Farnaz Ghazizadeh

Lead presenter, BBC PERSIAN فرناز قاضی‌زاده

[Farnaz Ghazizadeh @BBCFarnaz]

من برای برنامه صفحه‌دو به دنبال زنانی هستم که علاقمند به شرکت در بحث‌های این برنامه باشند. خواهش می‌کنم اگر شما در زمینه ای صاحبنظر هستید، تحصیلات یا کار مرتبط با حوزه‌ای دارید که بطور تخصصی می‌تونید درباره‌اش صحبت کنید با من تماس بگیرید. ممنون می‌شم اگه ریتوییت هم بکنید.

[Farnaz Ghazizadeh @BBCFarnaz]

مراد طاهباز : سیدامامی را نشانم دادند، گفتند همکاری نکنی، همین بلا سر تو می‌آید
https://t.co/uRmRy0KRfE via @YouTube

[BBC NEWS فارسی @bbcpersian]

گفتگوی بی‌بی‌سی فارسی با مراد طاهباز، از بنیان‌گذاران مؤسسه محیط‌زیستی «میراث پارسیان» و از بازداشت‌شدگان پرونده معروف به «فعالان محیط زیست»

مصاحبه فرناز قاضی‌زاده با مراد طاهباز در برنامه «گفت‌وگوی ویژه»؛ فردا سه‌شنبه هفت شب به وقت تهران

[Farnaz Ghazizadeh @BBCFarnaz]

رزیتا لطفی رییس بخش فارسی بی‌بی‌سی:
چرا بی‌بی‌سی فارسی بر بی‌طرفی، راستی‌آزمایی و پاسخ‌گویی؛ ایستادگی می‌کند؟

https://t.co/GlevZueWWz

[Sanam Haghighi @SanamHagh]

تولدت مبارک
حیف که نیستی.
اگر بودی امروز ۷۸ ساله بودی💔
#کاوه_گلستان

[BBC NEWS فارسی @bbcpersian]

«دغدغه وضعیت زندانیان سیاسی باید به نقطه‌ای مشترک برای همکاری مخالفان جمهوری اسلامی تبدیل شود»  

بحشی از گفتگوی توماج صالحی، رپر معترض با فرناز قاضی‌زاده، در برنامه «گفتگوی ویژه» بی‌بی‌سی فارسی

[توماج صالحی🌋 @OfficialToomaj]

پنج نفر از بازداشتی‌های دی‌ماه به اعدام محکوم شدند #قاسم_اصلانی #علی_محلوجی #حسین_شکوهی #حسام_عیسایی #عرفان_خلیلی.
هم‌صدایی خودمون رو باور داشته باشیم، نذاریم صدای زندانی‌ها خاموش بشه.

[Dr. Mahshid Taj @DrMahshidTaj]

در یک کتاب‌فروشی دیده شد؛ برای خواهرم، خواهرت، خواهرامون!

[Kambiz Ghafouri @KambizGhafouri]

حسین علیزاده، موسیقی‌دان سرشناس، حکم شلاق #پرستو_احمدی و دست‌اندرکاران کنسرت کاروانسرا را «عصر حجری» نامید و با طعنه به حکومت، گفت حاضر است بخشی از شلاق‌های تعیین‌شده را به جای محکومان بپذیرد.
حسین علیزاده: «شجاعت یکی از چی��هایی است که هنر به آدم می‌دهد» / «پیشنهاد می‌کنم تعداد شلاق‌ها را بین ما تقسیم کنند. من هفتاد تا شلاق را قبول می‌کنم.»

https://t.co/mIAL6lh1E1

[ZahraMolooki @JamilehShafiei]

ازتون خواهش می‌کنم اگه لحظات آخر پیش مامانم بودین یا اطلاعاتی در این مورد دارین با حفظ امنیت خودتون توی دایرکت بهم بگین چی گذشت...
مامانم ۱۹ام دی‌ماه توی خیابون میثم اراک کشته شده. توی روایت‌ها و با واسطه‌ چندبار شنیدیم که خودش رو سپر جوونا کرده. من و تمام اعضای خانواده‌م به دونستن اون لحظات نیاز داریم. سیاهی این ندونستن جنون‌آمیزه...
#جمیله_شفیعی

[Sepideh Qolian @SepidehQolian]

فاطمه سپهری عزیزم در اعتصاب غذاست.
من خودم شاهد شجاعت خانم سپهری در زندان بودم و سختی‌های طاقت‌فرسایی را که متحمل می‌شد. زندانیان سیاسی مثل فاطمه سپهری و فرزانه قره‌حسنلو در شرایطی به‌مراتب سخت‌تر قرار دارند؛ آن‌ها اجازهٔ هیچ ارتباطی با سایر زندانیان را ندارند و تمام رفت‌وآمدشان تحت نظارت مستقیم مأمور انجام می‌شود. به همین دلیل عملاً در انفرادی به سر می‌برند، نه در بند عمومی.
از همین‌جا خطاب به تو می‌گویم:
خانم سپهری عزیزم، تو تنها نیستی. ما کنارت هستیم.
امیدوارم این حصار تنگ هرچه زودتر بشکند و صدایت به همه برسد.
#فاطمه_سپهری

[Lawdan Bazargan @LawdanBazargan]

تهمینه منزوی، عکاس و هنرمند مستند ایرانی، سال‌ها دوربینش را به سوی بخش‌هایی از جامعه گرفت که حکومت و جامعه ترجیح می‌دهند نبینند: زنان حاشیه‌نشین، بی‌خانمانی، اعتیاد، فقر، زخم، تنهایی و کرامت انسان‌هایی که از روایت رسمی حذف شده‌اند.

حالا نام او با «کنسرت کاروانسرا»ی پرستو احمدی هم گره خورده است؛ اجرایی که در آن یک زن آواز خواند، بدون حجاب اجباری، برای مردمی که دوستشان د��شت.

طبق گزارش ایران‌وایر، تهمینه منزوی عکاس این کنسرت بود و نوشته است نتیجه آن‌همه زیبایی برای او و دیگر اعضای گروه شد: ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری، و دو سال ممنوعیت خروج از کشور.

این فقط مجازات یک خواننده و گروه نوازندگان ان یا یک عکاس نیست. این مجازات هنر است. مجازات شکستن زنجیرها است. مجازات ثبت کردن لحظه‌ای است که یک زن تصمیم گرفت صدایش را بلند کند.

جمهوری اسلامی نه فقط از زنی که می‌خواند می‌ترسد، بلکه از زنی که دوربین به دست می‌گیرد و آن لحظه آزادی را برای حافظه مردم ثبت می‌کند هم می‌ترسد، از نوازندگانی که با او همراهی می کنند هم وحشت دارد.

تهمینه منزوی نشان می��دهد که گاهی مقاومت یعنی دیدن، ثبت کردن، و اجازه ندادن به حکومت که زیبایی، صدا و حقیقت را دفن کند.

#تهمینه_منزوی
#پرستو_احمدی
#زن_زندگی_آزادی

[Kaveh Kermanshahi @KavehKermashani]

#کژال_رحمانی از دوازده روز پیش در اعتراض به بازداشت خود و اعضای خانواده‌اش در سلول انفرادی زندان سنندج دست به اعتصاب غذا زده است. او در تاریخ ۱۶ خرداد ۱۴۰۵ به همراه برادرش، #دانیال_رحمانی، و همسرش، #عیسی_فیضی، توسط نیروهای امنیتی در کامیاران بازداشت شد./۱

[مادام الملوک @Madameolmolouk]

برای تهمینه منزوی که کنسرت پرستو احمدی رو فیلم گرفته بود ۷۴ ضربه شلاق داده‌اند و دو سال ممنوعیت از کار و خروج از کشور. دلم گرفت برای این بچه.
قرون‌وسطایی‌های بدبخت حقیر.

[توماج صالحی🌋 @OfficialToomaj]

جانِ اسیرِ ما #حسین_شنبه‌زاده.

[توماج صالحی🌋 @OfficialToomaj]

جانِ اسیرِ ما #فاطمه_سپهری.

[Siavash Ardalan @BBCArdalan]

«سپهر بابا کجایی»

[Maryam.M @Maryammillow78]

تو شرکتی کار میکردم که خیلی شرکت بزرگ و موفق بود. سالها بود طراحی و نوشتن رو کنار گذاشته بودم. ظهر رو مبل خونه دراز کشیده بودم و پرسپولیس رو دیدم.وقتی تموم شد فقط میدونستم که من میخوام انیماتور ��شم. و از اون روز مسیر زندگیم تغییر کرد.

[Farzad Seifikaran @FSeifikaran]

#��سعود_پیاهو، کسی که ویدیوی مرد نشسته مقابل موتوسواران یگان‌ویژه در خیابان جمهوری تهران را منتشر کرد، به ۱۰ سال زندان محکوم شد.

ویدیوی این مرد که در دومین روز اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ منتشر شد، به سرعت وایرال و به یکی از نمادهای اعتراضات تبدیل شد.

[Ana Afrazeh @AnaAfrazeh]

من آناهیتام. همسر مهدی که روز ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ بازداشت شد. می‌��وام اینجا درباره‌ش بیشتر بنویسم.

نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم. شاید بهتره از جایی شروع کنم که همه زندگیشو پاش گذاشته؛ یعنی بچه‌ها. به جرأت می‌تونم بگم اکثر اوقات صحبتامون درباره آینده بچه‌های ایرانه/۱
#مهدی_شفاخواه

[Hamed Esmaeilion @esmaeilion]

به نام دخترم ری‌را

دخترم ری‌را امروز شانزده ساله می‌شد. ری‌را و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشک‌های سپاه پاسداران کشته شدند.

در تمام تولدهایی که بدون ری‌را می‌آید و می‌گذرد به لحظاتی فکر می‌کنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آن‌کس که فرزند از دست داده است می‌داند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری می‌گذرد که هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نمی‌گیرد. بسیاری می‌خواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه می‌خندید، اگر زنده بود چگونه حرف می‌زد، اگر زنده بود موهایش را می‌بست یا می‌گذاشت معوج و سرگردان بر شانه‌هایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست می‌داشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود…

برای من همه‌ی این‌ها بوده است و نبوده است اما آن‌چه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک می‌کند گفت‌وگوهایی‌ست که با ری‌را از دست داده‌ام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتاب‌ها و برخی فیلم‌��ا، با تک‌تک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ می‌دهد با خودم می‌گویم گفت‌وگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس می‌زنم که اگر او بود در این‌باره چه می‌گفت اگر او‌ بود چگونه فکر می‌کرد درباره‌ی‌ مسایل مخ��لف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچ‌کس این تعلیقِ بی‌پایان را درک نمی‌کند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد.

ری‌را دونده‌ی خوبی بود و در یکی از تیم‌های فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی می‌کرد. اگر او را زنده می‌گذاشتند ورزشکار خوبی هم می‌شد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامه‌های کوچک و بزرگی دارد. من نمی‌توانم از تعلیق بی‌پایانِ زندگی‌ام دریاره‌ی ری‌را چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شده‌اند اما از دو سال پیش گمان کردم می‌توانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگی‌اش در یک ماراتن شرکت کنم. او‌ که نیست اما با دویدن با تصویر ��و می‌توانم به هرکس که این چهره را می‌بیند بگویم دنیا بدون ری‌‌را دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچه‌هایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمی‌کند، دنیای زیبایی نیست.

فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ری‌را می‌دوم و مرارتِ این دو سال تمرین بی‌وقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهایی‌اش را، تقدیم می‌کنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زنده‌ام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زنده‌ام قتل همسرم پریسا و دخترم ری‌را را فراموش نخواهم کرد.

#دادخواهی