Birinin ilk günaydın dediği kişi olmak, gece yatarken son konuştuğu kişi olmak, seni günün tüm yoğunluğuna rağmen sesini duymak için 5 dakika da olsa aramak için vakit ayırması, seninle biraz daha vakit geçirmek için yürürken yolu uzatması. bunlar öyle güzel şeyler ki.
"İyi değilim ama kötü de değilim. Havanın kapalı olup da yağamaması gibi. Sevinemiyorsun da üzülemiyorsun da. Böyle içinde bir şey eksik de anlayamıyorsun ama biliyorsun bunu. Arada kalmışlık, hiçlik, nedensizlik ve nereye gittiğini bilmemezlik. Bir karmaşanın içindeymiş gibi."