Aylar birbirinin ardından geçiyor,
Mevsimler değişiyor,
şehirler eskiyor.
Ağaçlar çiçek açıyor ve
kuşlar geri dönüyor.
Herkes yeniden başlıyor belki hayata,
Bir tek ben başlayamıyorum sensizliğin ertesine.
Ve herkes gider sonunda;
Ama bazıları
Bir vitrinin içinde,
Saat ikiyi geçerken kalır.
Zaman ilerlesin diye kurulmuş bütün saatler
Burada susar.
Çünkü bazı aşklar
Yaşanmaz,
Müzelenir…
Ne güzel bir söz;
Hikaye bitti…
Kadın bir daha bulamayacağı sevgiyi kaybetti,
Erkek de bir daha sevmemeye yemin etti...
Aslında ikisi de aynı gecede sustu,
ve aynı yıldızın altında başka başka yalnızlaştı….
Ne adının yanına bir ad koyabildim
Ne de sana yakışan bir susuş.
Harfler eksik kaldı,
Hiçbir alfabe seni tanımlayacak kadar uzun değildi.
Şimdi sen bir kelimesin
tek başına güçlü,
Ve ben cümlenin yarım yerinde
anlamını yitirmiş koca bir boşluk.
Ne adını unuttum ne sevdanı
gittin dediler sustum
zaman geçti dediler bekledim
alış dediler direndim
Her susuşumda sen vardın,
Her gidişimde kalmışlığın…
Belki saçına değer nefes.
Belki sen de bir gün özlersin diye, seni uzakta bıraktım.
Seni uğurladım.
Sana kavuştum.
Seni terk ettim.
Bilmem kaç kilometre yol gittim.
Evren kaydı.
Sen göğüs kafesimden milim kaymadın...
Dünya bilmem kaç 365 günde, bilmem kaç dönümünü tamamladı.
ihtilal oldu yüreğimde,
Barış gelmedi.
Savaş bitmedi.
Seni özledim...
İltica edecek tek yer bulamadım.
Gittigim her yerde senden bir nefes bıraktım.
Belki yürürsün aynı sokakta.
Ayak izime denk düşer ayak izin.