En yakın arkadaşım, yoldaşım, üniversiteden beni mezun ettin, birlikte şehir şehir gezdik, tüm kahkalarıma, arkadaşlarıma, üzüntülerime, en güzel anılarıma ortak oldun. Dün seninle son defa birlikte yol yaptık, vedalar güzel yürekleri acıtır. Hoşçakal
Üzüldüğümde, kalbim hızla çarptığında açıp dinlerim. Şarkı hüzün dolu gibi görünse de bana umutlu ve huzurlu hissettiriyor, sakinleştiriyor, sanki varmak istediğim yere varmama az kalmış gibi, farklı dünyaları gezdiriyor, garip.
Bir gün duruşmaya giderken radyoda denk gelmişti, hayatımda ilk defa o zaman duymuştum, melodisi ve sanatçıların sesi o kadar hoşuma gitmişti ki, yol boyu muazzam huzurlu hissettirmişti, ışıklarda hemen listeye ekledik tabi, halen stresli anlarda, yorulduğumda +
Ahiretin varlığına inanan inançlı bir insan olarak affetmek öteki tarafta da affetmek değil, size yanlış yapan karşılığını öteki tarafta zaten verecek, haklar helal edilecek veya edilmeyecek ama en önemlisi tüm bunları yaparken insan önce kendini affetmeyi öğrenmeli
Derdi, birisi de kendisine 20 yıl önce yapılan kötülüğü affedemedi affedilmesi beklenemezdi, ama tüm hayatına sirayet etti, bana sorulacak olursa affetmek kötülüğün boyutuna göre değişmemeli, bu karşıdakini bağışlamak anlamına değil kendi huzurun adına yapılmalı+