Timur Soykan: "AKP Milletvekili Abdullah Güler “Lekelenmeme hakkı var, masumiyet karinesi var, mahcup oluruz” diyor.
Abdullah Bey, rica ediyorum. Benim bir arkadaşım var. Adı Murat Ağırel, cezaevinde yatıyor.
Onun da lekelenmeme hakkı var, onun da masumiyet karinesi var."
Cari işlemler dengesi 2026 Eylül ayında 2,7 milyar dolar fazla vermiştir. Geçen yıl Ocak-Eylül döneminde 19,1 milyar dolar olan cari açık, bu yıl 28 milyar dolara yükselmiştir.
"Fon Yolsuzluğu" nedeniyle Eylül ayında sıcak paradan 7,9 milyar dolar çıkış yaşanmış, resmi rezervler 10 milyar dolar azalmıştır. Yurtdışı yerleşikler Eylül ayında borsa ve yatırım fonlarındaki varlıklarını 5,9 milyar dolar, borçlanme senetlerini 0,6 milyar dolar, mevduatlarını ise 1,1 milyar dolar azaltmıştır.
@ResearchGate: https://t.co/bZHvWyECyF
Sosyal medyada bir kadın eşinden şikâyet ettiğinde ya da “beni anlamıyorlar” diye paylaştığında, erkeklerden yoğun iltifat ve “sen daha iyisini hak ediyorsun” mesajları alıyor. Bu ilgi, evdeki sıradan sıkıntıların yanında çok daha tatmin edici geliyor.
Dikkat çeken nokta, bu ilginin genellikle koşulsuz ve yüzeysel olması. Karşı taraf gerçek durumu bilmeden “sen haklısın” diyor; kadın da bunu eşinin eksikliğinin kanıtı gibi algılayabiliyor. Zamanla şikâyet etmek hem dikkat çekmek hem de duygusal ödül almak anlamına geliyor.
Her kadın bu tuzağa düşmüyor. Ama sosyal medyanın evlilik içi sorunları “dışarıya anlatıldığında ödüllendirilen” bir hâle getirmesi, boşanma kararını kolaylaştıran bir faktör olabilir. Yaş grubu da kalmadı; herkes aynı döngüye açık.
Psikolojileri: Psikolojik olarak birkaç mekanizma devreye girer:
Birincisi, sosyal hesap verebilirliğin ortadan kalkması. Evde karşısında eş, çocuk, anne-baba vardır; davranışının doğrudan sonucu ve tepkisi olur. Metroda ise karşısındaki kişiler anonimdir. “Kimse beni tanımıyor, kimse bir şey diyemez” hissi, kişinin normalde bastırdığı rahatlık arayışını serbest bırakır. Bu, Zimbardo’nun deindividuation kavramına benzer: birey, kimliğinin geri planda kaldığı kalabalık ortamda kendini daha az sorumlu hisseder.
İkincisi, sınır algısının kayması. Evde kişisel alan ile başkasının alanı net bir şekilde ayrılır. Toplu taşımada ise sınırlar zaten bulanıktır; koltuklar bitişik, koridor dardır. Bu belirsizlik, bazı insanlarda “burada herkes biraz sıkışıyor, ben de biraz yayılayım” gerekçesine dönüşür. Aslında bu, sınırları bilinçli olarak test etmek ve genişletmektir. Kişi, karşıdakinin rahatsızlığını fark etse bile, kendi konforunu önceliklendirerek o rahatsızlığı küçümser.
Üçüncüsü, statü ve kontrol ihtiyacı. Bacak bacak üstüne atmak veya yayılmak, bedensel olarak daha fazla yer kaplamak demektir. Kalabalık ve stresli bir ortamda bu davranış, kişinin kendine “ben buradayım, alanı ben belirliyorum” mesajı vermesinin bir yoludur. Özellikle gün içinde baskı altında kalan ya da kontrol hissini kaybetmiş insanlar, küçük kamusal alanlarda bu tür mikro-egemenlik kurmaya yönelebilir.
Son olarak, empati açığı değil, seçici empati söz konusudur. Aynı kişi evde başkasının rahatını düşünürken, metroda “zaten herkes sıkışık” diye düşünerek kendi rahatsızlığını normalleştirir. Bu, durumsal ahlaki kaymadır: ahlaki standartlar, ortamın denetim düzeyine göre esner.
Kısaca, mesele sadece “bacak alışkanlığı” değildir. Kişinin, sosyal yaptırımın zayıf olduğu ortamlarda kendi sınırlarını başkalarının aleyhine genişletme eğilimidir. Evdeki saygı, aslında içselleştirilmiş bir sınırdan ziyade dışsal denetimin sonucudur; denetim kalkınca sınır da kalkar. #metro
Metroda bacak bacak üstüne atan kişi sadece yanındakini sıkıştırmaz. O uzanan bacak yüzünden ayakta duranlar geride kalmak zorunda kalır, koridor daralır, geçenlerin yolu kesilir. Bir kişinin rahatı vagonun tamamının hareketini ve alanını bozar. Bu artık oturma alışkanlığı değil, kamusal alanı işgal etmektir. Kendi konforunu herkesin alanına yaymak, kalabalık bir toplu taşımada medeniyet değil, açıkça bencilliktir. Yer paylaşılmaz, işgal edilir. Ulan evde bacaklarını toplayıp oturan , metroya binince birden “alan benim” moduna giriyor ahq #metro
Tesla 22 Mart 2022’de Gigafactory’yi Berlin’in göbeğine bir hançer gibi sapladığında Alman otomotiv sektörü ne kadar geride kaldığını ancak o zaman fark etti. En büyük eksikleri ise yazılımdı; tıpkı Windows, Apple ve Google’ın kendi alanlarında yarattığı hakimiyeti yakalayamamaları gibi.
daha önce de ifade etmiştim: fon krizi literatüre girecek türden bir nitelik taşıyor; dünya krizlerini takip ederim, bu düzeyde siyasi ve bürokratik şahıs ve mekanizmaların sürece bu derece doğrudan, yoğun ve sistemik biçimde müdahil olduğu bir başka kriz örneği bilmiyorum
Affını istemek, ülkeyi sömürmenin ahlak kılıfıdır! Önce yağmala, sonra “affet” de. Suçun bedelini ödetmek yerine pişmanlık tiyatrosuyla yeni bir dönem açmak, sömürünün kendisidir!
Dinler “merhamet ve barış” diye pazarlanırken tarih şunu gösteriyor: İktidar eline geçtiğinde neredeyse hepsi aynı şeyi yaptı. Engizisyon, cadı avları, din sapkınlığı iddiasıyla yakılanlar, İncil’e dayanan ölüm cezaları, şeriat mahkemeleri… Fark, unutulup unutulmaması. Dogmanın devletle birleşmesi, her coğrafyada aynı sonucu üretti.
Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu ve şahsımla ilgili son günlerdeki iddialar üzerine, Kurumumuzun daha fazla yıpranmaması için Sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan'dan affımı istedim.
Şimdiye kadar bizlere bu görevleri tevdi eden Sayın Cumhurbaşkanımız'a en derin şükranlarımı arz ediyorum.
Kamuoyuna saygıyla duyurulur.
Kavcıoğlu,banka izni vermedi, Akben verdi deniyor. Doğru değil.
Kayıtlara göre ,
9 Haziran 2023 Kavcıoğlu BDDK ya başkan atanıyor.
Hedef Yatırım Bankası A.Ş.Faaliyet İzni: BDDK’nın 3 Ağustos 2023 tarihli ve 10641 sayılı kararı ile verilmiş ve 5 Ağustos 2023 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanmış.
Bu banka, Fon tasfiyeleri ve piyasa manipülasyonu soruşturmalarında doğrudan odağa yerleşen bankalardan biri.
Ben Akben de soruşturulsun diye yazdım. Ayrıca bu bankaları, varlık şirketlerini , Evimleri. Kavcıoğlu denetletmiş mi?
Murakıp raporlarının uyarıları ne olmuş, bakılsın diyorum.
Vurgunun bir ayağıdır BDDK.
Mutlaka , Başkanları soruşturulmalıdır.
Bütün büyük dinler, siyasi güçle birleştiğinde veya grup kimliği tehdit altında görüldüğünde savaşları meşrulaştırabilmiştir.
Bunun nedeni dinlerin kendisinden çok, insanların ve kurumların güç, toprak, kaynak ve kimlik için öğretileri kendi lehlerine yorumlamasıdır.
2/
Tarihten örnekler:
• Hristiyanlık: Haçlı Seferleri, Yüz Yıl Savaşları, Otuz Yıl Savaşları, 1. ve 2. Dünya Savaşları’nda ulusal kiliselerin desteği
• İslam: Erken dönem fetihleri, Osmanlı seferleri, çeşitli cihat savaşları
• Hinduizm: Mahabharata’daki dharma savaşları ve Hint krallıkları arası çatışmalar
• Budizm: Sri Lanka iç savaşı ve bazı keşişlerin şiddeti meşrulaştırması
3/
Dini öğretiler bu savaşları engelleyemedi. İnsanlar birbirini öldürüp sonra Tanrı’dan af diliyor; bu büyük bir çelişki. İnsanların birbirini öldürmesi çoğu zaman dini bir zorunluluk değil, siyasi ve çıkar odaklı bir tercihtir. Dinler de maddi destek ve siyasi imkânlara genellikle hayır demez. Güç ve kimlik çıkarları, dini öğretilerin önüne geçiyor. Hiçbir din bu konuda tamamen istisna değildir.