Nereye otursam kalkmak, nereye gitsem dönüp gitmek istiyorum. Hiçbir yere ait değilmişim gibi yaşıyorum. Keşke evim diyebileceğim yeri bilseydim de bütün yorgunluğumla koşarak gitseydim.
"Ben vefasızım.
İnsan da pek sevmem.
Gitmek isteyen gider, Arkasından ağlamam.
Gelenin de kıymetini bilmem.
Gidenin de peşinden gitmem.
Tabii bunlarin bir sebebi var;
Eskiden haddinden fazla vefalıydım."
Dostoyevski, Suç ve Ceza kitabında:
“Herkesin, gidebileceği bir yeri olmalı” der ve ekler:
“Çünkü öyle bir an olur ki, insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir.”
“Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum..”