@ReinBijlsma Ik reageer nu pas met volle verwondering en dankbaarheid voor deze briljante kerstgerelateerde vertelling omdat ik het bijgevoegde filmpje op ‘repeat’ aan het bekijken was. Ik kon simpelweg niet meer stoppen - tot nu dan!
Rein, bedankt voor jouw humor in deze donkere tijden!
Geen Vlaamse tv-zender, krant of universiteit zou het vandaag in zijn hoofd halen om iemand als mij (of eender welke dissident) een platform te bieden over de “Gaza-genocide”. Iedere redactie weet dat de boel zou ontploffen.
In Nederland is de echokamer bijna even beklemmend, maar toch zijn daar nog een paar kiertjes. Dus schoof ik deze week aan bij De Joodse Wereld (@EOnl), samen met oud-parlementslid @roboudkerk, die uit de @PvdA stapte vanwege de demonisering van de enige Joodse staat ter wereld. We spraken over het g-woord en over het nieuwe boek van Joël Kotek (ULB), dat deze moderne bloedsmaad krachtig weerlegt.
Die “genocide” is een versteend dogma geworden, en het g-woord een loyauteitstest die iedereen moet afleggen. Liefst met een expliciete verwijzing naar de Holocaust, want daar draait het om: de Joden beschuldigen van precies de misdaad waarvan zij de beroemdste slachtoffers zijn, de reden zelf waarom de term werd gemunt.
Want als de Joden nu zélf een genocide op hun geweten zouden hebben, zou dat geen enorme opluchting zijn voor ons? Zou dat niet bewijzen dat ze even erg zijn als hun daders en iedereen die met hen collaboreerde? Zou de wereld dan niet weer quitte staan? (Excuseer mijn cynisme.)
In de kranten gaat de discussie alleen nog over wie de geloofsbelijdenis het vroegst aflegde en wie te lang aarzelde. Die laatsten moeten nu het boetekleed aantrekken. Zoals een bekende Jood ooit zei: zalig zij die niet gezien hebben en toch al geloven. Een tegensprekelijk debat is er nooit geweest. Het was van bij het begin een ritueel, een schuldbelijdenis, een credo. De argumenten waren altijd ridicuul en onlogisch (zie mijn essay voor Quillette, herwerkt tot voorwoord)
Het is de grootste leugen van onze tijd, een moderne versie van de bloedsmaad. Waarmee ik niet ontken dat veel mensen het oprecht in geloven, omdat ze het woord overal horen rondzingen en niet beter weten. En omdat het informatie-ecosysteem over de Gaza-oorlog zo compleet gecorrumpeerd is. Iedereen herhaalt het g-woord, en de ene ngo schrijft het over van de andere, in eindeloze rommelrapporten.
Enfoin, bedankt aan de Evangelische Omroep om deze rabiate atheïst uit te nodigen. Een klein mirakel. 😇 Ik was eigenlijk ziek, maar de redactie drong aan en ik wilde de kans niet laten schieten. Dus gedaan op adrenaline en paracetamol, en daarna een paar dagen in de touwen gelegen.
https://t.co/1xaMqk3Siu
Die Euphorie in Berlin war mit Händen zu greifen. Nach sechzehn Jahren Orbán endlich ein junger, deutschsprechender Hoffnungsträger, der den Konflikt beenden und Ungarn zurück in den europäischen Schoß holen sollte. Friedrich Merz rollte den roten Teppich aus, die Konrad-Adenauer-Stiftung machte den neuen ungarischen Ministerpräsidenten zum ersten Regierungschef überhaupt, der die prestigeträchtige Europa-Rede halten durfte. Am 9. November, dem Jahrestag des Mauerfalls, sollte Péter Magyar die Brücke schlagen. Stattdessen rechnete er ab.
Er sprach fast fehlerfrei Deutsch und erinnerte daran, dass Ungarn 1989 den ersten Stein aus der Mauer geschlagen hatte. Dann kam die Abrechnung. Die europäische politische Klasse zerlegte er in drei Kategorien: Elfenbeinturm-Bewohner, die ideologiegetrieben und bürgerfern die Gesellschaft spalten. Falsche Systemkritiker, die auf Frust und Angst setzen und ständig neue Feinde produzieren. Und Kräfte, die sich als Patrioten ausgeben, aber Europa im Interesse externer Mächte spalten. Das ist keine diplomatische Floskel. Das ist die Beschreibung des Berliner und Brüsseler Betriebs, der sich selbst für die Lösung hält und die Bürger für das Problem.
Magyar forderte eine Politik dritten Typs: demokratische Systemkritik auf breiter Mehrheit. Ein funktionierendes und menschliches Ungarn müsse auch ein funktionierendes und menschliches Europa möglich machen. Die politischen Führungen in den Mitgliedstaaten wüssten besser, was ihre Bürger brauchen, als irgendjemand an einem Schreibtisch in Brüssel. Bezahlbare Energie statt ideologischer Vorgaben. Wettbewerbsfähigkeit statt Draghi-Berichte, die niemand umsetzt. Und bei der Migration die klare Ansage: Es gehe nicht an, dass Ungarn täglich eine Million Euro Strafe zahlt, weil es die Außengrenzen schützt, während andere Länder die Folgen abwälzen. Solange er regiere, werde er die Grenzen verteidigen. Das ist keine Rückkehr zu Orbán. Das ist die Fortsetzung dessen, was die ungarischen Wähler wollen.
Am nächsten Tag bei Merz wiederholte er die Kritik an der privilegierten Behandlung der Ukraine, bestand auf einem merit-based Erweiterungsprozess und lehnte das Junktim zwischen EU-Haushalt und weiterer Ukraineförderung ab. Der Ton war konzilianter, die Substanz blieb. Die deutsche Hoffnung, ein neues Gesicht bedeute automatisch eine andere Politik in den Kernfragen Migration, Ukraine und Souveränität, hat sich als Projektion erwiesen. Die ungarische Gesellschaft war der Konfrontation müde, nicht der eigenen Interessen.
Was in Berlin als Enttäuschung verkauft wird, ist in Wahrheit die bittere Erkenntnis, dass Bürgernähe und Grenzschutz keine rechtsextremen Sonderwünsche sind, sondern Mehrheitspositionen, die man in Deutschland lieber pathologisiert. Magyar hat den Eliten den Spiegel vorgehalten: Wach auf, Europa. Kehre zu den Menschen zurück. Dass ausgerechnet die Konrad-Adenauer-Stiftung und der Bundeskanzler diese Rede aushalten mussten, zeigt, wie weit die Realität von den eigenen Wunschbildern entfernt ist. Wer immer noch glaubt, man könne ungarische Wähler mit Charme und Zugeständnissen umerziehen, hat die Lektion nicht verstanden. Die Abrechnung war schonungslos. Und sie gilt nicht nur Budapest.
https://t.co/FZ341rqT8U
Mijn laatste column in het @_NIW_
Voor iedereen die afhankelijk is van een politiek neutrale zorg en geen zin heeft in 'artsen voor gaza' aan je ziektebed.
Martin Visser: ’De manier waarop dat gat van meer dan 20 miljard in de komende jaren wordt gedicht, is ronduit onverantwoord. Het is mañana-beleid: na ons de zpodvloed, waaraan de Italianen en Fransen nog een puntje kunnen zuigen’.
OH ANNE, OH ANNE…
Eergisteren werden in Nederland opnieuw twee evenementen afgelast waarbij de Joodse identiteit centraal stond. Een Israëlische universitair docent aan Maastricht University, Eli Sapir, zou spreken bij de Joodse studentenvereniging IJAR in Maastricht. Afgezegd, omdat de veiligheid niet gegarandeerd kon worden.
In Amersfoort ontstond tegelijkertijd ophef over het niet doorgaan van een tentoonstelling in het Amersfoort museum, eveneens onder verwijzing naar veiligheidsredenen. Inmiddels heeft de burgemeester overigens aangegeven dat er geen concrete veiligheidssituatie bekend was.
Twee verschillende gebeurtenissen, maar met een pijnlijke overeenkomst: alles wat met Joods leven te maken heeft, lijkt in Nederland steeds vaker onderwerp van discussie, intimidatie en veiligheidsafwegingen te worden.
En dan hebben we komend weekend de Rode Lijn-demonstratie.
Een mobilisatie waarbij aantoonbaar onjuiste informatie en Hamas-propaganda een rol spelen in de motivatie van mensen om te gaan en waarbij ook organisaties met banden met Hamas betrokken zijn.
We moeten ons iets realiseren. Een Nederlandse samenleving waarin Joodse studenten/ mensen niet meer veilig kunnen samenkomen, een, al enorm lang in NL wonende, Israëlische docent niet meer welkom is en Joodse activiteiten steeds opnieuw onder druk komen te staan, is een samenleving die een bijzonder gevaarlijke ontwikkeling doormaakt.
Het zijn niet de Joden die deze onveiligheid creëren. Het is de haat en intimidatie die vanuit de Nederlandse samenleving op hen wordt gericht.
Daarom raakt de nieuwe song van @YehudaMeitav mij.
Hij neemt ons mee naar Anne Frank. Naar het Achterhuis. Naar een jong Joods meisje dat zich moest verbergen voor een samenleving waarin Joden niet langer veilig waren. Een meisje dat, ondanks alles wat haar werd aangedaan, schreef:
“In spite of everything I still believe that people are really good at heart.”
Wat moet ik met die woorden vandaag?
Ik ben geboren in Nederland. Ik heb er een groot deel van mijn leven gewoond. Maar ik merk dat ik steeds moeilijker trots kan zijn op het land waar mijn wortels liggen. De ontwikkelingen doen me pijn. Soms krijg ik er letterlijk buikpijn van.
Het contrast met mijn leven hier in Tel Aviv is zo groot. Hier zie ik mensen die, ondanks alle dreiging, iedere dag opnieuw kiezen voor het leven. Ze bouwen, ondernemen, lachen, genieten en maken er iets moois van. Alsof iedere dag telt. Niet omdat ze de werkelijkheid ontkennen, maar juist omdat ze weten hoe kostbaar het leven is.
En dan kijk ik naar Nederland. Een land dat ooit zei: dit nooit meer. Woorden die na de Holocaust een belofte hadden moeten zijn. Een belofte die niet alleen betrekking had op het verleden, maar vooral op de verantwoordelijkheid van iedere volgende generatie.
Anne Frank kon niet weten hoe haar verhaal ooit opnieuw betekenis zou krijgen voor generaties na haar. Ze kon niet weten dat Joodse mensen, zoveel decennia later, opnieuw zouden moeten nadenken over hun veiligheid wanneer ze samenkomen, spreken of hun identiteit zichtbaar uitdragen.
Ik wil nog steeds geloven in de goedheid van mensen. Maar ik vind het steeds moeilijker.
Daarom deel ik deze song. Een indrukwekkend muzikaal gesprek met Anne Frank, over herinnering, Joods-zijn, menselijke goedheid en de angst dat we opnieuw een donkere weg inslaan.
Oh Anne, oh Anne, help me find the goodness in the heart of man.
Laten we nooit vergeten wat er gebeurt wanneer haat wordt genormaliseerd, wanneer mensen wegkijken en wanneer de vrijheid en veiligheid van Joden niet langer vanzelfsprekend zijn.
Am Yisrael Chai. 🇮🇱
@wierdduk “Als Mark nou in het vervolg gewoon luistert…”.
Helaas: op grond waarvan zou je dat mogen verwachten?
Als een Centrum Informeert en Documenteert over Israel - is hij al gestopt met luisteren… Helaas: informatie elders… 🇮🇱
El judío de Schrödinger, según el antisemita de turno:
1) Somos jázaros convertidos al judaísmo en la Edad Media, pero matamos a Jesús mil años antes. Además de dominar el mundo, dominamos los viajes en el tiempo. Por algo Spilberg dirigió Volver al Futuro.
2) Somos comunistas que quieren abolir la propiedad privada y capitalistas que acaparan toda la riqueza. Financiamos la revolución y la contrarrevolución. Agotador.
3) Somos débiles, cobardes e incapaces de luchar, pero también una potencia militar que amenaza al planeta. Al mismo tiempo cometemos genocidio, el más ineficaz del planeta ya que la población en Gaza aumenta.
4) Controlamos todos los gobiernos, pero nos expulsaron de medio mundo. Para manejarlo todo estuvimos bastante flojos.
5) También controlamos todos los medios, pero ponés cualquier canal o abrís un diario y seguro están hablando pestes de nosotros en general o de Israel en particular. Linda forma de controlar los medios.
6) Nos gritan “vuelvan a su país” Volvemos a Israel: “salgan ahí, ladrones de territorios”. Evidentemente, el destino autorizado para nuestra admisión y permanencia es ninguna parte.
7) Somos un imperio colonizador, pero no pueden identificar de qué metrópoli venimos. Un imperio que habla la lengua ancestral del lugar, encuentra su historia bajo cada excavación y tiene que explicar por qué lleva el mismo nombre que hace tres mil años. Además el imperio mide 20000 km2, aprox lo mismo que Tucumán. Si lo buscás en el mapa vas a ver que el nombre del país no entra en el país. Lindo imperio pegamos.
8) Nos acusan de habernos dejado llevar “como ovejas al matadero”. Nos defendemos y tampoco les gusta, nuestra defensa es “genocidio”. Igual preferimos su repudio que sus condolencias.
8) Somos una raza inferior, pero tenemos una inteligencia superior que controla bancos, universidades, gobiernos y medios. La cosa se pone cada vez más esquizofrénica.
10) Si conservamos nuestras costumbres, no nos integramos. Si nos integramos es que queremos infiltrarnos. Si somos pobres, somos una carga. Si prosperamos, seguro en algo los estamos cagando.
11) Israel es un país insignificante que no debería existir y, simultáneamente, el centro de todos los acontecimientos del planeta. No existe ningún otro conflicto, ninguna guerra ni desplazamientos, ninguna “limpieza étnica” en ningún lado que requiera su amable atención. Hagamos lo que hagamos ahí van a estar puteándonos, por acción u omisión o por lo que sea.
12) Decídanse, muchachos. No pueden atribuirnos todos los males del mundo y encima exigirnos que les ordenemos el delirio. Eso sí, saquen turno con el psiquiatra. Aunque no creo que se sientan cómodos: seguramente también va a ser judío.
While Belgian media VTMNIEUWS peddles the tired lie that “7.5 million Palestinians have no vote” in Israel’s elections, Israel’s Ambassador to Belgium David Saranga demolished it with one perfect analogy: “That’s like reporting: ‘Elections in Belgium: 18 million Dutch people have no vote.’”
Israeli Arab citizens vote, run for office, and sit in the Knesset like every other Israeli. Palestinians in Judea, Samaria and Gaza are not Israeli citizens. They have their own Palestinian Authority, whose last parliamentary elections were in 2006. Mahmoud Abbas has postponed them yet again, even after promising elections as part of the deals that led France and others to recognize a Palestinian state.
Recognition went ahead. Elections did not.
Facts don’t matter when the script is “Israel bad.” European media keeps recycling the same falsehoods to smear the only democracy in the Middle East while ignoring the actual dictatorship next door.
If you stand with Israel, please share this!
Dit krijg je dus als je nooit meer tegenstemmen toelaat in de echokamer van media en academia over Israël: een aaneenschakeling van leugens en geschiedvervalsing, opgetekend door @DriesLesage. Met als toppunt:
"De Israëlische annexatie en kolonisatie sinds 1967 zijn even misdadig als de Russische bezetting in Oekraïne."
Oekraïne is al decennialang een soevereine, internationaal erkende staat, bovendien beschermd door het Boedapestmemorandum. Een Palestijnse staat bestaat echter niet en heeft nooit bestaan, omdat Palestijnse leiders elk voorstel tot de oprichting ervan hebben afgewezen: van de Peelcommissie in 1937 en het VN-partitieplan in 1947 tot de vredesvoorstellen van 2000 en 2008.
Het doel van de Arabische landen was altijd de vernietiging van de ene Joodse staat in het Midden-Oosten, niet de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat. Toen Egypte en Jordanië na hun vernietigingsoorlog tegen Israël respectievelijk de betwiste gebieden in de regio (Gaza, Oost-Jeruzalem en de West Bank) bezetten, kraaide daar geen haan naar. Want dat was bezetting door andere Arabieren, niet door de verfoeide Joden.
Bovendien heeft Israël zich in 2005 vrijwillig en eenzijdig uit Gaza teruggetrokken en de Palestijnen de kans gegeven er zelf iets van te maken. Ze hebben zelfs hun eigen Israëlische burgers hardhandig verwijderd. Het exacte tegendeel dus van "landroof".
Het resultaat? Twintig jaar terreurbewind door Hamas, miljarden geïnvesteerd in de uitbouw van een militair tunnelnetwerk met menselijke schilden, en de voorbereiding van de slachtpartij van 7 oktober.
Is het een wonder dat de Israëli's niet langer een Palestijnse staat willen? Het zou gewoon suïcidaal zijn. De Palestijnen hebben zelf hun kansen op een staat verkwanseld, door hun starre eliminationisme en hun onophoudelijke terreur.
Het is werkelijk ongelofelijk dat deze man hoogleraar internationale politiek is. Maar hij is helaas niet de enige: hele universiteiten worden nu bevolkt door zulke types.
https://t.co/70oFfdzxRk
@ReaLuuk67@Marianasoux U schrijft ‘vBalen’ maar bedoelt volgens mij ‘van Baarle’ (partij Denk).
Hans van Baalen (overleden in 2021) kun je een ‘vriend van Israël noemen…
@TakkiesReturn@JoostJansen6@MinPres U bedoelt toch wel specifiek witte mannen’?!
Zo niet, dan bent u racistisch (maar dat klinkt u vast bekend in de oren…)