هر روز با خودم میشینم فکر میکنم که من جدی جدی به هیچ جایی نرسیدم؟چیشدن اونهمه برنامه و پلن؟یعنی ته تهش شدم یه دانشجوی ترم ۹ که کل دوره دانشجوییش فقط داشت میجنگید؟من خودمو چجوری باید تعریف کنم اصلا؟اصلا چی دارم که با اونها خودمو پرزنت کنم؟
اگه هدفگذاری میکنی و به هدفهات میرسی و به جای احساس رضایت، احساس پوچی میکنی.
یا اگه هدفگذاری میکنی و انگیزهای برای رسیدن بهش نداری، خیلی وقتهای دلیلش "ارزشهای فردی قرضی" هست. ارزشهایی که تو هیچوقت انتخابشون نکردی، ولی چون از طرف جامعه، خانواده، سوشالمدیا و... بهشون پاداش داده شده تو لیستت قرار گرفتن.
خلاصه ب��ماگه نتونی صدای درونیت رو از نویز بیرون تشخیص بدی، محکوم به دویدن دنبال هدفهای آندیگران خواهی بود.