خوشم میاد وقتی ویدیوی افقی رو عمودی آپلود میکنن. یهجور مقاومته در برابر اینهمه عمودگراییِ دیداری. واقعن ترسناکه. دیگه هیچ چشمانداز و تماشایی در کار نیست، فقط اسکرول و اسکن میکنی. نگاه اومده تا نوک دماغت. واقعن از هرچیز عمودی متنفرم.
یه شعر پونژ رو چند سال پیش اتود زدم برای ترجمه و نیمهکاره ولش کردم. بس که زیبا بود و سختیاب. امروز توی نسخهٔ اشبریِ الهی دیدم که او رو هم شیفته کرده. سطربهسطر نکتههایی نوشته... باید تمومش کرد.
خوابم رو نوشتم عزیزم. نه برای تو، که برای خودش. محشر شد، اما دیگه دلیلی نداره بفرستم برات. هم تو اونقدر آزاد و زیبایی که در بندش نباشی، هم متن من. ببخش، دلم نیومد کلمات رو قربونی کنم.