بزرگترین خدمت به آقای رئیس جمهور این است که ایشان تشویق شود کمتر صحبت کند و آنجایی هم که ناچارا صحبت میکند سعی شود انتشار صحبتهای ایشان کنترل شده انجام شود.
بخش بد ماجرا این است که این صحبتهای بی معنی با آرم اطلاع رسانی رییس جمهوری نیز منتشر شدهاست.
بعد سه سال از گذشت ۷ اکتبر، شاید برای شناخت و ارزیابی صاحب نظرانی که در طی این مدت تحلیل می کردند و اتفاقات را پیشبینی میکردند، بررسی اتفاقات ��ین سه سال باشد.
برای مثال بزرگوارانی جنگ وجودی را جدی میگرفتند و کشیده شدن پای ایران به این مهلکه را پیش بینی میکردند/۱
کاری با توافق و تفاهم ندارم، بالاخره با متنی خوب یا بد قرار بود در نقطه ای جنگ با یک تفاهمی پایان یابد، هرچند خیلی امید به اتمام جنگ با این توافق نداریم
اما واقعاً جای سوال است، خیلی ضروری بود که با قاتل امام شهیدمان امضایتان پای یک برگه باشد؟
یک گروه رسانه ای
به یک خانم چادری جهت حض��ر و اجرا
در برنامه روایتگری شهدا نیازمند است
چنانچه فردی با این مشخصات در میان اطرافیان خود
میشناسید که علاقه به اجرا داشته باشد
لطفاً اطلاع دهید!
به نظرتان نهاد تصمیمگیر در مورد تعطیلی ادارات و مدارس، از میزان کارمندان و کارکنان دولتی که هر روز برای خدمت به شهرستان مسافرت میکنند اطلاع دارد؟ یا برآوردی از میزان تأثیر این قشر بر روی آلودگی هوا، در دستشان هست؟
یا مثلا فرض بفرمایید در دانشگاه فرهنگیان جوان ۱۸ یا ۱۹ ساله که با انرژی زیادی وارد دانشگاه شده با جمعی از دانشجوهای ۲۴ تا ۳۰ ساله قرار است هم کلاس و هم اتاقی و هم دانشگاهی شود. سوای این چالشها، سطح آموزشی اینها برابر است؟
در این صورت دانشگاه فرهنگیان است یا بنگاهی برای کاریابی؟
نگاه به نظام تعلیم و تربیت به عنوان بنگاه کاریابی بجای دید تخصصی می تواند فاجعه آفرین باشد، مثلا همین مسئله افزایش سن ور��د به دانشگاه فرهنگیان
فرض بفرمایید کسی با ۳۰ سال سن وارد دانشگاه شود، با کاردانی هم فارغالتحصیل شود، یعنی در ۳۲ سالی وارد آ.پ میشود/