Sevgili Mauro,
Bugün ayrılıktan değil, mirastan söz ediyoruz.
Artık Galatasaray formasını giymiyor olman, kalbimizdeki yerini değiştirmeyecek. Çünkü sen, 7’den 70’e her Galatasaraylının gönlünde taht kurdun.
Attığın goller, yaşadığın gol krallıkları, kırdığın rekorlar ve kaldırdığın kupalar bir yana; Galatasaray tutkusunu yaşadın ve milyonlara yaşattın.
Sen artık yalnızca kulüp tarihine adını altın harflerle yazdıran değil, Galatasaray’ın unutulmaz efsaneleri arasında sonsuza dek yaşayacak bir değersin.
Bir nesli Galatasaraylı yapan sevgili kaptan, bugün çocuklar “Galatasaraylıyım.” demekten gurur duyuyorsa bunda senin de büyük payın var.
Tüm Galatasaraylılar biliyor…
Böyle bir aşk unutulmaz.
Yaşamaktan ve sevmekten derin bir korkuyla korksak da, aslolan hayattır. Hayata savaş açamayız. Baharda tomurcuklanan ağaca savaş açamayız, bir delikanlının kıpırtılı yüreğine, serinleten yağmura ve ısıtan güneşe savaş açamayız.
Yıllarca okumaktan başka birşey yapmamış insanlara inşaat ustası ol diyemezsin. Hayatına okumak için harcayıp eline bir balta sapı bile almamış insanlara hade gir fabrikaya, inşaata çalış diyemezsin. Üniversiteye alıp mezun ediyorsan atamasını da yapacaksın. Bu kadar basit.
"Atama" bekliyormuş?
Niye kardeşim?
4 sene üniversite okudun diye devlet memuru olmak zorunda mısın?
Herkes devlet memuru mu olacak?
Herkes devlet memuru olursa diğer işlerde kim çalışacak?
Devlet memuru sayısı artmayı bırakın, azaltılmalı!