BwithdoubleM |||

[cattodata🐱📊 @cattodata]

ตอนทำบริษัทในฝันมีความสุขที่สุดตอนไหน?

- ตอนเงินเดือนออก ได้เงินเยอะมากๆๆ เงินมาจากไหนไม่รู้เยอะแยะ แต่ไม่มีเวลาดู Payslip อารมณ์แบบ อ่อ เงินเข้า แล้วทำงานต่อ จนเซลล์ธนาคารโทรมาว่า “คุณไม่คิดจะทำอะไรกับเงินก้อนนี้หรือ?” เหมือนในหนัง Squid Game จริงๆ จะไปมีเวลาใช้ตอนไหน เอาชีวิตรอดอยู่ 5555

ส่วนการใช้เงิน กลายเป็นหมดเงินกับอะไรไม่รู้ในการ Heal ตัวเอง เหมือน Blood money แต่ตอนนี้ก็ยังรักเงินอยู่ ว่าไม่ได้

- ตอนมีคนถามว่าทำงานที่ไหน บางคนชอบสิ่งนี้มาก มันเท่ มันคูล ป้าที่ตลาดยังรู้จัก ร้องว้าววว (ตอนนี้ไม่ต้องถามนะฮะ ไม่ตอบ555)

แต่ทั้งสองสิ่งกลับแลกด้วยชีวิตและวิญญาณของเราจะยังคุ้มมั้ยนะ?

แต่ชีวิตตอนนั้นเหมือนเล่น Squid Game ไม่รู้วันๆ อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง 555 เราอาจจะกลายเป็นคนที่เราไม่อยากเป็น และกลายเป็นเข้าใจโลกอันเทาๆ มากขึ้น ว่าคนอื่นก็อาจจะแค่เอาชีวิตรอดอยู่เหมือนกัน

ถ้าได้ทำงานในบริษัทที่ใคร ๆ ฝันอยากเข้า แต่กลับต้องใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองไม่เคยอยากมี จะยังมีความสุขหรือไม่? หรือจริง ๆ แล้ว เราไม่ได้มีความสุขกับความสำเร็จ แค่มีความสุขที่คนอื่นมองว่าเราสำเร็จ?

แต่ตอนนี้ผมเอาตัวเองก่อนล่ะ 5555 เงินก็ไม่ได้ต่างกันมาก แต่ได้ชีวิตคืนมาแบบ 1000%

[K. @yourmindkk]

ขอบคุณทุกคนที่มายินดีน้าาาา ทำได้ 3 วัน ตอนนี้กำลังร่างคำพูดแจ้งลาออกแล้ว🤣

[NingginG @littleOoOying]

ไม่เกี่ยวกับที่ทำงานแต่เป็นหลานวัยจะ3 ขวบ มาเยี่ยมบ้านค่อนข้างเอาแต่ใจ วันนั้นแม่จะทอดไข่ให้ละนางไม่อยาก แม่นี่ก็ไปโอ๋เอาอย่างอื่นมาล่อให้กินก็ไม่เอา คนมะรุมมะตุ้มเต็มครัวไปหมด จนนี่ทนไม่ไหว เดินเข้าไปหามองหน้าหลานแล้วพูดว่า 'ถ้าหนูไม่หิวก็แค่บอกว่าไม่กิน มาร้องไห้แบบนี้ใครจะรู้'

[pelagic @pelagicsoo]

จริงง บริษัทที่เราทำคิดว่าเป็นบริษัทในฝันของใครหลายคน แต่พอได้มาทำงานจริงๆ นี่มันฝันร้ายชัดๆ คนเข้ามาออกไปปีนึงหลายคน ส่วนใหญ่ทำงานได้ไม่เกิน 6 เดือน ภาพสวยงามที่ใครเห็นมันทรอม่าเหลือเกิน คนที่อยู่ก็สุดยอดมนุษย์เกิดมาไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้ แล้วยังอยู่ในตำแหน่งใหญ่ๆออกยากเพราะเงินดีมีลูกน้องให้กดขี่ ทางนี้อยู่ได้เพราะอดทนสูงบวกกับหางานใหม่ไม่ได้สักที ถ้าเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยก็คงจะลาออกไปพักรักษาใจหยุดทำงานสักปีสองปี แต่ชีวิตจริงเราไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิ เอาสุขภาพกายสุขภาพจิตเข้าแลกเพื่อมีชีวิตรอดไปวันๆ บางทีชีวิตก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ณ เวลานี้ โตแล้ว จะเอาแต่ใจลาออกกลับไปเป็นภาระครอบครัวก็ละอายใจเกินไป ทำได้แค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ดั่งประโยคที่โคตรน่าเบื่อคลีเช่ๆแบบนี้ แต่ชีวิตมันก็ทำได้เท่านี้แหละ

[P'HOME @homelander168]

ผมเคยทำกาแฟหกใส่สัญญามูลค่า 18 ล้านครับ

ตอนนั้นลูกค้ากำลังจะเข้ามาเซ็นในอีกยี่สิบนาที หัวหน้าผมยืนมองเอกสารที่เปียกกาแฟอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันมาถามว่า

"มึงทำอะไรของมึงเนี่ย"

ผมตอบไม่ออกเลยครับ

คือผมไม่ได้ตั้งใจจะเอากาแฟไปกินในห้องประชุมด้วยซ้ำ แค่ถือแก้วเดินผ่านแล้วเห็นแฟ้มเอกสารวางเกือบตกขอบโต๊ะ เลยเอื้อมมือไปขยับให้

ปรากฏว่าศอกไปโดนแก้วตัวเอง

จบเลยครับ

กาแฟเย็นเต็มโต๊ะ เอกสารสิบกว่าหน้าเปียกไปครึ่งหนึ่ง

ผมทำงานบริษัทนี้มาได้แปดเดือน เป็นพนักงานประสานงานฝ่ายขาย งานหลักคือเตรียมเอกสาร นัดลูกค้า แล้วก็โดนทุกคนเรียกเวลาหาอะไรไม่เจอ

สัญญาฉบับนี้เป็นงานใหญ่ที่สุดตั้งแต่ผมเข้ามา บริษัทเราได้ติดตั้งระบบให้ลูกค้าหลายสาขา คุยกันมาเกือบครึ่งปี กว่าจะตกลงราคาและเงื่อนไขกันได้

แล้วผมก็มาทำกาแฟหกในวันเซ็น

พี่นิดฝ่ายบัญชีเดินผ่านมาเห็นเข้าก็ร้องลั่น

"ตายแล้ว! เอ็งทำอะไร!"

ผมบอกช่วยหาทิชชูให้ก่อนพี่

แกยืนดูอยู่แป๊บหนึ่งแล้วบอก

"ทิชชูจะไปช่วยอะไรได้ ไปปริ้นต์ใหม่สิ!"

ผมรีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะ เปิดไฟล์สัญญาในคอมแล้วสั่งพิมพ์

เครื่องปริ้นต์ไม่ทำงานครับ

ขึ้นว่า Paper Jam

ผมเปิดฝาเครื่อง ดึงกระดาษออกจนมือดำไปหมด กดพิมพ์อีกที คราวนี้ออกมาได้สามหน้าแล้วก็ติดใหม่

ตอนนั้นเหลืออีกสิบห้านาที

หัวหน้าเดินมาถามว่าได้หรือยัง

ผมบอกกำลังพิมพ์ครับพี่

แกมองกระดาษสามแผ่นที่อยู่ในมือผม แล้วถามว่า

"นี่สัญญาหรือหนังสือสามก๊ก ทำไมมันพิมพ์ยากนักวะ"

ผมไม่มีอารมณ์ขำเลย

สุดท้ายพี่นิดบอกให้เอาไฟล์ไปปริ้นต์ร้านถ่ายเอกสารข้างตึก

ผมรีบเซฟไฟล์ลงแฟลชไดรฟ์ วิ่งลงลิฟต์ไปชั้นล่าง

ร้านป้าข้างตึกมีคนยืนรออยู่สองคน

ผมเดินเข้าไปบอกว่าป้าครับ ขอแซงก่อนได้ไหม ผมมีเอกสารด่วนมาก

ป้าถามว่ากี่หน้า

ผมบอกยี่สิบแปดครับ สองชุด

ป้าบอก

"ด่วนมากก็ไม่ต้องมายืนเร่งป้า เครื่องมันไม่รู้จักคำว่าด่วน"

ผมยืนเงียบเลย

ป้าก็พิมพ์ให้จนเสร็จครับ แต่ตอนกำลังเรียงกระดาษ แกหยิบแผ่นหนึ่งขึ้นมามอง

"เอ็งจะเอาหน้านี้ไว้ตรงไหน"

ผมถามว่าหน้าอะไรครับ

แกยื่นมาให้ดู เป็นหน้าตารางรายละเอียดการให้บริการ

ผมบอกหน้าสิบสี่ครับป้า

แกชี้เลขมุมกระดาษ

"มันเขียนหน้าสิบสี่จากยี่สิบเก้านะ แต่เอ็งบอกป้าว่ายี่สิบแปดหน้า"

ผมรับมาดู

จริงด้วยครับ

ผมเลยเปิดไฟล์เช็ก ปรากฏว่าไฟล์ที่ผมเซฟมามียี่สิบเก้าหน้า แต่เอกสารที่เตรียมไว้บนโต๊ะประชุมก่อนกาแฟหกมีแค่ยี่สิบแปดหน้า

ตอนแรกผมนึกว่าฝ่ายกฎหมายเพิ่งเพิ่มหน้าเข้ามา

แต่พอไล่ดูชื่อไฟล์ ผมเริ่มใจไม่ดี

ในโฟลเดอร์มีอยู่สามไฟล์ครับ

สัญญาล่าสุด

สัญญาล่าสุดแก้ไข

แล้วก็สัญญาล่าสุดแก้ไขจริง

ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งชื่อ แต่ตอนนั้นผมอยากจับคนตั้งชื่อมานั่งคุยมาก

ผมเปิดดูทั้งสามไฟล์

สองไฟล์แรกมี 28 หน้า

ส่วนไฟล์สุดท้ายมี 29 หน้า เพราะเพิ่มรายละเอียดการดูแลระบบหลังติดตั้งที่ลูกค้าขอเข้ามาตอนประชุมครั้งล่าสุด

ผมโทรหาหัวหน้าทันที

"พี่ครับ สัญญาที่วางบนโต๊ะเมื่อกี้เราใช้ไฟล์ไหน"

แกบอกก็ไฟล์ล่าสุดไง

ผมถามว่าล่าสุดอันไหน

แกตอบว่า

"ก็อันที่มันเขียนว่าล่าสุดนั่นแหละ!"

ผมบอกพี่ มันมีสามล่าสุดครับ

ปลายสายเงียบไปเลย

แล้วแกบอก

"มึงรีบขึ้นมาก่อน"

ผมกลับขึ้นไปถึงออฟฟิศ ลูกค้ามาแล้วครับ

มีสามคน นั่งอยู่ในห้องประชุม หัวหน้าผมกำลังชวนคุยเรื่องรถติด

พอเห็นผมเดินเข้าไปพร้อมเอกสารใหม่ แกรีบพาผมออกมาข้างนอก

เราสองคนเปิดเทียบกันตรงโต๊ะทำงาน

ปรากฏว่าชุดที่เตรียมไว้ตอนเช้าเป็นเวอร์ชันก่อนประชุมครั้งสุดท้ายจริง ๆ

ไม่ได้มีอะไรผิดเรื่องราคา แต่มันขาดรายละเอียดการดูแลหลังติดตั้งไปหนึ่งหน้า

ซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญของลูกค้าครับ

ถ้าเซ็นฉบับนั้นไป ต่อให้ภายหลังคุยกันไม่ตรงกัน ก็ต้องเสียเวลามาทำเอกสารเพิ่มเติมอีก

หัวหน้าเปิดอ่านอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวมาก

แล้วพูดว่า

"ดีนะที่ยังไม่เซ็น"

ผมยืนเงียบ

แกหันมามองหน้าผม

"แต่มึงอย่าเพิ่งดีใจ กาแฟก็ยังหกอยู่ดี"

ผมบอกครับพี่

สุดท้ายหัวหน้าเข้าไปอธิบายลูกค้าตรง ๆ ว่ามีเอกสารสองเวอร์ชัน เตรียมมาผิดชุด ขอเวลาเช็กฉบับสุดท้ายอีกหน่อย

ลูกค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรครับ เขาเองก็อยากได้เอกสารที่ถูกต้อง

เรานั่งตรวจไปด้วยกันอีกเกือบชั่วโมง จนแน่ใจว่าทุกหน้าเป็นฉบับที่ตกลงกันไว้จริง ๆ แล้วถึงเซ็น

พอเซ็นเสร็จ ทุกคนก็โล่งอก

ผมเก็บแฟ้มเก็บปากกาอยู่ตรงมุมห้อง ลูกค้าคนหนึ่งเดินมาถามว่า

"น้องใช่คนที่ไปเอาเอกสารมาใหม่หรือเปล่า"

ผมบอกใช่ครับ

แกถามว่าแล้วทำไมต้องพิมพ์ใหม่ ของเดิมเป็นอะไร

ผมยังไม่ทันตอบ หัวหน้าที่เดินตามมาก็บอกว่า

"มันทำกาแฟหกครับ"

ลูกค้าหัวเราะเลย

"อ้าว งั้นต้องขอบคุณกาแฟแก้วนั้นนะ"

ผมยิ้มแห้ง ๆ

หัวหน้าตอบทันที

"อย่าเพิ่งขอบคุณครับ ผมเกือบหัวใจวาย"

พอลูกค้ากลับไป ผมก็คิดว่าเรื่องคงจบแล้ว

หัวหน้าเรียกผมเข้าห้องครับ

ผมเดินเข้าไปอย่างคนเตรียมใจรับชะตากรรม

แกบอกให้นั่ง แล้วถามว่ารู้ไหมวันนี้เราเกือบพลาดอะไร

ผมบอกทราบครับ

แกบอกว่าปัญหาไม่ใช่แค่กาแฟหก แต่ไม่มีใครในทีมรู้เลยว่าฉบับไหนเป็นฉบับสุดท้ายจริง ๆ

ผมพยักหน้า

แกถามว่าใครเป็นคนรวบรวมเอกสาร

ผมบอกผมครับ

ใครเป็นคนสั่งพิมพ์

ผมอีกครับ

ใครเป็นคนทำกาแฟหก

ผมครับ

แกนั่งมองหน้าผมอยู่พักหนึ่ง

ก่อนจะพูดว่า

"เออ มึงรับครบทุกข้อเลยนะ"

ผมก็ไม่รู้จะตอบอะไรแล้ว

สุดท้ายแกบอกให้ผมช่วยจัดระบบเอกสารใหม่ ตั้งชื่อเวอร์ชันให้ชัด แล้วหลังจากนี้สัญญาทุกฉบับต้องมีคนตรวจอีกครั้งก่อนเอาไปเซ็น

ตอนเดินออกจากห้อง พี่นิดเดินมาถามว่าโดนด่าไหม

ผมบอกโดนพอสมควร

แกถามว่าแล้วจะโดนหักเงินไหม

ผมบอกไม่โดนครับ แต่ได้งานเพิ่ม

พี่นิดหัวเราะแล้วบอก

"เห็นไหม ทำตัวเองแท้ ๆ"

ผ่านไปประมาณสองอาทิตย์ เรื่องนี้เริ่มกลายเป็นเรื่องตลกในบริษัทครับ

เวลามีใครถามว่าสัญญาไฟล์ไหนล่าสุด คนในทีมจะหันมาถามผมก่อน

ผมเลยทำโฟลเดอร์ใหม่ ตั้งชื่อไฟล์เป็นวันที่กับเลขเวอร์ชัน ไม่ให้มีคำว่าล่าสุดอีก

วันหนึ่งหัวหน้าเดินมาเห็นผมตรวจเอกสารอยู่ แกถามว่าทำอะไร

ผมบอกตรวจรอบสุดท้ายครับ

แกพูดว่า

"ดีแล้ว ตรวจให้ละเอียด ไม่ต้องใช้กาแฟช่วยอีกนะ"

ทั้งแผนกหัวเราะกันหมด

แต่ที่ผมไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็คือเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา

ลูกค้ารายเดิมโทรมาขอเอกสารเพิ่มเติมสำหรับงานอีกสาขาหนึ่ง

หัวหน้าก็ให้ผมจัดการตามปกติ

ผมเตรียมไฟล์เรียบร้อย ส่งไปให้ลูกค้าตรวจ ก่อนจะนัดเซ็น

พอถึงวันนัด ผมเข้าไปในห้องประชุมพร้อมแฟ้มเอกสาร

ลูกค้าคนเดิมเห็นหน้าผมก็ยิ้ม

"อ้าว น้องกาแฟ"

ผมหัวเราะบอกว่าครับ ผมเอง

แกถามว่าเอกสารชุดนี้ตรวจดีแล้วใช่ไหม

ผมบอกตรวจครบสามรอบแล้วครับ

แกพยักหน้า ก่อนจะหันไปพูดกับหัวหน้าผมว่า

"งั้นวันนี้คงไม่ต้องให้กาแฟหกอีกแล้วเนอะ"

หัวหน้าผมตอบว่า

"ไม่ต้องแล้วครับ รอบนี้ผมห้ามมันเอาแก้วเข้าห้องประชุมเลย"

ทุกคนหัวเราะ

ลูกค้าเลยพูดขึ้นมาว่า

"แต่ผมชอบนะ วันนั้นอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าทีมนี้กล้ายอมรับเวลามีอะไรผิด แล้วก็แก้กันจริง ๆ"

ผมฟังแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

ตอนเซ็นงานเสร็จ ลูกค้าเดินออกไปพร้อมหัวหน้า ส่วนผมกำลังเก็บเอกสารอยู่

สักพักหัวหน้าเดินกลับเข้ามา

แกบอกว่าลูกค้าชมผมด้วยนะ บอกว่าประสานงานไวดี

ผมกำลังจะยิ้ม

แกพูดต่อว่า

"แต่คราวหน้าก็อย่าทำอะไรหกอีกล่ะ"

ผมบอกครับพี่

แล้วแกก็วางแก้วกาแฟลงตรงหน้าผม

ผมรีบถอยเลยครับ

"พี่! เอาไปวางที่อื่นเลย!"

แกหัวเราะแล้วบอกว่า

"อะไรวะ กูแค่ฝากถือแป๊บเดียว"

ผมบอกไม่ถือครับ

แกถามทำไม

ผมบอก

"สัญญาฉบับนี้สามสิบล้านนะพี่ ผมไม่อยากได้งานเพิ่มอีกแล้ว"

แกหัวเราะดังมาก ก่อนจะถือกาแฟเดินออกไปเอง

ตอนนี้ผมได้รับหน้าที่ดูแลเอกสารสัญญาของทั้งทีมแล้วครับ

แต่ที่ขำคือ ตั้งแต่วันนั้น ใครจะเอากาแฟเข้าห้องประชุมต้องถามผมก่อน

ไม่ใช่เพราะผมเป็นหัวหน้าอะไรนะครับ

เป็นเพราะทุกคนกลัวผมทำหกอีก

มีใครเคยทำงานพลาด แต่สุดท้ายความพลาดนั้นกลับช่วยให้รอดจากปัญหาที่ใหญ่กว่าไหมครับ? เรื่องแบบนี้ฟังทีไรก็เหลือเชื่อ

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

[Donutty🥯 @chrysolaminarie]

คนมักเข้าใจว่าปล่อยวางคือเลิกสนใจ แต่จริงๆ คือการยอมรับว่าบางเรื่องเราควบคุมไม่ได้ ทั้งความคิดของคนอื่น ทั้งผลลัพธ์ ทั้งอดีตที่ผ่านไปแล้ว

เราควรเอาแรงที่เคยทุ่มไปตรงนั้น กลับมาใช้กับสิ่งที่เราทำได้จริง ทำเต็มที่ในส่วนของเรา แล้วปล่อยส่วนที่เหลือให้เป็นไป นั่นไม่ใช่การถอย แต่คือการประหยัดแรงให้ถูกที่

[⋆˚Bberry⋆⸜✮ @berrypinkks]

"เมื่อถึงจุดหนึ่งของการเติบโต เราจะเข้าใจเองว่า
ไม่มีใครมีเวลามานั่งซับน้ำตาให้เรา เพราะทุกคน
ต่างก็กำลังดิ้นรนในเส้นทางของตัวเองเหมือนกัน"

[ชื่อหยวก​ นามสกุลกล้วย @Pimchan011118]

อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญ​กับคนอื่นขนาดนั้น​ ไม่ว่าจะในสถานะเพื่อนร่วมงาน​ แฟน​ หรืออะไรก็แล้วแต่
อย่าคิดว่าไม่มีฉันเธอต้องอยู่ไม่ได้​ บริษัท​จะต้องล่มแน่ๆ... ทุกที่อยู่ได้ด้วยตัวมันเองค่ะ

อยากสบายใจให้ทำให้เต็มที่ตามหน้าที่ที่ควรจะทำแค่นั้น​ อย่าคิดตัวเองดีหรือเจ๋งกว่าใคร

[ccccc @platoo1988xxx]

บนโลกนี้มีอาชีพล้านแปด อย่าอยู่แค่อาชีพพนักงานออฟฟิศ ไม่ใช่เห็นใครสวยๆรวยๆไม่ลงรูปเวลาทำงานก็ไปหาว่าเขามีเสี่ยเลี้ยง โอ้ยยย

[六 🍀 @fri2891]

สำหรับเรา งานที่ดีคืองานที่ทำแล้วไม่เสียสุขภาพจิต และมีรายได้เพียงพอต่อการดำรงชีวิตค่ะ ไม่จำเป็นต้องได้เงินเดือนสูงมากก็ได้ ขอแค่ใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงินจนเกินไป และไม่ต้องตื่นมาทำงานด้วยความรู้สึกทุกข์ใจทุกวัน เพราะสุดท้ายแล้วเราทำงานเพื่อหาเงินมาใช้ชีวิต ไม่ใช่หาเงินมาเยียวยาตัวเองจากการทำงานค่ะ

[Babymeltyx.(เรียกเม้ลได้น้า) @__meltx]

สุดท้ายแล้วในวันนึงเราก็จะเป็นแค่ “น้อง/พี่คนนั้นอ่ะ ที่ลาออกไป ชื่อไรนะ”

ไม่มีใครจำว่าสุดท้ายเราเก่งแค่ไหน เราทิ้งงานไว้ยังไง เราสร้างอะไรไว้ให้องค์กร เราจะเป็นแค่อดีตพนง.คนนึงที่ผ่านไป
senior, team lead, manager, director = All of us are ลูกจ้าง อย่าอินเกิน อย่าเชื่อใคร อย่าทุ่มเทเกินไป ทุกคนแค่มาทำงานหาเงินเพื่อใ้ช้ชีวิต

[Artemis🌙 @TS2108213]

วิธีแก้คือ โทรรายงานเจ้านายแบบไม่สนเวลากลับ

เคยมีหัวหน้าตามงานในไลน์กลุ่มตอน4ทุ่ม ขอตอนเช้า (เดาว่ากินเหล้าอยู่กับคนอื่นแล้วทำเก๋า) เราที่ทำเอาโครงงานอื่นมาปรับแล้วรีบทำ พอเสร็จก็โทรไปปลุกตอนตี3ว่าให้ช่วยรีวิลด่วน แล้วส่งไลน์ทวงต่อ

พอเขาท้วงว่าไม่ดูเวลาก็บอกว่านึกว่างานด่วนเห็นตามกลางดึก🥺 ทำแบบนีซักพักเข้าหูหัวหน้า ค่อยเรียกทุกคนมาคุยว่าถ้างานไม่ด่วน ห้ามส่งไลนในกลุ่มงานหลัง6โมง และก่อน8โมงเช้า

[anon @ThailandAnon]

ทุกปัญหามีทางออกเสมอ ถ้าแก้ไม่ได้ ก็แค่ยอมรับมันให้ได้ เพราะการยอมรับก็เป็นหนึ่งในทางออก แต่ที่สำคัญคือต้องเรียนรู้จากมันด้วย

[pan #K1MI 🐭🧢 @panlanye]

เกมใบ้คำอันนี้ตลกจริง คิมิได้พิซซ่า แล้วพี่จ้อจใบ้ว่า อาหารที่กินกับสับปะรดแล้วอร่อย จะเดรส คิมิอย่าร้องไห้ 555555555555

[อาหลิว @bubbibbbbb]

อย่าไปอยากพัฒนาองค์กรของใครเขา ทำแค่เท่าที่จ้างพอ!

[หม่าม๊าของวีวี่ 🧡🐶 @overthehuns]

ต่อให้งานจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ถ้ารอบตัวมีเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก มีหัวหน้าที่ดี ความสุขในการทำงานมันเพิ่มขึ้นแบบ300% เลยจริงๆนะ ถ้าบรรยากาศในที่ทำงานดี ก็อยากไปทำงานทุกวัน ถึงจะมีเรื่องให้ปวดหัวกับงานไปบ้าง แต่มันก็ยังเป็นความเหนื่อยที่มีความสุข เพราะได้ทำงานกับคนดีๆที่คอยช่วยเหลือและเข้าใจกันอะ🥺

[ติ่งกัซทั้ง7และน้องเนยคนสวย @GOT7XBUTTERBEAR]

ไม่ว่าคุณจะย้ายงานอีกกี่ที คุณก็เจอคนเฮงซวย คนเห็นแก่ตัวอยู่ดี เพราะฉะนั้น สนใจแค่งาน สนใจแค่เงิน สนใจแค่สวัสดิการก็พอ

[𝘒𝘦𝘦𝘱 𝘴𝘩𝘪𝘯𝘪𝘯𝘨✨ @moonlit2242]

คนขยันได้งานเยอะ โดนด่าเยอะ เลิกงานดึก สั่งวันนี่จะเอาพรุ่งนี้ 0รวมความท้อกซิก

[knowyou @knowyouuuuu]

ทำงานกับคนที่มี ego สูงเหมือนเปรต เหนื่อยน้อยกว่าทำงานกับคนโง่เยอะ

[Reilim 🌸 @Reilimiella]

พอโตขึ้นมาอีกนิด ก็เริ่มรู้สึกว่าการบ่นเรี่องแย่ๆ ให้ใครสักคนฟัง มันได้ระบายอยู่ก็จริง แต่ทุกครั้งที่เล่า มันก็เหมือนเราได้ฉายภาพเรื่องไม่ดีซ้ำๆ อีกรอบนึงแทน แถมยังปล่อยพลังงานลบให้คนฟังด้วย เพราะงั้นถ้าเรื่องมันไม่ได้หนักหนาจนเกินไป ก็จะปล่อยๆ แล้วเลือกเล่าเรื่องดีๆ แทนดีกว่า