دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمیشه فرار کنی. باید از پس غمها، دلتنگیها، تصمیمهای سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش میکشی، تنهای تنها.
راستش من مدتیه دیگه حداقل به اون شکل دیوانهوار خبر چک نمیکنم. تحلیل دقیقی هم از وضعیت ندارم. نمیخوام هم داشته باشم وقتی امکان اثرگذاری ندارم. میشینم یهگوشه تاجاییکه جهان راه بده سعی میکنم زندگی کنم تا این دوره بگذره ببینیم دنیا برامون چه خوابی دیده.
متاسفانه برخی عزیزان متوجه نیستن که حتی فکر کردن به وضعیت فعلی ایران میتونه آدمها رو سمت خودکشی سوق بده، و آدمها فقط برای اینکه زنده بمونن نیاز دارن خودشون رو با دغدغههای سطحی مشغول کنن.
قضیه این نیست که ما خیلی پولداریم یا کار خیلی مهمی داریم که مدام کانفیگ میخریم؛
مسئله اینجاست که متصل بودن به اینترنت یکی از اولیهترین حقوق شهروندی هر انسانی در قرن ۲۱ هستش!
حتی اگر همین لحظه همهچیز گل و بلبل بشه، باز هم بخشهایی از زندگی وجود دارن که برای همیشه از دست رفتهان. تجربههایی که زمانشون گذشته و دیگه هیچوقت، در هیچ کجای آینده منتظر ما نیستن. این جای خالیِ جبرانناپذیر، عمیقاً غمگینم میکنه.