@TATAXIC به عنوان کسی که هم فن میا و کوروش هست و هم راک و متال زیاد گوش میده، آهنگهای میا رو نهایتا در حد ۳، ۴ بار میتونم پشت سر هم گوش بدم.
راستش وایب ویدیوها رو بیشتر از خود آهنگ میپسندم و حس میکنم همچنان توی ویدیو قویترن تا توی موزیک!
دارم کم کم از تنها نقطه امن این روزای زندگیم میام بیرون و جایی بین آدرنالین تجربه جدید و استرس ترک نقطه امن وایسادم.
قراره به کدوم سمت برم؟ فروپاشی یا خفنتر شدن؟
با ما همراه باشید!...
یکی از چیزایی که بزرگی فاجعه دی ماه رو نشون میده اینه که هنوز وقتی توی اینستا یا جاهای دیگه یه عکس از یه جوونمرگ رو میبینیم، این فکر از ذهنمون میگذره که از جاویدنامهای دی هست یا نه؟...
انگار دی شده نماد مرگِ جوون و هیچوقت قرار نیست یادمون بره...
این بخش از بزرگسالی هم خوش میگذره و هم سخته!
بعد از یه روز کاری و یه دیت رندوم برمیگردی خونه، صورتتو میشوری، دمنوشتو درست میکنی، سریال موردعلاقتو میبینی، آخرشب با همخونهات گاسیپهای دخترونه میکنی و قبل خواب به این فکر میکنی که فردا با تراپیستت بری سراغ کدوم بخش مجهول روانت!
این گیس و گیسکشیهای توی توییتر رو دوست دارم!!
به من ورژن خیلی ضعیفشدهای از آزادی رو نشون میده. همه با هر طرز فکری اجازهی بیان نظرشون رو دارن.
بهعنوان مردمی که مدتهاست زیر سرکوب بوده، به نظرم کمی زمان نیاز داریم تا بعد از این مرحله، تفاوت ابراز و تحمیل رو هم یاد بگیریم.
نمیدونم والا!
سعی کردم تاریخ و سیاست بخونم
سعی کردم تاریخ و سیاست گوش بدم
سعی کردم تاریخ و سیاست بفهمم
و الان تنها چیزی که میدونم اینه که
من همیشه سمت زندگی میایستم!
من همیشه سمت آزادی بدون شرط میایستم!
ببین اسلام چیه که دست زدن و رقصیدن�� مبارزه محسوب میشه. موی زن مبارزهس. حیووندوستی مبارزهس. بوسیدن مبارزهس. غذا خوردن مبارزهس. انگار داری با مرگ میجنگی.