Zamanında bana da uzunca uğraşıp elleriyle atkı ören birisi vardı. Bu videoyu görünce aklıma Nejat işlerin” kendimi bildim bileli mutluluk bana iyi gelmez.”sözü kafamda yankılandı. Alışamadım hiçbir zaman mutluluğa. Kendim mahvetmiştim. Sonrasında da hiç böylesine mutlu olamadım
İnsan biyolojik olarak ölmeden önce bir çok kez ölür. doğup büyüdüğü şehri terk etmek zorunda kaldığında, sevdiği birini kaybettiğinde, yaşamaya dair umudu bittiğinde ve bir de unutulduğunu fark ettiğinde. ve sanırım en büyük ölüm de budur. unutulmak, yok olmaktır.
Belki konuşmayı deneseydin
ikna ederdim.
Ama sen çekip gittin.
Ne iyi bir kelime söyledin,
ne de dönüp arkana baktın.
Sadece çekip gittin
sanki elmişim gibi,
sanki hiç olmamışım gibi.
Sadece gittin...
İçimde sadece haklı olmanın yükü kaldı. haksız olsaydım özür dilemeyi bilirdim, koşardım. Sarılırdım, geçene kadar sarılırdım. Gitmezdim, bırakmazdım, bir yolunu bulur kırgınlığı geçirirdim. Ama haklıyım. insan haklı olmaktan pişman olur mu hiç? Oluyormuş.