अनंत कोकिळा नंदकिशोर बारब्दे🇮🇳

Technician (mahadiscom)

[वाक़िफ़ हैं निगाहें 👀 @Tere_do_nainaaa]

“उतने पैर पसारिए, जितनी लंबी चादर हो” 💯

[Kailas Patil @PatilKailasB]

दिल्लीतील जंतर-मंतर येथे उपोषणाला बसलेल्या रमन मॅगसेसे पुरस्काराने सन्मानित शिक्षणतज्ज्ञ व सामाजिक कार्यकर्ते सोनम व���ंगचुक यांच्या उपोषणाचा आज १९ वा दिवस आहे. त्यांच्या प्रकृतीबाबत समोर येणाऱ्या बातम्या आणि सोशल मीडियावर दिसणारी त्यांची चिंताजनक अवस्था प्रत्येक संवेदनशील भारतीयाला अस्वस्थ करणारी आहे. मात्र, इतके दिवस उलटूनही केंद्र सरकारने या आंदोलनाची दखल न घेणे हे केवळ असंवेदनशीलतेचे नव्हे, तर लोकशाहीविरोधी अहंकाराचे दर्शन घडवणारे आहे..

एखादा नागरिक स्वतःच्या स्वार्थासाठी नव्हे, तर देशातील विद्यार्थ्यांचे भविष्य, परीक्षा व्यवस्थेतील पारदर्शकता, पेपरफुटीला आळा, शिक्षणातील प्रामाणिकपणा आणि उत्तरदायी शासनव्यवस्था यासाठी सलग १९ दिवस उपोषण करत असेल, तर लोकशाही मानणाऱ्या कोणत्याही सरकारने त्याच्याशी तातडीने संवाद साधला पाहिजे. परंतु क���ंद्र सरकारचे मौन पाहता, त्यांनी जणू सोनम वांगचुक यांच्या आंदोलनाचा आणि पर्यायाने देशातील लोकशाही आंदोलन संस्कृतीचाच बळी घेण्याचा निर्धार केला आहे, असे वाटू लागले आहे..

देशात आंदोलने ही लोकशाहीची ताकद मानली जात होती. आज मात्र आंदोलन करणाऱ्यांना दुर्लक्षित करणे, प्रश्नांकडे पाठ फिरवणे आणि संवाद टाळणे, हीच केंद्र सरकारची कार्यपद्धती झाली आहे. जनतेचा आवाज ऐकण्याऐवजी तो थकून जाईपर्यंत शांत बसण्याची ही भूमिका लोकशाहीसाठी अत्यंत धोकादायक आहे..

अयोध्येतील श्रीराम मंदिराशी संबंधित कथित आर्थिक गैरव्यवहारांबाबत गंभीर आरोप समोर येत असतानाही केंद्र सरकारकडून अपेक्षित तत्परता दिसली नाही. अशा परिस्थितीत, देशातील विद्यार्थ्यांच्या भविष्याचा प्रश्न घेऊन उपोषण करणाऱ्या व्यक्तीच्या जीवाची त���यांना काय किंमत असेल, असा सवाल आज मनात निर्माण होतो आहे..

सरकारने हे लक्षात ठेवावे की, लोकशाहीत सत्ता ही जनतेमुळे असते; जनतेच्या आवाजापेक्षा मोठी नसते. आंदोलन दाबून प्रश्न संपत नाहीत, उलट जनतेच्या मनातील असंतोष अधिक तीव्र होतो. म्हणूनच केंद्र सरकारने अहंकाराचा त्याग करून तातडीने सोनम वांगचुक यांच्याशी चर्चा करावी, त्यांच्या प्रकृतीची काळजी घ्यावी आणि त्यांनी मांडलेल्या शिक्षणव्यवस्थेतील सुधारणा व विद्यार्थ्यांच्या भविष्याशी संबंधित मागण्यांवर ठोस निर्णय जाहीर करावा..

सोनम वांगचुक यांचे उपोषण हा एका व्यक्तीचा लढा नाही; तो देशातील प्रत्येक विद्यार्थ्याच्या भविष्याचा, प्रामाणिक शिक्षण व्यवस्थेचा आणि लोकशाहीतील संवादाच्या अधिकाराचा लढा आहे. या आवाजाकडे दुर्लक्ष करणे म्हणजे देशाच्या भवितव्याकडे दुर्लक्ष करणे होय..

#SonamWangchuk #JantarMantar

[राहत इंदौरी @rahatindoriii]

जितने अपने थे सब 'पराए' थे हम हवा को गले लगाये थे
है तेरा कर्ज मेरी आंखो पर तूने सपने बहुत दिखाए थे 🍂🍂

[चंद्रभागा 🌊 📿 @ShubhangiVirkar]

जगायला एवढं काही लागत नाही,
देव देतो पोटापुरतं
पण आपलं त्यात काही भागत नाही...💯

[स्वतःमी पाटील  @dhanashrilandge]

ओझं ऊचलंल खिळ्यांनी आणि कौतुक तुम्ही फोटोचं करता, चप्पला झिझवल्या बापानी आणि कौतुक तुम्ही नशिबाचं करता.🌿♥️🌾
#mepatil

[Dnyaneshwar Yadav @Dnyanu2077]

नंतर पश्चाताप करण्यापेक्षा आणखी एकदा जीव तोडून प्रयत्न कर कदाचित यावेळी यश तुझंच असेल..!!🍃🍁

[Kalamshala @kalamshala1]

मन न मिला तो कैसा नाता
चला अकेला ठोकर खाता

जितने थे, झूठे वादे थे
सुख पर सभी बिके प्यादे थे
जाने क्यों मैं समझ न पाया
जग के नियम बड़े सादे थे

अपना ही स्वर मैं दुहराता
चला अकेला ठोकर खाता

- कृष्ण मुरारी पहारिया ✨

[जय शिवराय🚩❤🙏 @Jay_Shivrai999]

तळागाळातील सामान्य माणसे आपली संस्कृती आणि परंपरा जतन करत आहेत, हे पाहून मनस्वी आनंद होतो. खर्‍या अर्थाने भारतीय संस्कृती व परंपरेचे रक्षण करणारे ���ेच लोक आहेत.
#लोककला ❤️🤗

[स्वतःमी पाटील  @dhanashrilandge]

आयुष्याच्या शेवटच्या टप्प्यात हातातला मोबाईल नाही, तर शेजारी बसलेलं आपलं माणूस जास्त महत्त्वाचं असतं. शांत आणि समा���ानी संवाद.❣️☘️😊🫰
#सुख 💯
#mepatil

[चंद्रभागा 🌊 📿 @ShubhangiVirkar]

हे दिवस जेणे जगलते त्याना शेती कधी
कमी वाटली नाही वाटणार नाही ✌🏽️🙏🏽

[📍हमदर्द अल्फाज़📍 @HumdardAlfaaz]

जो चुप रहने की कला सीख जाता है,
समस्त ब्रह्मांड उससे बात करने लगता है।

[महाकाळ @Hemant_mahakal]

तुमच्या कृतींबद्दल, वागण्या-बोलण्या-लिहिण्या बद्दल जागरूक रहा: कारण कधीकधी "सॉरी" बोलणं पुरेसं नसतं

आयुष्यात असेही काही क्षण येतात, जेव्हा शब्द अपुरे पडतात, जेव्हा माफी मागून जे तुटलं आहे, ते पुन्हा जोडता येत नाही आणि तेंव्हा पश्चात्ताप कोणत्याही ओझ्यापेक्षा जड होतो.

तुमचं जीवन, तुम्ही जे करायचं ठरवले आहे त्यावरून घडत नाही, तर तुम्ही प्रत्यक्षात जे केलं त्यावरून घडतं. लोकं तुमच्या हेतूंपेक्षा तुमच्या कृती जास्त लक्षात ठेवतात, आश्वासनांपेक्षा परिणाम जास्त लक्षात ठेवतात, स्पष्टीकरणांपेक्षा परिणाम लक्षात ठेवतात. एक निष्काळजी कृती वर्षानुवर्षे विश्वास नष्ट करू शकते, तर एक जाणीवपूर्वक केलेली कृती आयुष्यभर टिकणारे पूल बांधू शकते.

स्वतःला विचारा: माझ्या कृती पूल बांधत आहेत की तोडत आहेत? माझे शब्द एखाद्याला ब��ं करत आहेत की त्याच्यावर जखमा करत आहेत?

क्षमा मागणं नक्कीच अ��्थपूर्ण आहे, पण ते जादू नाही. "माफ करा" बोलण्याने जखम पुसून टाकू शकत नाही. "माफ करा" बोलण्याने वाया गेलेली वेळ परत आणू शकत नाही. "माफ करा" बोलण्याने विश्वासघात, दुर्लक्ष किंवा अनादराचे ओझं पूर्ववत होऊ शकत नाही.

जेव्हा आपण निष्काळजीपणे जगतो, असा विचार करतो की आपण नंतर माफी मागू शकतो, तेव्हा आपण हे विसरतो की काही जखमा भरत नाहीत, काही नाती बरी होत नाहीत आणि काही संधी कधीही परत येत नाहीत.

म्हणून��� जीवनात सजगतेची आवश्यकता असते. सजग राहणं म्हणजे जागृत असणं, जागरूक असणं, कृती करण्यापूर्वी थांबणं, बोलण्यापूर्वी विचार करणं, निवड करण्यापूर्वी तोलणं.

लक्षात घ्या, प्रत्येक पाऊल पाऊलखुणा सोडतं, प्रत्येक शब्द प्रतिध्वनी सोडतो आणि प्रत्येक निर्णय एक वारसा सोडतो.

सजगता म्हणजे कमकुवतपणा नाही. ती एक ताकद आहे - आवेगाचा प्रतिकार करण्याची ताकद, खरोखर महत्त्वाचं असलेल्या गोष्टींचा आदर करण्याची ताकद, पश्चात्ताप सुरू होण्यापूर्वीच रोखण्याची ताकद.

प्रत्येक निष्काळजी शब्द, प्रत्येक ��ेपर्वा कृती, प्रत्येक अविचारी निवडीची किंमत मोजावी लागते. तुम्हाला ते लगेच दिसणार नाही, पण ते कर्जासारखं जमा होतं. आणि जेव्हा ते कर्ज फेडण्याची वेळ येत, तेव्हा तुमची कितीही "सॉरी" नुकसान पुसून टाकू शकत नाही.

म्हणून पश्चात्ताप तुमच्या दारावर ठोठावण्याची वाट पाहू नका. अशा प्रकारे जगा की तुमच्या कृतींना कमी माफीची आवश्यकता भासेल, कारण तुमच्या कृती जाणीव, जबाबदारी आणि आदरात रुजलेल्या आहे��.

प्रत्येक गोष्टीत हेतूपूर्ण रहा. दयाळूपणे बोला. स्पष्टतेनं वागा. शहाणपणानं निवड करा. तुमची उपस्थिती इतरांना कळू द्या, पण दुखापत केल्या शिवाय. तुमच्या निवडींना प्रेरणा देऊ द्या, निराश करू नका. तुमचा प्रवास अराजकतेचे नव्हे, तर शिस्त प्रतिबिंबित करू द्या.

जागरूकता परिपूर्ण असण्याबद्दल नाही. ती जाणीव असण्याबद्दल आहे. तुम्ही आज जे करता ते उद्या प्रतिबिंबित होईल हे लक्षात घेण्याबद्दल आहे.

प्रतिक्रिया देण्यापूर्वी थांबा. बोलण्यापूर्वी विचार करा. निर्णय घेण्यापूर्वी विचार करा. न्यायनिवाडा कर��्यापूर्वी आदर करा. दुर्लक्ष करण्यापूर्वी मूल्य ओळखा.

प्रत्येक परिस्थितीत, स्वतःला विचारा: "माझ्या कृतींना उद्या माफी मागावी लागेल का? की त्या मला शांती देतील?"

आयुष्य फार कमी आहे. वेळ मर्यादित आहे. नाती नाजूक आहेत. संधी दुर्मिळ आहेत. निष्काळजीपणाने त्यांना वाया घालवू नका. अविचारीपणे त्यांचं नुकसान करू नका. त्यांच्याशी जुगार खेळू नका, "माफ करा" असे बोलण्याने तुम्ही वाचाल, असं नाहीय.

जा��रूक रहा. उपस्थित रहा. जबाबदार रहा.

कारण कधीकधी - जे तुटलंआहे, ते जोडण्यासाठी माफी पुरेशी नसते.

[मराठीचिये नगरी @MarathiRT]

जन्म घेणे लागे वासनेच्या संगे
तेचि झालीं अंगे हरिरूप
हरिरूप झाले जाणीव हरपले
मीतूपणा गेले हरीचे ठायी
हरिरूप ध्यानी हरिरूप मनी

[Sanjay Bharatvasi @ImSanjayNigam02]

जीवन में वही रोकता टोकता है जो अपने होते हैं।

[चंद्रभागा 🌊 📿 @ShubhangiVirkar]

“नकळत आठवणी जसे विसरले…
वाटेवर इथे तसे ठसे उमटले…
दुर वेडेपिसे सुर सनई भरून…
दिस चार झाले मन… हो… पाखरू होऊन “…😍👏

This lines hits different…😊🍁🥰

[बृहन्महाराष्ट्र मराठी मंडळ @MarathiPrasar]

विठ्ठल माझा ध्यास..

[अनंत कोकिळा नंदकिशोर बारब्दे🇮🇳 @AnantBarabde]

@mpanktiya Anant barabde

[चंद्रभागा 🌊 📿 @ShubhangiVirkar]

असंख्य कष्टातून आणि संयमातून घडलेली ही बहुतेक शेवटचीच पिढी,दिवसरात्र काबाडकष्ट करायचं दिवस पहाटे ५ ला चालू होतो आणि तेंव्हापासून च कष्टाची कामे देखील आणि ती कामे चोखपणे कुठलीही तक्रार न करता पार पाडून देवाच्या भरोशावर ��णि कर्मावर विश्वास ठेऊन समाधानी असलेली ही शेवटचीच पिढी..!!🙏

[चंद्रभागा 🌊 📿 @ShubhangiVirkar]

माळ रानात जाऊन चूल पेटवायला सरपण आणणारी ती, नवऱ्याने घरी दारू पिऊन मारलं तरी माहेरी "माझा संसार सुखाचा चालूयं" असं म्हणणं, आजच्या पिढीला जमेल काय ?

[अनंत कोकिळा नंदकिशोर बारब्दे🇮🇳 @AnantBarabde]

@yadunathudyog छ. शहाजी राजांच्या समाधीची पण हिच अवस्था आहे 😥