Avui és el meu últim dia d’aquesta temporada amb els meus companys d’equip i el cos tècnic del FC Barcelona, i sincerament tinc sentiments trobats.
Ara mateix em venen a la memòria molts records i emocions. Durant gairebé 12 anys, aquest club, i especialment aquest vestidor, ha estat casa meva. Un lloc on he crescut com a jugador i com a persona, i on he viscut moments inoblidables.
Em sento profundament agraït i orgullós. Estimo aquest club, aquesta ciutat i aquest país. Porto dins meu un sentiment que mai no s’esvairà. El vostre suport durant tots aquests anys ha estat increïble, gràcies de tot cor.
Al vestidor: gràcies per tants anys compartits, pel dia a dia junts, les rialles, les batalles i el respecte. Us porto amb mi.
He tingut l’immens honor de portar el braçalet de capità, una cosa que duré amb mi per sempre.
Ara el meu camí continua a Catalunya, i tinc moltes ganes del que vindrà. Us desitjo tot el millor per a la resta de la temporada i espero veure-us aixecar molts més trofeus.
Fins aviat. 💙❤️
————————-
Today is my last day this season with my teammates and the staff at FC Barcelona, and I truly have mixed feelings.
So many memories and emotions are running through me right now. For nearly 12 years, this club, and especially this locker room, has been my home. A place where I’ve grown as a player and as a person, and where I’ve lived unforgettable moments.
I feel deeply grateful and proud. I love this club, this city and this region. They carry a feeling inside me that will never fade. Your support over all these years has been incredible, thank you from my heart.
To the locker room: thank you for so many years shared, for the daily life together, the laughs, the battles and the respect. I carry you with me.
I’ve had the immense honor of wearing the captain’s armband, something I will carry with me forever.
Now my journey continues in Catalunya, and I’m really looking forward to what’s ahead. I wish you all the best for the rest of the season and hope to see many more trophies lifted.
See you soon. 💙❤️
No cal perdre temps justificant-se, donant explicacions, tot mirant d’obtenir l’aprovació dels altres, perquè a l’únic que cal convèncer del que fem i d’allò que decidim és a un mateix.
A tu mateix.
🏃♀️Atletismo l Mundial🇯🇵
María Pérez🇪🇸 🥇TETRACAMPEONA DEL MUNDOOOOO🥇
🥇JJOO París (Mixto)
🥇Mundial 2023 (35Km)
🥇Mundial 2023 (20Km
🥇Mundial 2025 (35 Km)
🥇Mundial 2025 (20 Km)
Historia del deporte mundial
🐣 ¡Mamá Irene!
🇪🇸 Irene Sánchez-Escribano dio a luz a su primera hija, Candela, este sábado en Huesca.
La olímpica en 3.000 obstáculos buscó la maternidad después de su participación en #Paris2024.
Por cierto, la niña ha ido a unas cuantas competiciones en la barriga.
Cuando mi hijo se hace daño —un golpe, una herida, una caída pequeña pero escandalosa en dignidad— dice "Tengo una pupita". Y entonces nosotros le damos un beso, un betito, como dice él, que lo pronuncia con esa precisión de los que aún están aprendiendo a decir el mundo.
Lo pide con cierta desazón y cierta impaciencia, pero también con fe. Con la certeza de que un beso sirve. Que no hace falta más. Que si duele, se dice, y si se dice, se besa, y si se besa, se calma. No siempre funciona, claro. Pero funciona más veces de las que parece.
Esta mañana yo estaba mal. No mucho. Un poco. De ese malestar difuso que no se ve desde fuera pero que va soltando peso por dentro. Agobio sin causa clara. Ansiedad de fondo. Lo de siempre, cuando no sabes si estás triste, cansado o simplemente derramado. Y sin pensarlo mucho —porque pensarlo me habría hecho callarme—, le he dicho: “Hoy papá está un poco mal”.
Él ha venido andando con paso decidido.
Sin preguntar qué me pasaba, sin ofrecer soluciones a lo que me pudiera pasar, sin decir nada más.
Se ha acercado, me ha mirado un momento con esos ojos que aún no saben juzgar, solo notar. Y ha dicho: “Te doy un betito”. Y me ha dado un beso en la rodilla, que es hasta donde llega su boca. Luego ha dicho: “Ya está”.
Y es raro, porque no se me ha pasado la ansiedad, pero tampoco es mentira lo que ha dicho. Porque algo sí ha cambiado. El dolor no se ha ido, pero se ha reacomodado. Como si su beso no me curara, pero me dijera que no hace falta curarse del todo para seguir. Que a veces basta con saber que alguien te ha visto. Que alguien te ha dado lo que da cuando no tiene otra cosa.
Y eso… eso un poco sí. Un poco ya está.
Cada vegada estic més convençuda que molta gent no és dolenta; és infeliç.
Perquè la persona que se sent feliç és més bona, no té ganes de molestar i menys d'odiar.
Per això, el millor per a la salut és mirar de sentir-nos feliços encara que no ens deixin.
Som-hi?
BonDia😉🤍