Brecht Vanoverberghe

@proximus zowat iedere keer wij iets willen bekijken die we hebben opgenomen, serie of film, dan valt halfweg, soms vroeger, het beeld stil. En krijg je onverwacht probleem, en werkt er niks meer. Enkel de stekker uit digibox halen en heropstarten helpt. Ik ben dit beu a/h worden

BrechtVob retweeted

Sonny Crockett

@MiamiBrisbane

over 1 year ago

Waarom ik lach met Van Ranst. En waarom ik het zal blijven doen. Marc Van Ranst [@vanranstmarc] is, om te beginnen, geenszins verlegen om provocatie. Sterker nog, hij lijkt zich erin te verheugen. Men zegt weleens dat wanneer je een idioot macht geeft, hij die onherroepelijk zal misbruiken. Te vaak gedraagt de idioot zich alsof hij een leegte wenst te vullen waar hij, naar eigen overtuiging, reeds lang recht op had. Dit fenomeen is moeilijk in woorden te vatten, maar het vertoont veelal de kenmerken van een opgekropte frustratie die met haastige spoed ontladen moet worden. In dit opzicht stond Van Ranst vooraan om zijn stempel te drukken op het publieke debat en ontpopte zich tot een fervent pleitbezorger van lockdowns tijdens de coronacrisis. Toen een horeca-uitbaatster, met recht en rede, de vraag stelde hoe haar sector kon overleven onder de stringente maatregelen, pareerde Van Ranst deze bezorgdheid met een opmerking die niets minder dan arrogant te noemen valt: "Probeer meer inkomsten te verwerven dan wat je uitgeeft. Probeer dan maar eens failliet te gaan." In de context van toen, waarin duizenden ondernemers geconfronteerd werden met existentiële onzekerheid, was zo'n antwoord niet enkel misplaatst, maar getuigde het van een schrijnend gebrek aan empathie. Marc Van Ranst beschouwt dergelijke vragen steevast als kritiek en manifesteert zich dan als de gebeten hond. Het hierboven aangehaalde voorbeeld is er slechts één uit velen, maar het is wel exemplarisch voor zijn karakteristieke houding. Een houding die velen, onder wie ikzelf, niet licht vergeten. Zijn publieke uitlatingen op sociale media dragen slechts bij aan deze perceptie. Tweets waarin hij critici neerzet als idioten of hun standpunten als nonsens afdoet, zijn schering en inslag. Nu, zelf schuw ik de provocatie ook niet. Er gaat zelden een week voorbij zonder dat ik iemand eens goed mijn 'vorte oncorigeerbare klootzakken-zege' geef. Echter, het grote onderscheid tussen mij en Van Ranst is dat ik, in tegenstelling tot hem, niet als een klein kind ga jammeren wanneer ik zelf het mikpunt van kritiek word. Het is precies deze inconsistentie die hem zo'n makkelijk mikpunt maakt voor spot en hoon ... en voor memes ... Thank you Grok. Thank you @elonmusk Het is heel eenvoudig: kan men geen kritiek verdragen, dan dient men ook niet de maalstroom van het publieke debat te voeden. Wie de hitte niet verdraagt, doet er goed aan de keuken te vermijden. Wie geen bal in het gezicht wenst, doet er verstandig aan de bal niet zelf te kaatsen ... Daarom blijf ik hem dus met plezier bespotten ... en ik zal het blijven doen. Omdat hij het er keer op keer zelf naar vraagt. Zijn drang om zich op te werpen als onfeilbaar orakel en zijn onvermogen om op een constructieve manier om te gaan met kritiek, maken hem een karikatuur van zichzelf. En bovenal: het biedt een vorm van amusement die moeilijk te evenaren valt. Misschien is het de ironie van de situatie die het zo vermakelijk maakt. Een man die zich profileert als de ultieme beschermer van het gezond verstand, maar zichzelf keer op keer blootstelt aan ridicule misstappen. In die zin is Marc Van Ranst niet enkel een figuur van controverse, maar ook een bron van vermaak. Zolang hij zijn rol als publieke figuur blijft vervullen op de manier die we van hem gewend zijn, zal ik blijven lachen. En met mij velen. Omdat hij het verdient. Omdat hij het uitlokt. Maar bovenal, omdat het simpelweg entertainend is.