۴۵ کاله رادېخوا افغانستان بې صاحبه وو.
د افغانانو په سر او مال تالا ګډ او هرچا یې حق خپل روا حق باله.
اوس یې چې مالک پېدا او خپل حق راګرځوي نو د ډېرو چېغې وځي.
خېر یوڅه به شر شور وي، خو دا هرڅه به سمېږي.
د چا حق نخورو؛
خو خپل حق چاته نه پرېږدو.
افغانستان راپورته کېږي!
#یا_هو
پر مکې مک��مې یي طواف کاوه ، یو سړی یي ولید چې شلیدلې جامې یي دي، أو ناکاره څپلۍ یي په پښو دي، د غربت أثار پر ښکاره دي، ډېر زهېر أو دردمن حالت یي دی ، دی ور نیږدې سو ، ورته ویي ویل: کومه أړتیا خو نلرې ، زه دې په خدمت کي یم، درته پوره کوم یې.
هغه په تعجب أو قهر سره مخ پر راواړوه، ورته ویي ویل: أیا له رب جل جلاله څخه نه شرمیږې چې د الله جل جلاله په کور أو د هغه په حرم کي زه خپله أړتیا و تاته وړاندي کړم؟
د هغه په دې خبره ده ډېر د شرم أو خجالت احساس وکړ ، خپل طواف یي پوره کړ ، کله چې هغه له حرم څخه ووتی، دی ورپسي ورغی ورته ویي ویل: په حرم کي دي راته و نه ویل ، أوس راته ووایه کوم حاجت لرې چې در پوره یي کړم؟
هغه ورته وویل د دنیا حاجت مې یادوې أو که د آخرت ؟ ده ورته وویل د دنیا ، ځکه چې د اخرت حاجت یواځي له رب جل جلاله څخه غوښتل کیږي.
هغه ورته وویل: په رب قسم چې ما د دنیا حاجت له هغه چا څخه ندی غوښتی چې د دنیا خالق أو مالک دی، نو له هغه به یي څنګه وغواړم چې هغه هم زما په ډول مخلوق أو مملوک دی؟
ددې خبرې په أوریدلو سره دده أوښکې را توی شوې، ډېر یي وژړل ، بیا یي وویل أی کاش له دې منصب د خلافت څخه أو د خپل دې حاکمیت څخه سر په سر چې نه راته ثواب أو نه راته عقاب وي، د رب جل جلاله سره ملاقي شم.
پوهیږئ چې دا څوک وه؟ یو د خپل وخت أمیرالمؤمنین هشام بن عبدالملک وو ، بل د جلیل القدر صحابي عبدالله بن عمر رضي الله عنه ځوی سالم بن عبدالله وو.
د صالح حاکم أو صالح رعیت د تعامل یوه نمونه وه ، حاکم یي د ظاهري حال په لیدلو پوښتنه کول ، د رعیت هم ټوله غم أو هم د خپلي خیټې نه وو ، أو نه یي خپل هر فریاد د حاکم و دربار ته وړاندي کاوه.
المصدر: سير أعلام النبلاء
د افغانستان د ملت محسن او د هيواد د استقلال په لار کي شهيد په اور کباب شوی ملي قهرمان مولوي اختر محمد منصور تقبله الله
ايا دا ډيره لويه سپين سترګي او بی حيايي نده چي د نظام په شتون کي کرزی د منصور شهيد محض يادونه ونکړي او د ملي خائن مسعود ستاينه او د ملي قهرماني لقبونه ورکړي 2
أَلا لا أَرى الأَحداثَ حَمداً وَلا ذَمّا
فَما بَطشُها جَهلاً وَلا كَفُّها حِلما
كتب أبو الطيب هذا البيت وقلبه يتقطع لفراق جدته التي وافتها المنية قبل أن يصل إليها، فكيف تضمَّن هذا البيتُ أساس عِلمٍ أفاد منه ابن خلدون في كتاباته بعد قرون؟ التفاصيل في الحلقة الـ15 من #بيت_القصيد