzmanı değilim ama hukuki malpraktis şarttır.
Tüm dünyada tıbbi malpraktis davaları gibi hukukta da benzer davalar gerekli. Daha önce kız kardeşine ölüm teşebbüsünde bulunan bu caniyi dışarı salan hakim de onunla birlikte hesap vermeli. Herkes verdiği kararın bedelini bilmeli, ona göre hareket etmeli.
𝗕𝗶𝗿 𝗰𝗲𝗿𝗿𝗮𝗵 𝗮𝗿𝗸𝗮𝗱𝗮𝘀̧ı𝗺 𝗮𝗻𝗹𝗮𝘁𝘁ı...
Tıp Fakültesi'ni kazanmak için yıllarca çok çalıştım. Zaten çalışkan çocuklardık. Anneme ev işlerinde fazla yardım edemez, altın günlerinde misafirlerin karşısına çıkmazdım; ablamdı hep annemin yanında olan. Zaman geçti; ben Tıp Fakültesi'ni kazandım. Ablamın ise annemle, benden daha kuvvetli bir bağı oldu.
Üç kardeştik. Ben fakültede okuyordum; abimle ablam da üniversitede farklı bölümlerde. Onlar birlikte sinemaya, konsere giderken; ben ders çalışırdım. Böyle böyle onların paylaşımları derinleşti, ben yine dışında kaldım.
Yıllar geçti evlendik, çoluk çocuğa karıştık. Hatta ablamın ansızın gelen bebeğinin doğumuna gidemedim. Ertesi gün önemli bir ameliyatım vardı. Küsmüştü bana. Zaten ben onlar kadar rahat izin kullanamıyordum, bu nedenle çocuklarımız da birbirini pek tanıyamadı.
Anne baba yaşlandı. Sağlık sorunları arttı. Hekim olduğum için, gözlerini daha çok bana çevirdiler. Elimden ne geliyorsa yaptım ama her adımda yanlarında olmamı bekliyorlardı. Tıpkı yüzlerce hastamın yanında olduğum gibi. Ama bu mümkün değildi ve ben bu kez yeterince ilgilenmeyen evlat oldum.
En iyi bildiğim şey akademik başarıydı. Her daim çocuklarımın yanında olamadım. Sevgimi doyasıya yaşayamadım ama her ne yapacaklarsa iyi yapmaları gerektiğini, onlara öğretmeye çalıştım. Ne yazık ki bunun onlardaki karşılığı, başarısız olma korkusuyla gelişen kaygı bozukluğu oldu.
Hekimlik tam anlamıyla hayatımın merkezine oturmuştu, hastalarında bu muazzam emeği göreceğinden hiç kuşkum yoktu. Lakin öyle olmadı. Bir gün geldi, ardı arkası kesilmeyen bir soruşturmada ifade verirken kendimi buldum.
Sonra bir baktım ki anlaşılamayan ve anlaşamayan evlat olmuşum, kardeş olmuşum, eş olmuşum, arkadaş olmuşum ve en acısı anne olmuşum.
Hata varmıydı bir yerde, varsa nerde yaptım diye çok düşündüm.
Bu hikaye sadece benim değil, bir meslek grubunun çoğunlukla ortak hikayesidir. İyileştirirken tükenen, yaşatırken kendi yaşam enerjisini kaybeden hekimlerin hikayesidir.
Bir yerden sonra hekimliğin anlamı, hayatın yükünden daha hafif kalır. İşte o noktada tükenirsin.
Keşke bu gömleğin düğmelerini daha insani bir yerden iliklemeye başlamak mümkün olsaydı...
.....
𝗘𝗱𝗶𝗿𝗻𝗲' 𝗱𝗲 𝘆𝗶𝗻𝗲 𝗯𝗶𝗿 𝗼̈𝘇𝗸ı𝘆ı𝗺 𝘆𝗮𝘀̧𝗮𝗻𝗱ı.
𝗕𝗮𝘆𝗿𝗮𝗺 𝘀𝗲𝘆𝗿𝗮𝗻 𝗱𝗲𝗺𝗲𝗱𝗲𝗻, 𝗵𝗲𝗸𝗶𝗺𝗹𝗲𝗿 𝗶𝗰̧𝗶𝗻 𝗮𝗰𝗶𝗹 𝗱𝗲𝘀𝘁𝗲𝗸 𝘀𝗮𝗴̆𝗹𝗮𝗻𝗺𝗮𝗹ı...
Aynı hastane, aynı koridor, aynı bakanlık…
Bir tarafta 112 gün ilave tediye + ikramiyelerle birlikte 140.000 TL’ye ulaşan gelirler,
Diğer tarafta hayat kurtaran hekimler ve hemşireler: 0 TL ikramiye!
İşçinin aldığı her kuruş helaldir, emeğinin karşılığıdır.
Ancak sağlık profesyonellerinin emeğinin yok sayılması kabul edilemez!
Yıllarca eğitim alan, ağır sorumluluk altında çalışan,
gece gündüz nöbet tutan sağlık çalışanlarına bu mu reva?
Aynı kurum içinde bu kadar büyük fark nasıl açıklanır?
Bu sadece bir maaş farkı değil, açık bir ADALETSİZLİKTİR ⚖️
Sağlık ordusunun neferleri sadaka değil, hakkını istiyor!
✅ Memura da ilave tediye
✅ Sağlık emekçilerine şartsız bayram ikramiyesi
✅ Eşit işe eşit hak
#SağlıktaAdalet #HekiminHakkı
@drmemisoglu@saglikbakanligi
⚖️ Aynı bayram, aynı hastane, daha fazla sorumluluk…
Ama ücrette adalet yok.
👉Doktor ve hemşire, bayram ücretini ancak fazla mesai yaparsa alabiliyor.
👉Temizlik işçisi ise fazla mesaisi olsun olmasın, bayramda işe geldiği için çift yevmiye alıyor.
👉Kısacası aynı hastanede, aynı bayramda, ücret politikası emeğe ve sorumluluğa göre değil; farklı kurallara göre işliyor.
𝗕𝗶𝗿 𝗰𝗲𝗿𝗿𝗮𝗵 𝗮𝗺𝗲𝗹𝗶𝘆𝗮𝘁ı𝗻ı 𝗴𝗲𝗿𝗰̧𝗲𝗸𝗹𝗲𝘀̧𝘁𝗶𝗿𝗶𝘆𝗼𝗿 𝘃𝗲 𝗵𝗮𝘀𝘁𝗮𝘀ı𝗻ı 𝗼𝗽𝗲𝗿𝗮𝘀𝘆𝗼𝗻 𝘀𝗼𝗻𝗿𝗮𝘀ı 𝗲𝘃𝗲 𝗴𝗼̈𝗻𝗱𝗲𝗿𝗶𝘆𝗼𝗿. Gece durumu kötüleşen hasta, sabah acile getiriliyor. Oradan sevk edilerek başka bir hastaneye yatırılıyor ve gerekli takip ile tedavisi yapıldıktan sonra taburcu ediliyor. İlk sevk sırasında, hastanın durumu gerçekten ağır ve hayati risk taşıyor. Ardından; hasta yakınları sosyal medyada cerrahın ismini açıkça vererek, bir karalama kampanyası başlatıyor. Videolar çekip paylaşıyor, "Bu doktor bu hastaneden gidecek! " diyerek tehditler savuruyorlar.
"Güçlüyüz, eşi dostu aradık, bu işin peşini bırakmayacağız!" diyorlar. "Kimi aradıysak ilgilendi, zaten ilgilenmek zorundalar!" şeklinde, açıkça güç gösterisi yapıyorlar. Hastane yönetimi; bu kişileri tehlikeli olarak nitelendirip, tedirgin oluyor. Doktor ise bu söylemlerin nereye varacağını kestiremiyor; kulağına asarız, keseriz tarzında tehditler geliyor. Ancak; görünürde açık bir suç unsuru olmadığı ve korktuğu için, suç duyurusu dahi yapmıyor.
Doktor arkadaş, önce bir başka hastaneye görevlendirilmiş; sonra tayin isteyerek memleketine gitmişti.
O gün, bu doktor arkadaşa kızmıştım:
"Can güvenliğin tehlikedeyken, nasıl olur da suç duyurusu yapmazsın?" diye.
Dün; İstanbul sahilde, anne ve kızın cansız bedenlerine ulaşıldığı haberini duyunca, tekrar düşünmeye başladım.
Doğru neydi?
Susup gitmek mi? Konuşup mücadele etmek mi?
Eski bir reklam filminde çocuk babasına sorar:
"𝗣𝗲𝗸𝗶 𝘆ı𝗹𝗱ı𝗿ı𝗺 𝗱𝘂̈𝘀̧𝘀𝗲 𝗲𝘃𝗶𝗺𝗶𝘇𝗲, 𝘀𝗲𝗻 𝘁𝘂𝘁𝗮𝗿 𝗺ı𝘀ı𝗻 𝗯𝗮𝗯𝗮?"
....
𝗣𝗲𝗸𝗶 𝘆𝗮 𝗱𝗲𝘃𝗹𝗲𝘁 𝗴𝗲𝗿𝗰̧𝗲𝗸𝘁𝗲𝗻 𝗯𝗶𝘇𝗶 𝗸𝗼𝗿𝘂𝗿 𝗺𝘂???
Bildiğiniz üzere annesi tarafından şiddete uğradığı için mahkeme kararıyla geçici velayetini alıp 2.5 yıldır burda beraber yaşadığım ancak Litvanya’daki boşanma anlaşmamıza dayanarak Litvanya tarafından iadesi istenen ve çocuğun durumunu görmezden gelip Avrupa’nın bendesi gibi davranan yetkililerin geçen sene mart ayında, aşağıdaki videoda da görüldüğü üzere, orada yaşayacaklarını bildiği için dehşet içinde ve can havliyle gitmek istememesine ve bunu ısrarla ifade etmesine rağmen gayri insani şekilde icra ile zorla benden ve vatanımızdan koparılan oğlumun bu sefer de annenin kocası tarafından şiddete uğradığını, çocuğumun oradaki mahkeme psikologuna verdiği ifadeden (fotoğrafta) öğrenmiş bulunmaktayım.
Ancak ne hikmettir ki alışıp rehabilite olduğu Türkiye’den zorla koparıp şiddet uygulayan annesine iki ekip polis zoruyla koparıp gönderen yetkililer, tüm ısrarlarımıza ve şimdi orada fiziksel ve duygusal şiddete uğradığını belirtmesine rağmen kılını kıpırdatmamakta, adeta üç maymunu oynayarak küçücük Türk vatandaşını orada yapayalnız ve korumasız kalmasına göz yummaktadır.
Beni takip edenler bilir. Oğlumu asla sosyal ya da geleneksel medyaya alet etmedim, etmezdim. Nitekim bu bir yıllık süreçte Litvanya mahkemesinin tüm yanlı tutumu ile bir türlü çocuğumun benle fiziksel temas kurmasına izin vermemesine rağmen meseleyi buraya taşımadım. Ancak 7.5 yaşındaki bir çocuğun artık hayati riski söz konusu. Çünkü oradaki mahkeme kendi vatandaşı olan anneyi kollama refleksi ile hareket ederek, annenin iddia dahi olsa çocuğuma dair hiçbir fiziksel, duygusal ya da başka bir kötü davranma iddiası bile olmamasına rağmen (bana dair yegane olumsuz iddiaları oğluma oyuncak almam, oynamam ve çikolata almam, Ciddiyim şaka değil bu) benle fiziksel temas hakkından bile mahrum bırakmaya devam etmesi küçücük çocuğu daha büyük şiddet olayları açısından riske sokmaktadır. Mahkeme eliyle, sözde kaçırma ihtimali nedeniyle, bir yıldır oğlumla sadece haftanın 3 günü 30’ar dakika online görüşmemize izin verilmekte. Ancak bu görüşmeler, oğlum annesinin kocasının kendisine şiddet uyguladığını anlattığından beri annesi tarafından engellenmekte ve yaklaşık 3 aydır online konuşmamıza dahi izin verilmemekte. Bu da 7.5 yaşındaki oğlumun tamamen onların insafına kalmasına yol açmakta.
Bir yıldır süren bu hukuksuzluğa rağmen Türkiye’deki hiçbir yetkili ile Vilnius konsolosluğumuz taleplerimize rağmen kılını kıpırdatmamış, söz konusu sanki bir Türk çocuğu değil de Fransızmış gibi davranılmakta.
İşte bu nedenlerden dolayı sesimi adalet ve dışişleri bakanlıkları ile ilgili yetkililere duyurup Türkiye’de doğmuş, Türkçe konuşan ve sizlerle bu toplumu derinden seven oğlumun oradaki gayri insani şiddet ortamından kurtarılması için yardımınızı rica ediyorum.
Bu platformun bir araya gelince neleri değiştirdiğine, olmazı oldurduğuna çokça şahit oldum.
Beno, yüreği insan ve hayvan sevgisi ile dolu, dışarda dilenen insan gördüğünde bile ağlayan ve onlara her şeyiyle yardım etmeye çalışan dünya merhametlisi bir çocuktu. Lütfen şimdi biz onun elinden tutup, içinde olduğu bu karanlık kuyudan çıkarmak için sesini duyuralım. Çok geç olmadan
Şanlıurfa Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde bir doktor, kimliği belirsiz bir grup erkek tarafından sopalı saldırıya uğrayarak fena şekilde darp edildi.
Saldırgan şahısların, kamera kayıtlarına rağmen serbest olduğu öğrenildi.
Yoruma gerek var mı ?