İnsan, hayatın kıymetini çoğu zaman bir şeyler eksildiğinde anlıyor. Oysa her gün, henüz dalındayken bile düşmeye hazırlanan bir yaprak kadar geçici...
Her şey bir acayip bu aralar... Hatta mevsimler bile bir tuhaf... Yaz ne vakit gidecek kışa ne oldu? Her şey yoluna girer mi? Bu günler geçer mi? Geçer elbet. Unutmayın; Güneş yerinde, her şey yolunda...
Temmuz çoktan bitti.
Ağustos da bitecek..
Eylül'de ellerin üşüyecek,
Isınmak için geleceksin.
Biliyorum..
Eylül tam bu işe göredir,
gel bağışlayalım birbirimizi.."
Proust'a göre, insan tek bir sabit "ben"den oluşmaz. Biz, zaman içinde birbiri ardına dizilen,birbirini tanımayan farklı benliklerin bir toplamıyız. Bugün acıdan öleceğini sanan“ben” ile, üç yıl sonra bir bahar akşamı umutla yıldızlara bakan "ben" aynı kişi değildir.