Arnar Þór Jónsson

Socratic Gadfly.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Kjartan Kjartansson, starfsmaður Vísis, fær greitt fyrir að reyna að selja Íslendingum þá hugmynd að Ísland eigi að ofurselja sig skrifræðisveldinu í Brussel. Nýjustu tilraun hans til slíkrar sölumennsku má lesa í dag undir fyrirsögninni "Stefna á að hafa ný aðildar­ríki í styttri ól" og er þar vísað til stækkunarstjóra ESB sem segir að verið sé að "smíða kerfi" sem miðar að því að tryggja undirgefni nýrra aðildarríkja við nýtt stjórnarfyrirkomulag ESB: „Ef ný aðildarríki fylgja reglunum þá gerist ekkert. Ef þau fylgja ekki reglunum munu þessir varnaglar bíta fast." Ef Kjartan Kjartansson telur að þetta eigi að lokka Íslendinga til fylgispeki við ESB þá hlýtur hann að halda að við séum illa haldin af Stokkhólmsheilkenninu. Og kannski er það rétt hjá honum, a.m.k. virðist stór hluti Íslendinga enn láta sér lynda það að sitja spakir út í horni með Ríkismeinvarpið í fullum gangi og horfa aðgerðalausir á gömlu, "góðu" stjórnmálaflokkana stýra þjóðarskútunni með sívaxandi slagsíðu. Þessu sofandalega fólki til afsökunar vil ég segja það að Stokkhólmsheilkennið er víst ekki meðvituð ákvörðun, heldur djúpstætt sálfræðilegt viðbragð sem sprettur af algeru valdaleysi.
En nú raunveruleg hætta á að sofandahátturinn umbreytist í eitthvað enn verra, sbr. það að ókjörinn "valdamaður" ESB talar um nýjar aðildarþjóðir eins og rakka sem þurfi að hafa í stuttri ól. Við Íslendingar, bæði aðfluttir og innlendir, erum hér af því við viljum ekki vera þrælar annarra. Þræll er sá maður sem ræður ekki yfir sínum eigin líkama og er skyldugur til að gera það sem eigandi hans fyrirskipar honum að gera af ótta við refsingu sem mun "bíta fast". Þræll getur verið keyptur og seldur. Frjálsir menn eiga líkama sinn eins og frjálsar þjóðir eiga land sitt. Ef þú stjórnar líkama þínum (og landi) ekki sjálfur, þá er nóg til af fólki sem er tilbúið að stýra þessu fyrir þig. Margur græskulaus maðurinn hefur lagst til svefns sem frjáls maður og vaknað í viðjum sem þræll. Nú er mál til komið að værukærir Íslendingar vakni til ábyrgðar og til varnar fyrir landið sitt, fjölskyldur og afkomendur. Nú þurfa þjóðhollir einstaklingar að standa í fæturna gagnvart fólki sem á sér þann draum að binda okkur í "stutta ól" með hótunum um að við verðum "bitin fast" ef við hlýðum ekki. Slík "gylliboð" kalla ekki á annað en skýrt og staðfast NEI.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Aðalatriðið í "söluræðu" ESB-sinna er að vextir muni lækka á Íslandi ef Ísland gerist aðildarríki ESB. Ein helsta ástæða hárra vaxta á hérlendis er virðisrýrnun krónunnar. Þessa rýrnun má rekja til viðvarandi hallareksturs og skuldasöfnunar ríkissjóðs, sem stafar af því að við höfum verið óheppin með stjórnmálamenn sem hafa komist upp með að moka peningum í botnlausa pytti, m.a. í viðleitni til að kaupa sér vinsældir frá sama fólki (græskulausum kjósendum) sem situr uppi með að fjármagna spillinguna, óráðdeildina, vopnakaupin o.fl. með stöðugt hærri skattgreiðslum í skiptum fyrir stöðugt lélegri opinbera þjónustu.
Vandi hins venjulega Íslendings er að hann sér ekki heildarmyndina, heldur aðeins þann hluta vandamálsins sem birtist í háum vöxtum. Ástæðan fyrir þessu sjónleysi er vissulega dagleg ráðgáta, en bráðabirgðaskýring mín á henni er sú að ríkisstjórnin, sem eyðir peningunum okkar, notar um 6000 milljónir króna til að fjármagna Ríkisútvarp sem notað er til að stýra umfjöllun um það hvers vegna ríkissjóður "þarf" að eyða peningunum eins og gert er. Á meðan halda má athygli fólks fjarri rót vandans, þá andmæla enn of fáir.
Svarið við ábyrgðarlausri meðferð á skattpeningum almennings og viðvarandi hallarekstri er ekki að ganga í ríkjasamband sem stýrt er af ólýðræðislegum "kommissörum" í Brussel. Nei, svarið er að krefjast meiri lýðræðislegrar ábyrgðar, meira gagnsæis hér heima, meiri ráðdeildar, minni spillingar, færri pólitískra gæluverkefna, minni ríkisafskipta, meiri niðurskurðar hjá íslenska ríkinu og lægri skatta. Ef við getum verið sammála um að íslenska ríkið sé illa rekið, þá eigum við að taka á þeim vanda sjálf, en ekki að leita grenjandi á náðir enn stærra skrifstofubákns handan úthafsins sem sjálft er illa rekið, ábyrgðarlaust og ólýðræðislegt. Ef þakið á húsinu okkar lekur er engin lausn í því fólgin að sprengja undan því grunninn.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Veggbrattir Íslendingar segjast sumir vilja "kíkja í pakkann" frá ESB og virðast hafa látið selja sér þá hugmynd að "gaman" gæti verið eða "spennandi" að sjá "hvað verður í boði". Þetta er sama fólkið og hefur verið að segja við mig núna í mörg ár að ég "þurfi að skrifa styttri texta", því ein blaðsíða sé alltof langt mál "fyrir venjulegt fólk". Þessu ágæta fólki til fróðleiks skal hér á það bent að "pakkinn" sem lagður verður á borðið til að "kíkja í" verður meira en 170.000 bls. á lengd, sem samsvarar rúmlega 10 hillumetrum af innbundnu efni. Þótt "pakkafólkið" sé vissulega áhugasamt núna um allt sem lýtur að óaðgengilegu skrifræði ESB og vilji að Ísland fái beina aðild að sameiginlegu efnahagslegu skipbroti orkuvana og skuldsettra meginlandsríkjanna, þá segir raunsætt mat okkur að enginn Íslendingur, ekki einu sinni áhugasamasti "pakkamaðurinn" mun geta áttað sig á innihaldi "pakkans" og "spennan" verður horfin á fyrstu eða annarri blaðsíðu, enda er það í raun markmið allra skrifstofuvelda að gera textann svo óaðgengilegan að venjulegt fólk biðjist vægðar og ofurselji sig "sérfræðingunum" í fullkominni uppgjöf gagnvart alvitri sérfræðingastétt sem vill okkur öllum svo vel.
Annað sem "pakkafólkið" þarf að átta sig á er að framangreint regluverk er að meginreglu alls ekki umsemjanlegt. Annað hvort tekurðu á m��ti öllum "pakkanum" eða ekki. Þetta er "díllinn" sem allar þjóðir verða að samþykkja: Allir samningar, allar reglugerðir, allar tilskipanir, allar dómsniðurstöður dómstóls ESB, án undanþága, því réttur ESB er ekki umsemjanlegur. Þjóðir geta reynt að semja um aðlögunarfresti, tímabundna, en varanlegar undanþágur eru ekki í boði. Segi meirihluti Íslendinga "já" 29. ágúst nk. þá fara ekki af stað "aðildarviðræður" heldur aðlögunarviðræður, þar sem ESB setur Íslendingum fyrir það verkefni að taka upp hvern "kaflann" á fætur öðrum og þykkja þannig "pakkann" þar til hann nær fyrrnefndri lengd. Íslensku sendinefndirnar gætu samið um kannski tveggja ára aðlögunarfresti í þeim málaflokkum sem standa næst hjarta þjóðarinnar s.s. fiskveiðistjórnun og orkumálum, en ekki verður "samið" um neitt annað sem verulegu máli skiptir. Menn sem halda öðru fram eru annað hvort "slungnir þorparar eða 100% fífl" sem er sú lýsing sem Lúkas höfuðsmaður notar um góða dátann Svejk í 15. kafla þess meistaraverks Jaroslav Haseks, sem er 368 bls. og talsvert meira "spennandi" og aðgengilegri sumarlesning en 170.000 blaðsíðurnar sem Já-menn Íslands þykjast vilja að lesa sér til fróðleiks.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Álitaefnið í þjóðaratkvæðagreiðslunni 29. ágúst nk. snýst um það hvort Ísland eigi að verða pínulítil stjórnsýslueining í 450 milljón manna pólitísku stjórnkerfi eða hvort vald þjóðarinnar og sjálfsákvörðunarréttur um nútíð og framtíð skuli vera varðveittur hér innanlands þannig að við getum sjálf kosið fólkið sem setur okkur lög - og losað okkur við þetta sama fólk í kosningum.
Já-mennirnir láta eins og lítið sé í húfi í þjóðaratkvæðagreiðslunni í lok ágúst og segja: "Við erum bara að fara að tala saman." Já-mennirnir líta viljandi fram hjá því sem Davíð Oddsson sagði að hefði verið mesti skaðinn í "viðræðum" erindreka Jóhönnustjórnarinnar við ESB 2009-2012, sem var hin umfangsmikla en "ódiskúteraða" aðlögun íslensks réttar að lögum ESB. Ef menn ætla ekkert að læra af þeim mistökum, þá mun sagan endurtaka sig og jafnvel þótt svarið í síðari atkvæðagreiðslu um beina aðild yrði "Nei" þá yrði búið að umbylta íslenskum lögum og aftengja íslenska réttarhefð án viðhlítandi lýðræðislegrar umræðu. Það er ekki lýðræðislegt, heldur í andstöðu við heilbrigt lýðræði, því meðan stjórnarskráin viðurkennir að valdið til að setja Íslendingum lög komi frá íslensku þjóðinni, þá á að virða það - ekki svínbeygja íslensk lög í umboðsleysi undir erlendan rétt.
Í framangreindu ljósi - og með hliðsjón af ólýðræðislegum stjórnarháttum ESB - skulum við varast skrum þeirra sem tala um þjóðaratkvæðið um ESB sem "lýðræðisveislu": Við eflum ekki lýðræðið með því að opna fyrir ólýðræðislega umbyltingu á íslenskum lögum til að þóknast erlendu ríkjasambandi. Við eflum ekki lýðræðið með því að framselja vald okkar úr landi til fjarlægra skrifstofumanna. Lýðræðið krefst almennrar þátttöku og stöðugs viðhalds. Stöðugrar árvekni. Jafnvel þótt menn treysti sér ekki sjálfir til að standa undir þessum kröfum eiga þeir ekki að svipta komandi kynslóðir Íslendinga þessum rétti, því ef Ísland gengur ESB á hönd verður útgangan 100 sinnum erfiðari - ef ekki útilokuð, sbr. erfiða reynslu Breta - sem enn eru ekki lausir við ESB úr sinni fiskveiðilögsögu.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

@Sverrirhelga95 Sjálfsstæðisstefnuna, sbr. m.a. rit Birgis Kjaran o.fl.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Á tæplega 18 mánaða tímabili hafa fjórir þingmenn úr forystusveit Sjálfstæðisflokksins sagt af sér þingmennsku og horfið á braut: Bjarni Benediksson, Þórdís Kolbrún, Vilhjálmur Árnason og Áslaug Arna. Mun brotthvarf þeirra verða til þess að flokkurinn taki aftur upp sína klassísku, frjálslyndu íhaldsstefnu með fullveldisáherslu eða mun þetta engu breyta? Ég spyr vegna þess að allt þetta ágæta fólk studdi valdaframsalsfrumvarpið um bókun 35 ítrekað, öll studdu þau leigubílafrumvarpið vonda, öll studdu þau vopnakaup í nafni Íslands og töldu að við gætum keypt frið með því að kaupa fleiri sprengjur, öll töluðu þau um að lækka skatta en hækkuðu þá, öll töluðu þau um frelsi en kepptust við að auka ríkisafskipti. "Afrekaskrá" síðustu ríkisstjórnar staðfestir þetta allt.

Hvað sem kjósendur vilja ímynda sér, sbr. niðurstöður sveitarstjórnakosninganna nú í vor, þá er Sjálfstæðisflokkurinn ekki raunverulegur hægri flokkur og ekki raunverulegt mótvægi við vinstri flokkanna. Sjálfstæðisflokkurinn er "woke" ríkisstofnun sem ásamt hinum flokkunum notar peninga úr ríkissjóði til að fjármagna kosningabaráttu sem gengur út á að segja það sem fólk vill heyra, en halda svo áfram á þeirri braut skattahækkana og frelsisskerðinga sem mörkuð hefur verið hjá alþjóðlegum og yfirþjóðlegum stofnunum. Sjálfstæðisflokkurinn er orðinn að öllu því sem hann átti ekki að verða og margar kynslóðir sjálfstæðismanna vildu berjast gegn: Hann er orðinn að tækifærissinnuðu samsteypufélagi sem eltist við tískustrauma til að halda völdum. Með hliðsjón af þessu mun brotthvart framangreindra þingmanna engu breyta fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Hann er í djúpri heimatilbúinni sjálfsmyndarkreppu og mun að öllum líkindum halda áfram að reika um í woke-villunni, frá miðju til vinstri, fremur en hægri. Þetta má m.a. sjá í því að ný forysta flokksins ræðir ekki um pólitík á hugmyndafræðilegum grunni og óttast að stíga inn í hina klassísku sjálfsstæðisstefnu, t.d. með því að nálgast utanríkismál út frá fullveldishugsjón - og gerir því ekki annað en að bregðast við því sem er að gerast hverju sinni.

Til að Sjálfstæðisflokkurinn geti orðið raunverulegur hægri flokkur á ný þarf hann að fara í gegnum meira en mannaskipti. Hann þarf hugmyndafræðilega endurræsingu, þar sem aftur verður settur fókus á einstaklingsfrelsi (flokkur sem getur ekki kosið gegn nýjum sóttvarnalögum sem miða að því að taka stjórnarskrána úr sambandi hefur gleymt þessu), minni ríkisumsvif (flokkur sem hefur sett sjálfan sig á fjárlög er ekki trúverðugur málsvari fyrir þetta), eignarrétt (flokkur sem stuðlað hefur að hærri sköttum er kominn út í horn þarna), fullveldishugsjón (flokkur sem þolir ekki málefnalega umræðu um nauðsyn þess að Íslendingar stundi betri hagsmunagæslu innan EES hefur slitnað af þessari rót). Flokkurinn þarf raunverulega endurnýjun, ekki bara ný andlit sem fara með sömu innantómu frasana.

Ég óska Sjálfstæðisflokknum alls góðs og óska þess að hann komi aftur til sjálfs sín. Menn mega ekki láta blekkjast af úrslitum sveitarstjórnakosninganna, því þar var Sjálfstæðisflokkurinn ekki kosinn vegna þess hvað hann er góður heldur vegna þess hvað hinir flokkarnir eru hræðilega vondir. Ef Sjálfstæðisflokkurinn vill ekki að sveitarstjórnarkosningarnar - og samvinna flokksins með vinstri flokkum eftir kosningarnar - verði upphafið að endalokum flokksins, þá þarf hann að finna aftur sinn hugmyndafræðilega kjarna og finna kjark til að verja þann kjarna. Sjálfstæðisflokkurinn hefur hvorugt í augnablikinu. Það breytist ekki við að fólk hverfi á brott — það breytist bara ef þeir sem eftir sitja hafa bæði skýra sýn og pólitískt þor. Ef miðað er við það hvernig þingflokkurinn hefur starfað á þessu kjörtímabili og með hverjum flokkurinn vill starfa í sveitarstjórnum, þá skortir bæði á skýra sýn og pólitískt þor.

Niðurstaða mín er enn sú sama og áður: Íslenskir stjórnmálaflokkar og íslensk stjórnmál eru helsýkt af stofanahugsun, ósjálfstæði, ótta, hjarðhegðun og kæfandi flokksaga. Þessu verður ekki breytt innanfrá, til þess eru flokkeigendaklíkurnar of valdamiklar - og þjónkunin við erlendar stofnanir of fyrirvaralaus. Leiðin er heldur ekki sú að gefast upp og leita á náðir ESB með því að framselja vald þjóðarinnar úr landi. Ég held mig við þá skoðun að leiðin sé í því fólgin að virkja fleiri til þátttöku í stjórnmálum, vekja áhuga fólks á verndun og framtíð landsins, kalla fólk til ábyrgðar, stofna nýja flokka og tala út frá því sem býr innra með hverjum og einum manni, en ekki í innantómum frösum sem samdir eru af PR mönnum á auglýsingastofum.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

"Allt fyrir ekkert" var slagorðið sem notað var til að sannfæra Íslendinga um ágæti EES, þ.e. að við fengjum peningalegan ávinning af því að fá aðgang að hinum sameiginlega markaði án þess að fórna nokkru af fullveldi okkar. Raunin hefur þó verið raunaleg: Íslendingar hafa sett sig í þá niðurlægjandi stöðu í yfir 30 ár að taka upp þúsundir reglna frá ESB án þess að hafa haft nokkuð um innihald þeirra að segja. Þetta hefur m.a. gengið svo langt að Alþingi samþykkti - að þarflausu - innleiðingu á reglum 3. orkupakka ESB sem samdar voru fyrir meginland Evrópu. Þetta fyrirkomulag líkist lénsskipulagi miðalda þar sem lénsmenn sóru konungi trúnað og veittu þjónustu (herþjónustu, skattgreiðslur o.fl.) en fengu í staðinn vernd konungsvaldsins.
Nú standa Íslendingar frammi fyrir því að vera læstir út af markaðnum þrátt fyrir EES samninginn. Veik staða Íslands innan EES - og gagnvart ESB - blasir við. Afneitun stoðar ekki. Eins og í lénsfyrirkomulagi fyrri alda afhjúpast fyrr eða síðar veik staða lénsins gagnvart yfirvaldinu, því yfirvaldið setur reglurnar og túlkar þær á þann hátt að þær þjóni þeim sem hafa mest völd. Yfir 30 ára reynsla hefur sýnt að samningsbundinn andmælaréttur Íslands hefur aðeins verið upp á punt. EES "samstarfið" er í raun einstefnusamband, sem gárungarnir hafa stundum vísað til sem dulbúins ofbeldissambands.
ESB er líklegast að nota þessi höft sem þrýsting til að ýta Íslandi í átt að fullri aðild að ESB. Skilaboðin frá Brussel eru þessi: "Núverandi staða ykkar er ekki örugg — full aðild er eina leiðin til að tryggja hagsmuni ykkar."
Þetta er ekki málefnalegt innlegg í aðildarviðræður, heldur kúgunaraðferð.
Það er kominn tími til að menn horfi raunsætt á stöðuna. Í samningaviðræðum og samningssambandi 400 þúsund manna þjóðar við 450 milljóna ríkjasamband afhjúpast ómenguð valdapólitík. Aðild að ESB mun engu breyta um það: Ísland mun ekki fá neinn raunverulegan andmælarétt og engar varanlegar undanþágur. Með núverandi atvinnustjórnmálamenn hefur Ísland engan pólitískan styrkleika gagnvart ESB og viðkvæmt efnahagslíf Íslands hefur ekkert þol gagnvart útilokunaraðgerðum eins og Elkem mætir nú. Stóra myndin er sú að ef Ísland verður aðildarríki getur ESB ákveðið að beita sömu aðferðum á sviðum þar sem tjónið yrði enn tilfinnanlegra fyrir Íslendinga.
Við þessu hefur ítrekað verið varað og reynslan hefur sömuleiðis kennt að sá sem lendir í ofbeldissambandi á að forða sér, en alls ekki að ganga í hjónaband með viðkomandi.
ESB er ekki upphaf og endir á tilveru Íslands. Farsælla væri að efla önnur viðskiptatengsl og gera Ísland óháðara ESB. Ísland hefur mörg tromp á hendi nú, sbr. aukið mikilvægi norðurslóða á næstu árum / áratugum.
Brussel-veldið er hins vegar á fallanda fæti, enda framleiðir það engin verðmæti sjálft og sýgur aðeins til sín völd og peninga, eins og snýkjudýr á þjóðarlíkömum aðildarríkjanna.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Fækkun háskólanema er tímanna tákn. Fólk er að missa tiltrú á háborg vísindanna og kerfið sem byggt hefur verið í kringum hana hér á Vesturlöndum, þar sem ríkisstofnanir (háskólar, fjölmiðlar o.fl.) hafa skilgreint hvað er satt og hvað er rétt. Skilaboðin til almennings hafa verið: "Treystu okkur, við vitum betur en þú." Þessu tímabili er að ljúka, því stöðugt fleiri eru farin að sjá að kerfið er að hrynja undan innri ósamkvæmni.

1. Stöðugt færri taka mark á heimsendaspám háskólamanna, stjórnmálamanna o.fl. vegna loftslagsvanda, sérstaklega ekki þegar skilaboðin eru flutt á ráðstefnum í Davos og víðar þar sem einkaþotur eru helsti ferðamáti fundargesta.

2. Stöðugt fleiri sjá í gegnum stríðsæsingatalið sem þjónar hergagnaiðnaðinum: Írak var ekki með nein gjöreyðingarvopn. Úkraína er ekki lýðræðislegt fyrirmyndarríki.

3. Venjulegu fólki ofbýður hvernig fókusinn hefur færst frá umburðarlyndi ("Ást er ást") yfir í að ungmenni eigi að nota hormónalyf til að "skipta um kyn".

Um þetta er meirihluti Íslendinga líklegast sammála, en þessi meirihluti er þögull - og raunar í einhvers konar þagnarbandalagi því smæð íslensks samfélags og hið fámenna, samtengda valdakerfi sem er skilvirkara en nokkur bein ritskoðun. Við búum í samfélagi þar sem enginn þarf að segja þér að þegja, þú bara veist að það er best fyrir þig - fjárhagslega og félagslega.

RÚV er hluti af þessum vanda og raunar sérstakt vandamál. RÚV er ríkisrekið fjölmiðlafyrirtæki sem fjármagnað með nefskatti sem þýðir að það þarf ekki einu sinni að þykjast vera hlutlaust. Ríkisútvarpið er það sem það er: Rödd ríkisins.

Á meðan Kóvid uppnámið stóð sem hæst var RÚV eins og trúboðsmiðstöð fyrir sóttvarnayfirvöld. Engar gagnrýnar spurningar voru bornar fram á yfir 160 fréttamannafundum þríeykisins. Engin umfjöllun um aukaverkanir af "sprautunum góðu". Engin umfjöllun um þá sem höfðu skaðast. Ekkert nema endalausar yfirlýsingar frá Ölmu, Víði og Þórólfi, sem voru lesnar eins og guðspjöll. Eftir að sturlunin bráði af mannskapnum hefur ríkt algjör þögn um bóluefnaskaða og afleiddan samfélagslegan skaða af aðgerðunum. Engin eftirfylgni. Engin sjálfsskoðun. Þetta er ekki blaðamennska — þetta er áróður fjármagnaður með þvinguðum skatti af sama almenningi og nú situr uppi með margs konar tjón.

Háskólasamfélagið á Íslandi er undir þungum hrammi hins opinbera. Það veldur því að hver sem vill starfa innan þessa kerfis þarf að þegja eins og aðrir, forðast gagnrýni og "kóa" með. Af þessu leiðir að RÚV og aðrir fjölmiðlar sem eru háðir ríkisstyrkjum velja yfirleitt sömu fyrirsjáanlegu viðmælendur sem treysta má til að víkja ekki frá hinni opinberu línu. Smæð íslensks samfélags gerir að verkum að kraftmikil mótvægismenning þroskast síðar hér en annars staðar.

Samt eru jákvæð teikn á lofti: Stöðugt fleiri Íslendingar fylgjast með erlendum (og frjálsum) fréttamiðlum og hafna RÚV. Þegar fólk er farið að horfa á Joe Rogan og lesa fréttiir á X er erfitt að stjórna umræðunni. Stöðugt fleiri sjá misræmið milli meginstraumsfrétta (1 frétt um Henry Nowak á Mbl vs. 233 fréttir um George Floyd) og raunveruleikans.

Unga fólkið er farið að þekkja lyktina af áróðri, sniðgengur RÚV og velur ekki gagnslaust innrætingarnám í háskóla. Eldri kynslóðin er enn dáleidd: Treystir RÚV, elskar sérfræðinga sem bjóðast til að hugsa fyrir okkur, trúir því að Kóvid hafi komið frá kjötmarkaði í Wuhan, treysta ríkisstofnunum og ríkisstyrktum fjölmiðlum. Yngra fólkið (og margir miðaldra líka) hafa séð í gegnum allt þetta leikrit. Þetta fólk mun umbreyta stjórnmálunum á næstu árum og kjósa burt leikara, fjölmiðlamenn og áferðafallega pappakassa sem hafa ekkert fram að færa. Þetta mun verða til þess að HÍ og fleiri ríkisstofnanir (eins og RÚV) munu lenda í tilvistarvanda - og það mun kalla á nýja trúverðuga valkosti.

Óttastjórnun virkar meðan nógu margir trúa því spilaborgin muni standa. En þetta er spilaborg sem er ekki byggð úr traustu efni, heldur aðeins þöglu samþykki borgaranna. Hún stendur aðeins á meðan nógu margir þegja. Spilaborgin hrynur um leið og nógu margir hætta að þegja um það sem þau vita að er satt og rétt. Þetta er það sem er að gerast nú og mun gerast á næstunni. Skriðan er farin af stað, kannski hægar en margir hefðu kosið, en hún verður ekki stöðvuð.

Þegar spilaborg ósannindanna hrynur munu margir segja: "Ég vissi þetta alltaf", en sagan mun ekki minnast þeirra sem þögðu, heldur þeirra sem töluðu. Þegar spilaborgin loksins hrynur — og hún mun hrynja — þá muntu annað hvort vera í þeirri stöðu að þurfa að útskýra af hverju þú þagðir - eða geta sagt: Ég talaði.

Þú hefur val.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Íslensk menning hefur mótast úr bókum og bækur hafa mótað íslenska menningu. Nú er unnið að því hörðum höndum að þurrka út söguna. Kristinfræðsla í skólum hefur verið útvötnuð, Njála tekin af leslistum. Í Daníelsbók Biblíunnar er sagt frá því hvernig Babýlóníumenn lögðu sig fram um að heilaþvo hið hernumda fólk til að geta stýrt því betur. Í því fólst að gefa þeim ný nöfn, nýja trú og nýja siði. Mannkynssagan geymir ótal dæmi um það að harðstjórar reyni að þurrka út söguna í því skyni að taka sér skilgreiningarvald yfir sannleikanum. Öldum saman hefur þetta verið gert með því að brenna bækur, fangelsa heimspekinga og lífláta gagnrýna hugsuði, endurskrifa söguna, þurrka út menningarhefðir, eyða út öllu sem framkallar neikvæðan samanburð, svo sem fyrri menningarleg blómaskeið, því fólk ber núverandi lífsgæði saman við lífsgæði fyrri tíma. Kommúnistastjórnin í Sovétríkjunum þurrkaði óþægilega menn út af ljósmyndum, menningarbylting Maós beindi spjótum sínum að fornri menningu, því hún væri "gamaldags". Þetta hafa stjórnvöld víðsvegar um heim gert til að geta endurræst og byrjað á nýrri sögu undir nýrri menningarlegri harðstjórn.

Sagan bindur okkur lárétt hvert við annað og lóðrétt við forfeður okkar og afkomendur. Menningarbyltingar miða að því að sundra fólki, einangra menn og rýra þannig tiltrú þeirra á sjálfa sig og möguleika til að hafa áhrif. Hollusta fólks á aðeins að vera við ríkið. Hluti af þessu er að taka niður minnismerki, sverta minningu og orðspor þeirra sem flokka má sem skínandi fyrirmyndir og þjóðhetjur,  allt til að geta byrjað upp á nýtt, þannig að stjórnvöld hafi í reynd "tabula rasa" og hafi einkaleyfi til að stýra sögunni, sem getur vissulega komið sér vel ef breiða þarf yfir spillingu, vanhæfni, mistök og valdníðslu, sem og til að stjórna athygli fólks, t.d. frá þeirri ógn sem stafar af stjórnvöldum sjálfum um leið og magna má upp ótta við fjarlæga, utanaðkomandi ógn. Hvers kyns heilaþvottur kemur sér vel í þessu sambandi og þar sem börn eru ómótaður leir er lögð áhersla á að ná stjórn á skólakerfinu, velja bækur sem eru valdhöfum þóknanlegar og stýra áherslum í kennslu, en fullorðnu fólki má flestu stjórna með því að ná valdi yfir fjölmiðlum og stýra því þannig hvað fólk sér - og sér ekki, því samanburður getur valdið óróa. Allt þetta þekkti George Orwell, m.a. úr félagsskap Fabian - manna í Bretlandi: "Sá sem stýrir fortíðinni stýrir framtíðinni. Sá sem stýrir nútíðinni stýrir fortíðinni".

Takist (ó)menningarprestum nútímans að afmá söguna verður til tómarúm. Í það munu þeir sjálfir fylla, sbr. m.a. langa útvarpsumræðu sem glumdi í heilsuræktinni sem ég sótti seinni partinn í gær, þar sem þrír fullorðnir menn áttu langt froðusnakk um skemmtilegar sjónvarpsseríur sem "gaman" væri að horfa á nú í sumar.

Kæri lesandi, lífið er hverfult og tíminn er stuttur. Þú hefur hlutverk og þú berð ábyrgð. Á banalegunni segja margir "Ég er ekki tilbúinn, það er svo margt sem ég á eftir að gera". Hugsaðu um hvernig þú verð tíma þínum. Ekki sóa honum og ekki fylla huga þinn og anda af innihaldslausri froðu. Skilgreindu fyrir sjálfum þér hver þú ert, hvaðan þú kemur og hvert þú ert að fara.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

https://t.co/KBJSL1r5LW

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Fyrir venjulegt fólk getur verið erfitt að ákveða hvar sé best að verja tíma sínum og fjármunum. Hér eru nokkrar tillögur:
- Hergagnaframleiðsla: Þegar búið er að draga friðsömustu þjóðir eins og Íslendinga inn í þessa svikamyllu til að kreista út úr þeim milljarða á hverju ári í stríð milli þjóða sem ekki eru einu sinni í Nato, þá vitum við að vopnaframleiðslufyrirtæki eru pottþéttur fjárfestingarkostur, sérstaklega ef þau geta tryggt hollustu "stjórnmálaleiðtoga" við nýjar innrásir, áframhaldandi stríðsrekstur og almennar blóðsúthellingar. Þar láta íslenskir stjórnmálamenn nútímans ekki sitt eftir liggja. Þá er ekki hægt annað en að stórgræða á því að veðja á vopnaframleiðendur.
- Lyfjaframleiðsla: Þegar búið er að taka yfirveguðustu þjóðir heims á taugum með linnulausum fréttaflutningi sem lemur inn skilaboð Utangarðsmanna í hverjum einasta fréttatíma ("Þið munuð öll, þið munuð öll, þið munuð öll - DEYJA!"), og þegar búið er að koma því svo fyrir að lyfjaframleiðendur bera enga ábyrgð á tilrauna mRNA-lyfjum sem almenningur skal þvingaður til að láta dæla í sig aftur og aftur, þá er ekki hægt annað en að stórgræða á því að veðja á lyfjaframleiðendur.
- Pólitík: Þegar horft er yfir sviðið kemur í ljós að Nancy Pelosi er mikilhæfari fjárfestir en Warren Buffet o.fl.: Frá því í maí 2014 hefur Pelosi ávaxtað sjóði sína um 836% á meðan Buffet er ekki með nema 271% ávöxtun. Fyrir utan auðvitað hvað þetta er góður bransi að vera í, þ.e. að fá alls konar "lobbýista" á sinn fund sem geta lekið í mann alls konar innherjaupplýsingum í skiptum fyrir að fá að ráða einhverju um efni og innihald nýrra lagareglna. Ofan á tækifærin sem í þessu felast á hlutabréfamarkaði, þá er líka hægt að kreista stöðugt meiri peninga út úr fólki og fyrirtækjum, safna peningunum í opinbera sjóði sem svo má streyma úr til vina, vandamanna, fyrirtækja lobbýista og jafnvel ofan í eigin vasa í formi launahækkana, lífeyrisgreiðslna og með því að setja flokkana á ríkisframfæri og loka þar með kerfinu fyrir óþægilegu fólki sem gæti ætlað að rugga þessum þægilega bát. Svo eru líka í þessu alls konar utanlandsferðir og vínblönduboð í fínum höllum í útlöndum - og ef þú stendur þig virkilega vel í öllu þessu er rúsinan í pylsuendanum sú að þú gætir fengið gott, skattfrjálst "djobb" í útlöndum sem felst í því að ferðast á milli landa, kyssa og knúsa fyrrum kollega sem áður voru sams konar strengjabrúður og þú og fitna svo á fjósbita í fínni erlendri skrifstofubyggingu með yfirlætislegt glott á vör í hvert sinn sem talið berst að kjánunum á Íslandi sem kunna ekkert annað en að "borga og brosa" (e. pay and smile). [Virkir hlekkir á bloggi AÞJ]
Góðar stundir?

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

@MarioNawfal Ok, unfollowing you now bro.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

https://t.co/jLACdDNFty

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Hér áður fyrr, þegar sjúkdómar komu upp um borð í skipum, þá voru þau sett í sóttkví og haldið utan við hafnir í 40 daga eða þar til veikindin um borð voru yfirstaðin. Í stofni enska orðsins quarantine má enn finna þessa rót, þ.e. ítalska orðið quarantena sem merkir 40 dagar. En nú er öldin önnur og þegar upp kemur veira sem mögulega er hægt að nota til að hræða alla heimsbyggðina aftur upp úr skónum, þá er farþegum flogið umsvifalaust út um allan heim, sjá skýringarmynd frá Daily Telegraph í dag, og skipinu siglt að landi á einni fj��lsóttustu ferðamannaeyju á Vesturlöndum, þannig að enginn muni geta undrast það að veiran dreifist sem víðast, bæði hratt og örugglega.
Innsti koppur í búri WHO, Tedros, bíður a.m.k. ekki boðanna og hefur nú þegar krafist þess að öll ríki heimsins beygi sig nú undir stjórn WHO og nýtt regluverk þeirrar stofnunar sem sjálf lýtur engum lýðræðislegum hömlum.
Fólk trúði mér kannski ekki þegar ég varaði við því árið 2021 að verið væri að innleiða nýtt stjórnarfar, þar sem lögin umbreytast fyrir augunum á okkur: Úr því að vera varnarskjöldur okkar gagnvart yfirvöldum (sbr. ákvæði í stjórnarskrá, almennum lögum og mannréttindasáttmálum) og yfir í að vera sverð í höndum stjórnvalda sem nota lögin (sóttvarnalög o.fl.) sem vopn til að stýra og stjórna almenningi eins og ráðamönnum (og lyfjaframleiðendum o.fl.) þóknast.
Þrátt fyrir aðvörunarorð mín varðandi valdaframsal til WHO, sbr. minnisblað sem ég sendi Alþingi árið 2023, og þrátt fyrir aðvaranir varðandi ný sóttvarnalög, sem ég o.fl. höfum varað við frá árinu 2022, hafa íslensk yfirvöld með aðstoð núverandi þingmanna vafið snöru um háls þjóðarinnar og búið til aðstöðu þar sem við getum öll orðið ofurseld geðþótta "sérfræðinga" hjá WHO með afleiðingum sem mælast í fjárhagstjóni, félagslegu rofi, skaða á geðheilbrigði, truflun á menntun, aukinnar misnotkunar á áfengi og lyfjum sem samanlagt olli mun meira tjóni en síðasta veira sem notuð var til að hræða fólk til skilyrðislausrar undirgefni við stjórnvöld. [Virkir tenglar á bloggsíðu AÞJ]
Hafðu hugrekki til að láta ekki blekkjast aftur.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

"Við erum öll mannleg og við gerum öll mistök. Þú biðst afsökunar, þú bætir fyrir mistökin og heldur áfram." Þetta segir Matt Le Tissier, ein skærasta stjarna í sögu enska boltans, í frábæru viðtali sem birt er í Daily Telegraph í dag, maður sem gerði sjálfur fá mistök á knattspyrnuvellinum og skoraði úr 47 úr 48 vítaspyrnum sem hann tók á ferlinum. Le Tissier bætir við að ef þú starfar fyrir ríkið og gerir mistök þar, þá skiptir það engu, því þar mega menn gera endalaus mistök án þess að viðurkenna nokkurn skapaðan hlut. Le Tissier var ekki bara góður í fótbolta. Hann er líka gegnheill maður sem þorir að tjá það sem honum býr í brjósti. Hann var einn af þeim sem talaði gegn sprautuherferðinni í "kófinu" og fékk bágt fyrir þótt nú sé öllum hugsandi mönnum orðið ljóst að hann hafði rétt fyrir sér.

Á Íslandi þora fáir að tjá sig af sömu djörfung og Matt Le Tissier, því á Íslandi viðurkenna menn ekki mistök. Ef eitthvað klúðrast mjög alvarlega er það öðrum að kenna og ef í nauðirnar rekur má alltaf kenna Bakkusi eða fíkniefnum um og stimpla sig út með loforði um að fara í meðferð og koma aftur sem þú sjálfur. Það er íslenska leiðin. Leiðin sem MLT valdi er erfiðari og þar hafa menn ekki annað eldsneyti en sína eigin sannleiksþrá.

MLT spilaði fótbolta meðan enn var ekki allt til sölu. Meðan leikmenn héldu enn tryggð við sín félög og félögin við leikmenn. Í slíku umhverfi var auðvelt fyrir almenna borgara að bindast félögum tryggðarböndum. En nú stjórna peningarnir ferðinni og það eru ekki bara íþróttafélögin sem hafa skaðast, heldur eru líka stjórnmálaflokkarnir orðnir að innantómum skeljum, eins og reyndar er talað um við vi��talinu við MLT: Gamla flokkakerfið í Bretlandi er að þurrkast út og kosningarnar þar nú í maí staðfesta það. Almenningur þar kýs nú í auknum mæli gegn þeim sem vilja vera "atvinnumenn" (í stjórnmálum og fótbolta) og halda að allt eigi að snúast um persónu og frama þeirra sjálfra.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

https://t.co/7v7MOqL6i8

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Ég hef sagt það áður og skal endurtaka það hér: Með nýjum sóttvarnalögum og breytingum á reglum WHO, sbr. einnig það ofríki sem íslensk stjórnvöld beittu almenna borgara í kófinu, er verið að koma á nýju regluverki sem í framkvæmd ýtir mannréttindaákvæðum til hliðar, hvort sem þau standa í stjórnarskrám, almennum lögum eða mannréttindasáttmálum. Nýtt alþjóðlegt og yfirþjóðlegt stjórnkerfi er orðið til þar sem fjarlægar stofnanir geta hrifsað til sín völd og í reynd fjarstýrt þjóðríkjunum hvenær sem "uppræta [þarf] smithættu eða hættu sem stafar af dýrum, matvælum, starfsemi, vatni, skolplögnum, loftræstingu eða öðru í umhverfinu sem getur dreift smitnæmum sjúkdómsvöldum, eiturefnum eða geislavirkum efnum sem ógna heilsu manna" svo vitnað sé í nýju sóttvarnalögin, sem meirihluti alþingismanna samþykkti - annað hvort af því þeir höfðu ekki lesið frumvarpið eða vegna þess að þeir eru eru í hjarta sínu hallir undir valdbeitingu og miðstýringu. Hjáseta Sjálfstæðisflokksins í þessu alvarlega máli undirstrikar að flokkurinn hefur slitnað af sinni hugmyndafræðilegu rót.

Á sama tíma og þjóðríkin eru þannig að vefja snöru um eigin háls með uppfærðum reglum sem innleiða munu mannréttindabrot, kúgun og ofríki, þá er WHO farið af stað með nýja hræðsluáróðursherferð, aðeins örfáum dögum eftir að hafa farið í gegnum samsvarandi æfingu (Exercise Polaris II), sem örugglega er þó algjör tilviljun eins og það var auðvitað algjör tilviljun að Event 201 var fór fram aðeins nokkrum vikum áður en C19 ofstjórnin gekk í garð. Hafa menn virkilega ekkert lært af fyrri heimskupörum? Hafa menn gleymt því hvernig lyfjafyrirtækin hafa misnotað traust almennings á fyrri stigum?

Í ljósi alls framanritaðs er tímabært að menn slökkvi á útvarpi og sjónvarpi og fari að kveikja á sínum eigin heila, sem nota má m.a. til að hugsa út fyrir kassann.

P.S. Í gærkvöldi var haldin stórmerkileg og fjölmenn ráðstefna í Reykjavík á vegum samtakanna Heilsuvonar, þar sem fjallað var um hraðvaxadi krabbamein og hugsanleg tengsl þess við C19 "sprauturnar góðu." Íslendingar eru (loks) að vakna til vitunar um það að valdbeitingin og áróðurinn sem gekk linnulaust yfir þjóðina í rúmlega 2 ár olli meira tjóni en "veiran skæða".

P.P.S. Þýski læknirinn sem talaði á ráðstefnunni í gær, Dr. Ute Krüger, sagðist hafa hætt störfum í heilbrigðiskerfinu og skipt yfir í náttúrulækningar, þegar hún áttaði sig á að kerfið þjónaði orðið peningum og valdi fremur en heilsu. Því miður á þessi lýsing við um fleiri fræðasvið, þar sem menn hafa tapað áttum í viðleitni til að fylla vasana og þjóna egóinu.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Samkvæmt 54. gr. stjórnarskrárinnar er þingmönnum, með leyfi Alþingis, heimilt að óska upplýsinga ráðherra eða svars um opinbert málefni með því að bera fram fyrirspurn um málið eða beiðast um það skýrslu. Nýjustu fréttir af embættisfærslum utanríkisráðherra kalla á að Alþingi láti skoða, ofan í kjölinn, allt sem farið hefur á milli utanríkisráðherra og embættismanna hins erlenda ríkjasambands sem hún hefur svo oft fundað með, bak við luktar dyr, frá því núverandi ríkisstjórn tók við völdum.

Samkvæmt stjórnarskránni starfar Alþingi í umboði íslensku þjóðarinnar og engin önnur löggjafarstofnun hefur umboð til þess. Frumskylda umboðsmanna þjóðarinnar er að muna fyrir hvern þeir starfa og hversu langt umboð þeirra nær. Utanríkisráðherra hefur ekkert umboð frá þjóðínni til að vinna að því að koma valdi þjóðarinnar úr landi, til erlendra stofnana og / eða fólks Íslendingar hafa ekki kosið til að fara með umboð þeirra. Umboðsmaður getur ekki látið umboð sitt í hendur annarra án heimildar frá þeim sem veitti umboðið, í þessu tilviki þjóðinni.

Allar framangreindar reglur miða að því að koma böndum á beitingu ríkisvalds og koma í veg fyrir ofríki valdamanna og óbeislaða harðstjórn.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Leyfist Ís­lendingum að stjórna sínum eigin málum?
Spurningin hér að ofan er brýnasta spurningin sem íslensk stjórnmál þurfa að svara nú.Takist núverandi utanríkisráðherra (með stuðningi ESB) að gera Ísland að aðildarríki Evrópusambandsins, þá verður ekki lengur hægt að tala um að Íslendingar hafi sjálfstjórn í sínum málum. Þversögnin í málflutningi utanríkisráðherra er sú að Íslendingar eigi að nota sjálfsákvörðunarrétt sinn nú til að fara inn í ríkjabandalag ESB sem fyrirsjáanlega mun veikja og – í mikilvægum atriðum -afnema sjálfsákvörðunarrétt okkar um framtíð Íslands.En þetta er ekki eina dæmið. Fyrir tilstilli RÚV og annarra ríkisstofnanna er athygli Íslendinga föst við smáatriði á meðan netið þrengist smám saman um tilveru okkar. Löngu er orðið tímabært að Íslendingar vakni af Þyrnirósasvefninum og opni augun fyrir því hvernig smám saman er verið að skerða yfirráð okkar yfir eigin orðum, athöfnum, eignum, ferðamáta o.fl. Ég rita þessa grein til að vekja athygli á að enn má stöðva þessa lest og koma í veg fyrir að allt fari á versta veg. Kæru Íslendingar, við berum öll ábyrgð á framtíð landsins okkar og viljum að afkomendur okkar, Íslendingar framtíðarinnar, fái að fæðast frjáls og lifa frjáls. Við viljum geta sagt að við höfum gert allt sem í okkar valdi stóð til að standa vörð um frelsi Íslendinga og sjálfstæði landsins.
1. Alþjóðlegar (og yfirþjóðlegar) stofnanir eins og WHO, SÞ, ESB o.fl. seilast til sífellt meiri áhrifa með stefnumörkun, reglugerðum og áætlunum sem aðildarríkjum er ætlað að framfylgja. Með þessu er dregið úr möguleikum þjóðríkja (og borgara) til að stýra eigin málum með skynsamlegum hætti út frá aðstæðum á hverjum stað.
2. Stöðugt vaxandi stafrænt eftirlit og gervigreindar-vöktun: Ríki og tæknifyrirtæki hafa sett upp net sem verður stöðugt þéttara og myndar nú þegar víðtækt eftirlitskerfi með myndavélum, andlitsgreiningu og gervigreind til að spá fyrir um og stjórna hegðun. Beint og óbeint hefur þetta áhrif á hegðun fólks og takmarkar frelsið með kælingaráhrifum þegar jafnvel einkalífið er orðið vaktað.
3. Rafræn auðkenni og líftækni: Innleiðing stafrænna leiða til auðkenningar og uppsetning á slíkum kerfum tengir alls kyns þjónustu, m.a. ferðaþjónustu, bankaþjónustu og heilbrigðisþjónustu saman á margvíslegan hátt og getur hæglega þróast í miðstýrt stjórnkerfi.
4. Miðstýrðir stafrænir gjaldmiðlar (CBDC) og forritanlegir peningar gera ríkjum kleift að fylgjast með, frysta eða stýra peninganotkun hvern einasta einstaklings (og fyrirtækis). Þetta opnar möguleika á að stýra því hvar menn nota peningana sína og í hvað þeim er ráðstafað.
5. Ritskoðun og takmarkanir á tjáningarfrelsi: Löggjöf um „hatursorðræðu“, „rangar upplýsingar“ og netöryggi (sem allt eru sérstök áhugamál ónauðsynlegustu ríkisstofnunar Íslands, Fjölmiðlanefndar) mun í vaxandi mæli gera ríkisvaldinu kleift að loka á, sekta eða saksækja fólk fyrir skoðanir sem samræmast ekki bo��un ríkjandi rétttrúnaðar.
6. Skerðing á líkamlegu og læknisfræðilegu sjálfræði: Með nýjum sóttvarnalögum er opnuð leið inn í framtíð sem Aldous Huxley og Orwell skrifuðu um: Faraldursvottorð, bóluefnaskírteini og þvinguð læknisfræðileg inngrip. Mannréttindi verða afnumin með stjórnvaldsákvörðunum.
7. Loftslags- og umhverfisstefna sem takmarkar valfrelsi fólks: Net-zero reglur, 15 mínútna borgir, hærri gjöld á kjötneyslu, borgarlína, þrengt að einkabílnum, rafbílaþvinganir og kolefnisgjöld til að takmarka ferðalög, miðstýring á notkun rafmagns og hita í húsnæði.
8. Veiking eignarréttar: Aukin eignaupptaka, stífari skipulagsreglur, auðlegðarskattar og frysting bankareikninga hjá þeim sem voga sér að mótmæla. Allt skerðir þetta grundvallarrétt manna til að ráða yfir eigin eignum.
9. Veiking foreldraréttar: Ríkið gert að æðsta yfirvaldi í málefnum sem varða uppeldi og ákvörðunarvald í málefnum barna.
10. Stjórn á menntun og námskrá: Skyldubundin kennsla innan ríkisrekins skólakerfis í alls kyns hugmyndafræði, svo sem kynja- og loftslagsfræðum, sem takmarkar rétt foreldra til að ákvarða hvað börn læra og hvað gildi eru kennd.
11. Innflytjendamál og landamærastjórn: Þjóðir missa stjórn á því hverjum er leyft að koma inn í landið vegna alþjóðlegra samninga og þrýstings frá alþjóðastofnunum. Þetta hefur áhrif á menningu, hagkerfi og öryggi íbúa landsins.
12. Háir skattar og skerðing athafnafrelsis: Háir skattar og þungt regluverk sem hamla frumkvöðlastarfsemi, hefta sjálfstæðan atvinnurekstur og skerða möguleika á fjárhagslegu sjálfstæði.
Allt virðist þetta vera réttlætt með vísan til „hagræðingar“, „skilvirkni“ „öryggis“, „sjálfbærni“ eða „réttlætis“, en saman myndar þetta stöðugt þéttriðnara net sem dregur verulega úr möguleikum okkar sem einstaklinga - og sem þjóðar - til að sjálfsákvörðunar. Eftir að hafa „kíkt“ í alla ofangreinda „pakka“ tel ég að farsælast væri að Íslendingar eigi áfram gott samstarf og frjáls viðskipti við aðrar þjóðir – og að við komum þar fram sem sjálfstæð, frjáls og friðelskandi þjóð, sem stjórnar sínum eigin málum.

[Arnar Þór Jónsson @ArnarrThor]

Samkvæmt frétt Mbl í gær áskilur Kristrún Frostadóttir sér "neitunarvald á aðildarsamningi við Evrópusambandið, en hún sagði á opnum fundi utanríkismálanefndar Alþingis í gær, að hún myndi ekki bera aðildarsamning undir þjóðaratkvæði nema hann stæðist kröfur sínar."

Hér er komin upp staða sem samræmist illa hinni klassísku myndlíkingu um ríkið sem þjóðarskútu: Ísland er úti á hinu opna hafi þar sem stormar blása og öldur rísa. Af þessu leiðir að stefnan þarf að vera vera skýr, skipstjórnarmenn samstíga og áhöfnin verður að vita hvert hún er að sigla. Aðild Íslands að ESB er fjarlæg höfn sem stýrimaðurinn (Þorgerður Katrín) hefur teiknað á sjókortið. Til að fá umboð til að leggja af stað þangað hefur hún kallað eftir þjóðaratkvæðagreiðslu, fyrst um það hvort við eigum að sigla í þessa átt og svo þá óhjákvæmilega aftur um það hvort við eigum að binda skútuna okkar við bryggju á meginlandinu.

En nú er skipstjórinn kominn upp í brú og allt er í uppnámi. Þorgerður Katrín vill sigla og Kristrún er ekki andsnúin því að lagt verði af stað en segist þó hafa vald til að snúa við og kasta akkeri hvar og hvenær sem er. Þetta sýnir að ferðaáætlunin er óskýr og að fát sé á skipstjórnendum. Þegar skipstjórnin þekkir ekki siglingafræðina og veit ekki hvert verið er að sigla, þá getur það valdið alls konar tjóni fyrir áhöfnina (þjóðina) sem stendur í óvissu um borð í skipi sem rekur á reiðanum. Vanþekking, hik og fát kostar ekki bara peninga, heldur rýrir traust og grefur undan stöðugleika - og veikir öryggi áhafnarinnar til lengri tíma.

Skipstjórnendur geta ekki leyft sér að hringla með stefnu skútunnar. Skylda þeirra er að marka skýra stefnu. Þegar misvísandi skilaboð berast úr brúnni hafa skipstjórnarmenn brugðist skyldum sínum og áhöfnin þarf að gjalda fyrir ruglið.