De stuitende, totaal wereldvreemde, goedgelovige, deuglinkse naïviteit om te denken dat deze extra belastinginkomsten besteed zouden gaan worden aan de zorg. Nee, da's een illusie, die worden grif overgemaakt naar Brussel of naar Kyiv. Werd er maar meer geld besteed aan de zorg!
Alex Karp is right. There is a deep nihilism among European elites to an extent European citizens would find shocking.
The shopkeeper, the farmer, and the car mechanic think there will be an England or a Poland in 2100; the university professor, journalist, and prime minister does not.
Als ik Red Bull was geweest en mijn enige asset van het niveau Wereldkampioen wil een nieuwe krachtbron voor de race, dan had hij die gekregen of het nou de beste tactiek is of niet.
Max Verstappen is het enige wat Red Bull nog een topteam maakt.
Het is de hoogste tijd dat burgers en gemeenten druk gaan zetten op de weiger overheid.
Wordt nog druk in Den Haag samen met de boeren.
https://t.co/shZb7nFM74
Het echte probleem is niet dat we het benoemen. Het probleem is dat we het blijven ontkennen.
Na iedere overwinning van het Marokkaanse elftal lijkt hetzelfde scenario zich te herhalen. Eerst de feestvreugde, daarna de rellen. Politieagenten worden bekogeld met stenen, glas en vuurwerk. Hulpverleners raken gewond. De ME moet optreden, tientallen mensen worden aangehouden en enkele dagen later is de aandacht alweer verdwenen.
De vraag is niet alleen wat er in Den Haag, Rotterdam of Utrecht is gebeurd. De echte vraag is: wanneer is Nederland dit normaal gaan vinden?
Nog opvallender is de maatschappelijke reactie. Niet de rellen zelf vormen vaak het grootste discussiepunt, maar de vraag of je een terugkerend patroon wel mag benoemen. Alsof het uitspreken van een ongemakkelijke waarheid gevoeliger is geworden dan het geweld zelf.
Laten we duidelijk zijn: kritiek op crimineel gedrag is geen kritiek op afkomst. De overgrote meerderheid van de Nederlanders met een Marokkaanse achtergrond doet hier niet aan mee. Maar dat betekent niet dat we een patroon niet mogen benoemen wanneer een relatief kleine groep steeds opnieuw betrokken is bij ernstige openbare-ordeverstoringen.
Vergelijkbare grootschalige rellen na voetbalwedstrijden zien we veel minder bij andere migrantengroepen, zoals veel Nederlanders met een Indonesische achtergrond of de grote groep Oekraïense vluchtelingen die de afgelopen jaren is opgevangen. Dat verschil constateren is geen discriminatie, maar een feitelijke observatie die om een verklaring vraagt.
Misschien ligt daar ook een deel van het antwoord op de discussie over beeldvorming.
Mensen vormen hun mening niet in een vacuüm. Zij kijken naar wat zij dagelijks zien, lezen en meemaken. Dat betekent niet dat discriminatie ooit gerechtvaardigd is, maar het is evenmin realistisch om te verwachten dat terugkerende rellen, geweld tegen de politie en vernielingen geen invloed hebben op hoe mensen een groep waarnemen. Beeldvorming ontstaat niet vanzelf; zij wordt mede gevoed door zichtbaar gedrag.
Juist daarom ligt er ook een verantwoordelijkheid binnen de gemeenschap zelf. Niet omdat zij collectief verantwoordelijk is voor de daden van individuen, maar omdat zij er zelf het grootste belang bij heeft dat dit gedrag stopt. Wie terecht opkomt tegen discriminatie en achterstelling, mag ook worden verwacht zich zichtbaar uit te spreken tegen jongeren die de eigen buurt onveilig maken en hulpverleners aanvallen.
Ouders, maatschappelijke organisaties, moskeeën, ondernemers en andere gezaghebbende stemmen kunnen daarin een belangrijke rol spelen. Niet door weg te kijken of incidenten te relativeren, maar door duidelijk te maken dat dit gedrag niets met trots, cultuur of afkomst te maken heeft.
Uiteindelijk draait het niet om afkomst, maar om gedrag.
Niemand wordt gedwongen om stenen te gooien, vuurwerk naar agenten af te steken of mee te doen aan rellen. Dat zijn bewuste keuzes. En aan bewuste keuzes zijn consequenties verbonden. Niet alleen strafrechtelijk, maar ook maatschappelijk. Vertrouwen wordt verdiend door gedrag. Reputaties worden opgebouwd door gedrag. En helaas worden ze ook beschadigd door gedrag.
Misschien heeft Nederland juist daar de verkeerde afslag genomen. We zijn zo voorzichtig geworden om problemen te benoemen dat we soms vergeten ze daadwerkelijk op te lossen. Een volwassen samenleving kijkt niet weg uit angst om te kwetsen. Zij spreekt mensen aan op hun gedrag, stelt dezelfde normen voor iedereen en verwacht dat ook iedereen verantwoordelijkheid neemt voor de gevolgen van zijn eigen keuzes.
Wie gedrag niet meer durft te benoemen, zal het uiteindelijk ook nooit veranderen.
https://t.co/bp3xu6d74D