30 yaşında bir diyetisyenim. Mesleği yapamıyorum ustelik artık yapmak istiyor muyum bilmiyorum. Hep hayatımı erteledim ders çalıştım böylece hersey yoluna girer sandım ama olmadı büyük bir hayal kırıklığı ümitsizlik olmayan yaşam enerjimle gün geçiriyorum şuan.
Nefret ettim şu yüksek lisanstan şu tezden şu süreçten nasıl ilerleyeceğini bilmemek tek başına çırpınmak o kadar yordu ki üstelik yetisirmi telaşı yoruldum artık bıktım bi bitsin bi daha okul önünden bile gecmeyecegim
Bazı insanlar sadece yaşıyor. Kimseyle çıkmıyorlar. Hoşlandıkları kimse yok. Konuşacak kimse olmadan bir uygulamadan diğerine geçiyorlar. İşe gidiyorlar, eve dönüyorlar, yemek yiyorlar, uyuyorlar ve ertesi gün tekrar işe gidiyorlar. Ya da hepimiz böyleyiz.
Olduğum yeri kabullenmeye çalıştıkça insanların kötü olduğunu yüzüme vurmalarından bıktım olmak istediğim olmayı hayal ettiğim hayat böyle değildi en başından olması gereken bu ise eğer niye mutlu değilim niye gönlüm rahat değil yardım et Allah'm ben çok yoruldum
Düşünmekten, uğraşmak zorundayım hissinden,belirsizlikten hep yoruldum bıktım. Yaş oldu 30 hala daha kendimi kurtarmak için ders çalışmaktan buna mecbur olmaktan bütün hayatımı hiçbir şey belli olmayan bi hedefe adayıp ertelemekten sıkıldım
Yüksek lisansım bi bitsin sadaka vercem ya ne elim gidiyo bisey yapmaya ne rahat bi şekilde oturabiliyorum sürekli sadece aklımda bitsin de kurtulayım bir daha da hiçbir kuvvet beni okul önünden bile geçiremez yoruldum sınavdan okuldan dersten
Üzülüyorum kendime bu uğurda harcadığım zamana gençliğime ertelediğim hayatıma hayallerime sağlığıma üzülüyorum daha iyi bir alternatifin olmamasına hala ona mecbur olmama üzülüyorum 18 yaşımda yaptığım bi seçimin bütün hayatımı berbat etmesinden nefret ediyorum
Bi kariyer sahibi insanlara bi istedigi gibi dünyayı gezebilen insanlara deli gibi imreniyorum ben de öyle olmak istiyorum artık yaş 29 geç kalmış daha da geç kalacakmışım korkusu yaşamak istemiyorum
Çok rahat oldukları için mi işleri tıkırında gidiyor yoksa işleri tıkırında gittikleri için mi rahatlar... Sen çok kaygılı olduğun için mi her şeyin çok zor yoksa hep zor olduğu için mi kaygılısın. Büyük bir muamma.
Herkesin her işi kolayca düzelirken ben bu kadar uğraşıp düşünüp sürünüyorum resmen.Her zaman her konuda bunun böyle olması yordu artık bari biseyler yolunda gitsin artık
Ne yani yüksek lisans yapıyorum diye sürünmeli miyim tamam uğraşayım koşturayım da haklı sebepler içinde olması gerekmez mi niye bu kadar eziyet haline geliyo her yaptığım yapmam gerekenler değil danışman bezdirdi
İmzası gerekirken şehir dışına çıkıp mesaj atmama rağmen söyleme zahmetine bile girmiyor sırf bu yüzden boşuna şehir değiştirirdim,zaman ve para kaybediyorum