Le’an (ลี่อิน)

Li’an | ลี่อิน | ช่างตีดาบ |*ตลค.นี้ไม่สามารถพูดได้เพราะลี่มีอาการใบ้* #JLAN_commu

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

#JLAN_commu

หลี่ ลี่อิน | ช่างตีดาบ |*ตลค.นี้ไม่สามารถพูดได้เพราะลี่มีอาการใบ้* |ชาววิหค

"....."

(มาปักหมุดช้ามาก😂 หวังว่าจะยังมีคนเล่นด้วยนะคะ ฝากน้องนกดื้อเงียบด้วยค่า)

Doc: Bio
โรล โค เวิ่น วาด = Ok kaaa

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN 'บอกบังคับให้ข้าหยุดซุกซน ก็เสียแรงเปล่าเช่นกัน เหมือนจับปูใส่กระด้งนั้นแล'

นางขยับมือเพื่อกล่าว ก่อนจะแอบยิ้มมุมปาก

'ข้าขอลา ขอบคุณที่มาส่ง'
สิ้นคำ ร่างอรชรก็ทิ้งตนเองลง หายลับไปอย่างว่องไว

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN สงสัยจะมีผู้หนึ่งลืม ว่าข้าเป็นชาววิหค

นางหรี่ตามองข้อมือที่ถูกรวบเอาไว้ ก่อนจะจำแลงกายกลับสู่รูปลักษณ์เเรกเริ่ม ปีกสีขาวปนเทาโผล่พ้นออกจากเนื้อสะโพกใต้ชายผ้า ก่อนที่นางจะขยับก้าวคล้ายจะดิ่งหลังตัวเองลงพื้น ขณะที่สายตายังคงสบกับเสวี่ยอัน

'ท่านบังคับฟ้าฝนมิให้ตกได้หรือไม่เล่า'

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN และ��คมบางอันที่ลอยใกล้เฉียดสองเรา นางจึงเอื้อมมืออีกข้างไปแตะดันให้โคมใบนั้นลอยขึ้นสูงกว่าที่เป็น อย่างไม่กลัวที่จะตกลงไปเบื้องล่างเลย

"ท่านทำข้าตกใจ"
แต่ภายนอกที่แสดงออกก็ดูมิได้ตกใจ แล้วแม่นางตัวแสบจึงทำหน้ามึน พร้อมเอานิ้วจิ้มจมูกเสวี่ยอันเป็ยนการเอาคืน

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN นางคล้ายจะเสียการไปชั่วครู่ ขณะที่มือของเสวี่ยวอันเเตะประคองที่เอวตน เพราะลี่อินยังไม่รู้เจตนาที่ว่าจะพาตนเหาะเหินไปด้วยวิชาตัวเบา ก็เห็นว่าปฎิเสธ ใครจะใคร่รู้เล่า...

ยามที่หยุดยืนพักบนหลังคาสูง นางใช้มือข้างหนึ่งเกาะไหล่ เงยหน้าเชยชมแสงสว่างเหนือหัว+

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN อีกฝ่าย

'จะไปส่งข้าด้วยวิธีเดิมรึเปล่า'

ค่ำคืนที่สว่างไสว่เช่นนี้ คงจะดีไม่น้อยถ้าได้ขึ้นไปเหนือนภา

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN ลี่อันถึงกลับหลุบสายตาลง แล้วจึงคลี่รอยยิ้มจางๆอยู่ที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นเหมาะกับนาง และน่ามองยิ่งนักยามแย้มยิ้ม ...แต่น่าเสีย��าย นางเลือกที่จะไม่แสดงอารมณ์ใดๆผ่านใบหน้าที่งดงามนี้

ดังกับว่าเป็นการไว้อาลัยให้กับครอบครัว ในวิธีของนาง

นางใช้ภาษามือง่ายๆกลับ ชี้ไปที่กระบี่ข้างกาย+

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN ก่อนที่มันจะหายลับตา หัวของนางก็เอนซบกับไหล่ของเสวี่ยอันเสียแล้ว

'ขออภัย ข้าไม่ได้เจตนา'

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN 'แล้วมันเหตุสำคัญอันใด ท่านจึงเร่งรีบในคำตอบเล่า'

'ให้เวลาข้าคิดเสียหน่อย มิเป็นไรไม่ใช่หรือ?'

ลี่อินเถียงกลับก่อนจะมองบรรดาแสงสว่าง แต่มีโคมลอยอันนึงที่ออกจะงามสะดุดตานางเป็นพิเศษ นางจึงเงยมองพร้อมเอนทิ้งศีรษะตาม���ิศทางของโคมลอยแสนสวย+

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN (คนรักหน้าดื้อจังอะ)

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN 'และท่านก็คือท่าน เป็นเสวี่ยอัน ข้าอยากมองท่านเป็นเสวี่ยอัน ไม่ใช่ญาติผู้ใหญ่แบบที่ท่านกล่าวมา"

พิลึกคนยิ่งนัก นางช่างแปลกประหลาด ตรงไปตรงมาจนน่ากลัว แต่ก็กลับดูไม่เสียมารยาทเสียทีเดียว กว่าจบ ค��เรือนผมดำจึงหันมองโคมลอย นานาแสงสว่างล่องลอยสู่เหนือฟ้า

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN คำตอบนั้นแปลกประหลาดกว่าที่นางคิดไว้ ประการแรก เธอไม่ได้มีสายเลือดร่วมกับเสวี่ยอัน เช่นนั้นจะเป็นลูกหลานกันได้อย่างไร

แต่จะปฎิเสธอย่างเสียมารยาทก็คงไม่ค่อยดี

'ไม่เอา'
นางส่ายหน้า พร��อมขยับปากช้าๆ

'ข้าอยากเป็นข้า เป็นลี่อิน ไม่ได้อยากเป็นลูกเป็นหลานของใคร' +

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN เพราะตนนั้นมีแม่แค่คนเดียว แม่ที่เสียไปแล้ว และจะไม่มีใครมาแทนที่ทั้งนั้น

แล้วเสวี่ยอันเป็นใครสำหรับตนกันนะ?

'ท่านคิดว่าข้าเป็นใครในสายตาท่าน?'

เมื่อผูกเสร็จ นางหันกลับไปสบตา พร้อมวาดมือลงบนฝ่ามือราวกับจะหาคำตอบ

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN 'ได้หรือ?'

นางกระพริบตา ก่อนจะยื่นที่ผูกผมส่งให้ในมืออีกฝ่าย อย่างไม่คิดสงสัยอะไรเลย นางหันหลังให้ พร้อมดึงปิ่นปักผมของตนเองออก เพื่อให้เสวี่ยอันจับผูกได้ง่ายๆ

ก็เป็นความรู้สึกแปลกๆดี จะบอกว่าเหมือนเพื่อนก็ไม่เชิง เพราะอายุต่างกันเกินไป เหมือนแม่ยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่ +

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN 'อันนี้ เหมือนสีผมท่าน'

นางไล่ปลายนิ้วลงบนฝ่ามืออีกฝ่าย พร้อมยื่นปลายพู่สีขาวเงินอมฟ้าให้อีกฝ่ายดู ฟังเหมือน��ะเป็นเจตนารักๆใคร่ๆ แต่ไม่หรอก

'ข้าจะได้ไม่เผลอจิกเปียท่านอีก(…) คิดแบบนั้นละ'
ถ้านางจะได้ยิน ผู้อาวุโสคงได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอเป็นเสียงฮึมฮัม

[Le’an (ลี่อิน) @Alban_oc]

@Liuxuean_JLAN 'ท่านมองข้าก่อนนี้?'
นางสวนกลับ ก่อนจะเลิ่กคิ้วราวกับจะบอกว่าตนเองไม่ผิดนะ สุดท้ายจีงมาหยุดน���่งพักกันที่ห่างไกลผู้คน นางเข้าใจว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ชอบที่มีผู้คนพลุกพล่าน และนางเองก็ไม่ชอบเช่นกัน

แล้วนางจิงเก็บของหวานในมือ และเเกะดูที่ผูกผมที่ได้รับมาจากเสวี่ยอัน +