1/2 Er is een klimaatwonder gebeurd : IPCC klimaatwetenschappers hebben net toegegeven dat hun
extreme klimaat model voorspellingen "implausible" zijn.
In mensentaal : "van de pot gerukt". Dit betekent dat 99% van de doem voorspellingen geen betrouwbare wetenschappelijke basis hebben.
Het Groninger gasveld is niet gesloten om de Groningers te helpen, maar om de klimaatobsessie van het kartel te faciliteren.
FVD wil de Groningers ruimhartig compenseren en de gaswinning hervatten, zodat heel Nederland van goedkope en betrouwbare energie wordt voorzien.
Leraar wint rechtszaak over voornaamwoorden.
Hij weigerde studenten aan te spreken met andere voornaamwoorden dan die bij hun geslacht horen. Ook een compromis waarin hij hen aansprak met de achternaam leidde nog tot klachten: baan kwijt.
Hij spande een rechtszaak aan en won.
We need to EAT MORE BEEF to save the planet!
University of Nebraska study just proved: Cows are CARBON NEGATIVE
Through grazing, they drive grass growth that produces MORE OXYGEN than the methane and CO2 they emit
More than 1.8 billion individual trees have been mapped in the Sahara Desert and the Sahel.
This demonstrates the physical reality behind a greening surge across large land areas of the world, identified by NASA satellite studies. These areas were all previously regarded as bare soil or grassland.
This greening narrative counters long term warnings of desertification throughout Africa and the Middle East. For decades this was the theme of most conversations surrounding global warming and climate change. We were told the desert is winning and the world faced a Code Red for Humanity.
But according to the landmark study supported by NASA, researchers used artificial intelligence and high-resolution satellites to count every single tree in a 1.3 million km² area of the West African Sahara and Sahel.
The area studied is 1.3 million km² in Western Sahara/Sahel). The total count was 1,837,565,501 trees at roughly 13.4 trees per hectare, even in hyper-arid zones.
If we missed 1.8 billion trees in just one corner of the Sahara, what else is the Code Red narrative failing to see?
Source: Martin Brandt (University of Copenhagen) & NASA Goddard Space Flight Center.
Discussie over Gronings gas leeft weer op.
In 2019 waarschuwde ik dat het stoppen van de eigen gaswinning onze afhankelijkheid van het buitenland zou vergroten en de energierekening zou laten exploderen. Relevanter dan ooit!
Politici moeten weer durven vooruit te kijken.
In de Saharawoestijn en de Sahel zijn meer dan 1,8 miljard individuele bomen in kaart gebracht.
Dit toont de fysieke realiteit aan achter een golf van vergroening over grote landgebieden in de wereld, zoals vastgesteld door satellietstudies van NASA.
Deze gebieden werden voorheen allemaal beschouwd als kale grond of grasland.
Dit verhaal over vergroening staat haaks op de al lang bestaande waarschuwingen voor woestijnvorming in Afrika en het Midden-Oosten. Decennialang was dit het thema van de meeste gesprekken over opwarming van de aarde en klimaatverandering.
Ons werd verteld dat de woestijn aan het winnen was en dat de wereld te maken had met een noodtoestand voor de mensheid.
Maar volgens de baanbrekende studie, die door NASA werd ondersteund, gebruikten onderzoekers kunstmatige intelligentie en satellieten met hoge resolutie om elke boom te tellen in een gebied van 1,3 miljoen km² in de West-Afrikaanse Sahara en Sahel.
Het onderzochte gebied beslaat 1,3 miljoen km² in de Westelijke Sahara/Sahel. Het totale aantal bomen bedroeg 1.837.565.501, wat neerkomt op ongeveer 13,4 bomen per hectare, zelfs in extreem droge zones.
Als we in slechts één uithoek van de Sahara 1,8 miljard bomen over het hoofd hebben gezien, wat ziet het Code Rood-verhaal dan nog meer over het hoofd?
Bron: Martin Brandt (Universiteit van Kopenhagen) & NASA Goddard Space Flight Center.
2,1 miljoen mensen getroffen.
~€10,8 miljard te innen in 2028.
Nog 2 jaar om te verhuizen.
Nu plannen: Vraag uw Palau 🇵🇼 ID aan — $288 · 0% vermogenswinstbelasting vanuit Palau · verblijf 180+ dagen.
De eeuwige vraag
Stel je het volgende eens voor.
De Nederlandse strafpleiter Bram Moszkowicz verschijnt in een talkshow. Hij neemt plaats aan tafel, de lampen gaan aan, het gesprek begint. Maar nog voordat het over het onderwerp van de avond gaat, buigt de presentator zich naar voren en zegt:
“Bram, laten we eerst even teruggaan naar 2013. U bent toen uit de advocatuur gezet. Kunt u nog eens uitleggen waarom?”
Moszkowicz begint te antwoorden.
“En hoe kijkt u daar nu op terug?” vraagt de presentator direct daarna.
Het gesprek gaat verder. Vijf minuten later komt het weer terug.
“Maar even voor de duidelijkheid: u bent dus geschrapt van het tableau. Begrijpt u dat mensen daar moeite mee hebben?”
En dan bij het volgende televisieoptreden… precies hetzelfde.
Elke talkshow.
Elke radio-uitzending.
Elk interview.
Altijd dezelfde opening. Altijd dezelfde vraag. Altijd dezelfde morele inleiding voordat iemand überhaupt iets mag zeggen.
Na een tijdje zou iedereen zien wat hier gebeurt. Dan gaat het niet meer om journalistiek. Dan gaat het om framing. Om het vastzetten van een label, zodat het gesprek nooit meer ergens anders over kan gaan.
Nu stel je een tweede scenario voor.
Niet alleen Moszkowicz zelf wordt zo behandeld. Iedereen die ooit met hem aan tafel heeft gezeten, wordt er ook op bevraagd.
“U werkte samen met Moszkowicz. Hoe kijkt u daarop terug?”
“Wilt u afstand nemen van zijn verleden?”
“Vindt u het problematisch dat u met hem heeft samengewerkt?”
Tien minuten lang.
Elke keer opnieuw.
Het gesprek gaat niet meer over ideeën, beleid of inhoud. Het gaat alleen nog over schuld door associatie.
Dat zou iedereen onmiddellijk herkennen als een mediacampagne.
Toch gebeurt precies dit mechanisme vandaag de dag bij anderen. Bij Lidewij de Vos. Niet één keer. Niet incidenteel. Maar structureel.
De vraag wordt niet gesteld om een antwoord te krijgen. De vraag wordt gesteld om een kader vast te zetten.
En dat kader werkt simpel: herhaal een associatie vaak genoeg, en uiteindelijk denkt het publiek niet meer na over de inhoud van wat iemand zegt. Ze denken alleen nog aan het label dat eraan hangt.
Dat is geen journalistieke nieuwsgierigheid meer. Dat is reputatiemanagement, maar dan in negatieve zin.
Het resultaat is voorspelbaar. Sommige mensen gaan zich openlijk verdedigen. Anderen trekken zich terug uit het debat. En weer anderen durven hun mening simpelweg niet meer uit te spreken.
Niet omdat ze niets te zeggen hebben.
Maar omdat ze weten wat er gebeurt zodra ze het wel doen.
En dat is misschien wel het meest interessante signaal van allemaal.
Wanneer mensen hun politieke voorkeur niet meer hardop durven te noemen uit angst voor sociale of professionele gevolgen, zegt dat iets over het klimaat waarin het debat plaatsvindt.
Niet over één partij.
Maar over de staat van het publieke gesprek zelf.
Een democratie leeft van meningsverschil. Van botsende ideeën. Van mensen die zonder angst kunnen zeggen wat ze denken.
Als het moment komt waarop iemand eerst moet nadenken of hij zijn mening wel kan uitspreken zonder reputatieschade te riskeren, dan is er iets fundamenteels verschoven.
Niet in de politiek.
Maar in de ruimte waarin politiek besproken wordt.
7 oktober 2023: Hamas-leiders vieren feest in Qatar terwijl 1.200 Israëli’s worden afgeslacht. 2,5 jaar later: de meesten van hen zijn dood, Gaza ligt in puin, Hamas is vernietigd en Israël is sterker dan ooit. Vergeet nooit hoe dit begon.
Nee Paternotte, we willen geen windenergie en windmolens. We willen kernenergie. Dat kan safe. Maar die kut partij van jou (D66) heeft dat jaren tegengehouden. #eva#Jinek