در جمهوری اسلامی ایران، رهبر رژیم فرمانده کل قوا می باشد. اختیارات رهبر علاوه بر اینکه به لحاظ قانونی به حدی است که مجلس، دولت، شورای نگهبان، مجلس خبرگان و مجمع تشخیص مصلحت نظام همگی زیر نظر وی تشکیل می شود
��اه حل ارائه شده از طرف علی خامنه ای برای بحرانهای قومی-ملی ، بحران جنسیتی- زن و بحران اختلافات مذهبی ، کنار گذاشتن اختلافات و در واقع خواسته های قومی-ملی، مذهبی و خواسته زنان و اجرا کردن مصوبات اقتصادی و عمرانی از طرف دولت است
رژیم های دیکتاتوری از مأموران اطاعت و تأیید می خواهند. هر آن کس که جز این کند، مغضوب واقع می شود. رشد سازمانی و حفظ پست و مقام بدون تأیید رژیم و اطاعت بی چون چرا از آن ممکن نیست. این مطیع سازی از سر گرفته و به قاعده سیستم اداری و نظامی منتقل می شود
در تورکی آذربایجانی عبارت نصیحت آمیزی هست که می گوید : "آلنی قاشقایا اینانما". منظور از آلنی قاشقا در این عبارت "مأموران حکومتی" می باشد. این عبارت محصول دوران رضا پهلوی می باشد
استراتژی مدیریت نرم جنبشهای اجتماعیسیاسی شامل تاکتیک های ��ختلفی می باشد که یکی از آنها خلع سلاح جنبش سیاسی با ربودن شعارهای آن توسط حکومت و اصلاحات جزئی اما پر سر و صدا می باشد.
جمهوری اسلامی ایران با بحران مشروعیت و نارضایتی گسترده از کارآمدی یا همان بحران کارآمدی روبه روست. برای مقابله با این بحران، رژیم حاکم از تاکتیک به صف کردن بحرانها و پراکندن اول صف استفاده می کند. نبود رهبری واحد و گفتمان کلان متحد کننده تمام گروه های اجتماعی باعث شده است
در دو مرحله از منحنی طول عمر خود، رژیم های ایديولوژیک اقتدارگرا تصمیماتی می گیرند و رفتارهایی انجام می دهند که به ظاهر با منطق دولتمداری معاصر نمی خواند، اما با هویت و موقعیت سیاسی آنها خوانایی دارد.
کشور ایران آبستن حوادث غیرقابل پیش بینی است. آنها که به ظلم و خفقان عادت کرده اند، از پیش بینی طوفان احتمالی عاجزند، اما رژیم ایران نمی تواند مثل نسل سرکوب کرده اش آسوده باشد. نسلی که با شکستن اولین دیوار سرکوب، ناخودآگاه پشت سر جوانان قرار خواهد گرفت.
سیستم، مجموعه ای هماهنگ از اعضاء است که برای رسیدن به هدف خاصی با هم در ارتباط هستند. بدون داشتن سازمان و فعالیت سیستماتیک رسیدن به اهداف جمعی و مخصوصا جنبشهای انقلابی غیرممکن است. چرا که توده های بی شکل علی رغم داشتن هدف اولیه، به راحتی توسط حکومت های اقتدارگرا قابل هدایت هستند؛
سیاست امنیتی رژیم های اقتدارگرا در سه هدف خلاصه می شود.۱-جلوگیری از شکاف میان نیروهای خودی و جلوگیری از ریزش آنها، ۲-جلوگیری از اتحاد بین نیروهای مخالف و تشدید دشمنی بین آنها، ۳-جلوگیری از بسیج مردم ناراضی حول نیروهای مخالف و سازمانهای آنها.
حاکیمین (داور) سونونجو فیتینه بیر نئچه ثانیه قالمؽش؛ فارسلار دئمیشکن « گل به خودی».
Hakimin sonuncu fitinə bir neçə saniyə qalmış; farslar demişkən "gol be xodi".
وطن پرستی یا میهن دوستی، عشق به وطن و ملت خود، دفاع از آن در برابر متجاوزان و گذشتن از جان و مال در راه آن است. پاتریوتیسم(میهن پرستی) همپوشانی زیادی با ناسیونالیزم دارد اما مترادف آن نیست و قدمت آن به ۱۰۰۰ سال قبل از ناسیونالیزم برمی گردد.
مبارزه مدنی یا بدون خشونت، تنها مربوط به تاکتیک های استفاده شده در مقابل حاکمیت نیست، خشونت پرهیزی فلسفه ای است که باید متوجه مخالفین حکومت و هم سنگران نیز باشد؛ تنها در این صورت است که این استراتژی می تواند آینده ای دموکراتیک توأم با صلح و تولرانس را به ارمغان آورد.
علی رغم اینکه "حق تعیین سرنوشت" به عنوان یکی از اهداف سازمان ملل در ماده یک منشور آن ذکر شده بود، اما به دلیل مخالفت دولتهای استعماری و دولت های مستبد آن دوران(۱۹۴۵) و همچنین دولتهای چند قومیتی-چند ملیتی، کمیته مربوط به تدوین اهداف و منشور سازمان ملل اعلام نمود
آنها می خواهند حوضه علمیه مطابق نظر خودشان باشد، دانشگاه، مدرسه، ورزش، بازار، سیاست و در واقع همه چیز. آنها حتی می خواهند، مخالفانشان نیز مورد دلخواه آنها باشند. نوع اعتراضات، شکل و سوژه اعتراض را هم می خواهند خودشان تعیین کنند.
اینکه جنبش ناسیونالیستی ملتهای تحت استعمار به دنبال تشکیل دولت ملی آن ملت و رهایی از سلطه استعمارگران می باشد، بدین معنی نیست که دقیقا خواست ملت را دنبال میکند؛ برعکس، رسالت جنبش درک و افشاء موقعیت سیاسی ملت محکوم و یافتن راه رهایی آن و در نهایت بسیج ملت در این راه می باشد.
برای نجات دریاچه اورمیه و دستیابی به دیگر خواسته های خود، جنبش ملی آذربایجان جنوبی تا به حال از تاکتیکهای اقناعی مبارزه مدنی استفاده کرده است. معمولا تاکتیک های اقناعی، برای اقناع حاکمان به کار گرفته می شود. اما زمانی که حکومت دانسته حقوق ملت را زیر پا می گذارد
بزرگترین ابزار استعمارگران برای ادامه سلطه خود بر مستعمرات، گرفتن اعتماد به نفس ملی از ملت های در بند است؛ ملت های استعمارشده احساس می کنند که در صورت آزاد شدن از زندان استعمارگر، قادر به اداره خود نیستند؛ به ویژه در مورد مسائل اقتصادی، این حس ناتوانی بیداد می کند،
هرچند که در سیاست، در هر اقدامی باید نتیجه آن هم مد نظر باشد و اخلاق سیاسی خود غایت گراست، اما قضاوت در مورد یک تصمیم سیاسی صرفا با استناد به نتیجه آن درست نیست؛ چرا که در حصول نتیجه، فاکتورهای زیادی دخیل هستند ک�� بسیاری از آنها خارج از کنترل تصمیم گیرنده می باشند.
از مهمترین علت های شکست اصلاح طلبان در ایران، عبور و چشم پوشی از هویت خود و چسبیدن به قدرت بود؛ اما دالان تنگ قدرت به قدری در حکومت استبدادی تنگ است که نمی توان هم به مسند قدرت رسید و هم خواسته های مردم را نمایندگی کرد. در آذربایجان اما این دالان به حدی تنگ است