yıpratıcı süreçlerin sonunda pırıl pırıl
kararlar alınıyor, o tökezlediğin yerde ayağının bir daha takılmayacağını bilmek..çok sevdiğim bir güçlenme şekli.
Bendeki yeri kocaman olan insanların, bana kenarda köşede zoraki bir yer ayırdıklarını fark ettiğim an sessizce ve tepkisizce uzaklaşırım. Hayatlarında hiç var olmamışım, hiç tanışmamışız gibi.
Terapistim bana şunu söyledi: Görülmediğini hissederek büyüyen bir insan, sevmeyi fazla vererek öğrenir. Herkese kendini verir, bir gün birinin de ona aynı şekilde karşılık vermesini umut eder. Bu yüzden bakıcı olur, düzeltici olur, herkes için orada olan kişi haline gelir; kimse onun için orada olmasa bile. En zor kısmı ise şudur: Derinlerde güçlü olmaya çalışmıyordur. Sadece birinin, hayatı boyunca herkes için yaptığı şeyi, bir gün onun için de yapmasını bekliyordur.