çocukluk travmalarının en büyük belirtilerinden biri sizi inciten insanların yanından çekip gitmek yerine size iyi davranması için ikna etmeye çalışmakmış
"Kendime sözümdür; bir daha içime sinmeyen ve değersiz hissettirildiğim hiçbir yerde durmayacağım. Ne kadar kötülük görürsem göreyim, içinden tertemiz çıkıp, iyiliği, sevgiyi ve inceliği savunacağım. Bir daha yüzüme kapanan hiçbir kapının arasına elimi koymayacağım."
Yanında olmak isteyen bir yolunu bulup yanında oluyor, yüzünü güldürecek olan bir yolunu bulup güldürüyor, sana değer veren bir yolunu bulup bunu hissettiriyor. O yüzden olmayana çaba harcamaya gerek yok, isteyen istediği zaman istediği şeyi gayet güzel yapabiliyor aslında.
Tolstoy diyor ki:"Bir insana devamlı aynı iyiliği yap, göreceğin tek şey; muazzam bir nankörlük.” O kadar haklı ve ben bu enayiliği bile bile her seferinde öyle güzel yapıyorum ki
Ramazanın ilk gecesi ve ferahlık verici bir hissi var bunun, bir kuş gibisin sanki cennetin bütün kapıları açılmış, sanki günahsız gibisin.. Allahuâlem ne güzel bir his.. #HayırlıRamazanlar