Bu yaz kendime şunu diliyorum: bir gün batımına yetişmeyi, bir kahkahayı yarıda bırakmamayı ve beni gerçekten iyi hissettiren insanlarla biraz daha fazla kalabilmeyi.
Bazen birine kırıldığınızda değil, artık ona kırılmak bile istemediğinizde kopuş başlar. Çünkü ‘artık değmez’ hissi gelir. Ne öfke kalır, ne açıklama ihtiyacı… Sadece sessizce ve içten uzaklaşırsınız. İşte bazı vedalar tam da böyledir.