Dünya üzerinde kendimi anlatabileceğim bi yer/kişi/zaman olduğunu sanmıyorum ama gene de okurum derseniz siz bilirsiniz tabii.. MEB | Matematik Öğretmeni
@bibliyoteka Yaşamayı kabullenememe, anlamlandıramama evreleri. Hayat çok havada geliyor, elle tutulmayan, varla yok arası gibi, yaşıyorsun ama yokluğa karşı bir sağlamasını yapamıyorsun, bitişin keskinliğinde bşr an yirip gidiyor bütün zamanlar.
Şehir ne rahatlamış öyle, insanların belli aralıklarla İstanbul’u terk etmesi ne güzel olurmuş... Bugün biraz Çengelköy havası aldım. Mavinden öperim kavgamızın şehri.
Evlilikle ilgili uzun zamandır kafamda dönen bir tezim var. Nasip; ne istediğini tam olarak bildiğin ve ruhsal/karakteristik değişimlerini minimuma indirdiğin vakit seni buluyor. Son yıllardaki değişim azalmış ve ruhsal olgunluğa yaklaşmışsanız şimdiden hayırlı olsun diyebilirim.
şule gürbüz diyor ya, ‘her şeye yaklaşmak, her şeyi bilmek ve herkesle hemhâl olmak zorunda değiliz. bazı şeylerin uzakta ve kendi renginde kalması, hem onlara hem de bize hürmettir.’ çünkü sınır, ruhun zırhıdır. herkesi içeri alan, en çok da kendi içindeki evi talan eder.