#Afterlife
Do not stand By my grave, and weep,
I am not there,
I do not sleep
I am the thousand winds that blow,
I am the diamond glints in snow.
I am the sunlight on ripened grain,
I am the gentle, autumn rain.
@del00211381@IranianPlateau یکم کاش عینک تعصب رو از جلوی چشمتون بر میداشتین
سی میلیون جمعیت حدودی ایران زمین در اون سال ها بود....رفراندوم (=همه پرسی) چیه این وسط؟!
حتی حیوانات هم اشتباه میکنن چه برسه انسان های در اسارت
و در آخر: سلیقه ی موسیقایی من چیز دیگه ای هست 🙂
شب و روزگار خوش
@IranianPlateau این مواقع میشه گفت که تا اواسط قرن ۱۶ میلادی زبان فارسی در بین درباریان عثمانی به شدت رایج بوده که طبیعتا لطف کردن و با نامه نگاریشون در حالیکه یحتمل زبان محاوره اشون فارسی نبوده به گسترشش کمک کردن 😂😂😂
آینه چون نقش تو بنمود راست
خود شکن، آینه شکستن خطاست
«توهم توطئه» نقد برخی الگوهای فرهنگی و اجتماعی است. نقد و آسیبشناسی یک جامعه، نه سرزنش آن جامعه است و نه انکار نقش حکومتها و قدرتهای خارجی در سرنوشت آن.
جامعه ما سالها در برابر سرکوب، جنایت و سیاست تفرقهافکنی جمهوری اس��امی مقاومت کرده و طبیعی است که از این تجربه طولانی آسیب دیده باشد. دشمنسازی، دوگانه «یا با من یا علیه من»، نپ��یرفتن خطا، مسئولیتگریزی، تخریب صدای متفاوت، نفی موفقیت دیگران، بیاعتمادی و تضعیف همبستگی، ابزارهای شناختهشده این حکومت برای حفظ قدرت بودهاند. خطر از جایی آغاز میشود که همین الگوها، ناخواسته، به رفتار سیاسی و اجتماعی ما نیز راه پیدا کنند.
دیدن این آسیبها نشانه ضعف نیست، نشانه بلوغ یک جامعه است. جامعهای که بتواند در کنار ایستادگی در برابر سرکوب، خودش را نیز بیهراس نقد کند، امکان بیشتری برای ساختن آیندهای آزاد دارد.
برای پایان دادن به جمهوری اسلامی و ایدئولوژی آن، تنها کنار رفتن ساختار قدرت کافی نیست؛ باید الگوهای فکری و رفتاریای که استبداد از آنها تغذیه میکند را نیز کنار گذاشت.
«توهم توطئه» تلاشی برای گرفتن همین آینه در برابر خودمان است؛ نه برای محکوم کردن جامعه، بلکه برای اینکه آنچه مانع اعتماد، همبستگی و آزادی میشود دیده و اصلاح شود.
آینه چون نقش تو بنمود راست
خود شکن، آینه شکستن خطاست
«توهم توطئه» نقد برخی الگوهای فرهنگی و اجتماعی است. نقد و آسیبشناسی یک جامعه، نه سرزنش آن جامعه است و نه انکار نقش حکومتها و قدرتهای خارجی در سرنوشت آن.
جامعه ما سالها در برابر سرکوب، جنایت و سیاست تفرقهافکنی جمهوری اسلامی م��اومت کرده و طبیعی است که از این تجربه طولانی آسیب دیده باشد. دشمنسازی، دوگانه «یا با من یا علیه من»، نپذیرفتن خطا، مسئولیتگریزی، تخریب صدای متفاوت، نفی موفقیت دیگران، بیاعتمادی و تضعیف همبستگی، ابزارهای شناختهشده این حکومت برای حفظ قدرت بودهاند. خطر از جایی آغاز میشود که همین الگوها، ناخواسته، به رفتار سیاسی و اجتماعی ما نیز راه پیدا کنند.
دیدن این آسیبها نشانه ضعف نیست، نشانه بلوغ یک جامعه است. جامعهای که بتواند در کنار ایستادگی در برابر سرکوب، خودش را نیز بیهراس نقد کند، امکان بیشتری برای ساختن آیندهای آزاد دارد.
برای پایان دادن به جمهوری اسلامی و ایدئولوژی آن، تنها کنار رفتن ساختار قدرت کافی نیست؛ باید الگوهای فکری و رفتاریای که استبداد از آنها تغذیه میکند را نیز کنار گذاشت.
«توهم توطئه» تلاشی برای گرفتن همین آینه در برابر خودمان است؛ نه برای محکوم کردن جامعه، بلکه برای اینکه آنچه مانع اعتماد، همبستگی و آزادی میشود دیده و اصلاح شود.