جمهوریاسلامی در چند ماه گذشته، در وضعیت بینالبگاییون بود.
شادیهای رژیم و عوامل صادراتیش بعد از دو انتخابات امریکا و اسراییل هم مثل شیرینی خوردن بعد از هفت اکتبرشونه!
چرا ما به اخبار زرد و حاشیهای واکنش نشون میدیم؟
چون ماشین جنگ روانی رژیم، نورولوژی خشم و واکنش ناخوداگاه رو میشناسه.
وقتی یک عامل تحریککننده روی اعصاب ما راه میره، آمیگدال مغز فعال میشه و کورتیزول ترشح میکنه. در نتیجه احساس خطر میکنیم.
وقتی بهش جواب دندانشکن میدیم، مغزمون به ما دوپامین (هورمون لذت و پیروزی) میده.
رژیم میدونه که همهمون به این لذت دفاع از حقانیت معتاد هستیم. پس مدام برامون بهانههایی میتراشه تا توی یک چرخهی اعتیادآور «عصبانیت-واکنش-لذت» گیر بیفتیم و انرژیمون تخلیه بشه…
بزرگترین نقطهضعف شبکههای اجتماعی در مهندسی افکار عمومی اینه که در اینجا ما فقط با انسانها طرف نیستیم. با الگوریتمها طرفیم.
لشکر سایبری وقتی میخواد یک حاشیهی زرد رو بزرگ کنه، دقیقاً مثل هل دادن یک گلوله برف گِلی و ک��یف از بالای کوه عمل میکنه.
این گلوله برف توی مسیرش، تمام خشمها، منشنها و ریتوییتهای شما رو جمع میکنه تا به یک بهمن ویرانگر تبدیل بشه. چطوری؟
برای جواب اول باید بدونیم مفهوم آبشار اطلاعاتی یا Information Cascade چیه.
علم شبکه ثابت کرده که وقتی انسانها توی یک شبکه مثل توییتر قرار میگیرن، از یک نقطه به بعد، دریافت اطلاعات جدید رو متوقف میکنن و صرفاً بر اساس مشاهدهی رفتار گرههای مجاور تصمیم میگیرن.
ماشین جنگ روانی با استفاده از باتها، یک موج اولیه میسازه. وقتی این موج به حد نصاب خاصی (بهش Critical Mass میگن) رسید، پدیدهی آبشار اتفاق میفته.
از اینجا به بعد، اکانتهای غیر بات بدون اینکه اصل ماجرا رو تحقیق کنن، صرفاً چون میبینن که همه دارن دربارهش حرف میزنن، وارد ماجرا میشن. در این حالت اون گلوله برف دیگه نیازی به هُل دادن سایبریها نداره. بلکه حاشیه طبق قوانین ریاضی شبکهها، خودش خودشو تکثیر میکنه.
پس چه چیزی این گلوله رو بزرگ میکنه؟ واکنش ما! الگوریتمهای شبکههای اجتماعی تفاوت بین دفاع، فحش، یا تایید رو نمیفهمن و فقط اصطکاک و درگیری یا همون اینگیجمنت رو اندازه میگیرن.
از نظر الگوریتم (مخصوصا اینستاگرام) یک مطلب که هزارتا فحش میخوره، بالاتر از مطلبیه که صد تا لایک بدون بازخورد گرفته.
وقتی ما برای دفاع از خودمون یا رد یک شایعه، اونو کوت میکنیم یا زیرش منشن طولانی میذاریم، در واقع داریم برف و آشغال جدیدی به اون گلوله میچسبونیم!
از طرفی توی روانشناسی رفتاری مفهومی داریم به اسم آبشار دسترسیپذیری یا Availability Cascade.
این قانون علمی میگه: «یک ایدهی باطل، اگه به اندازهی کافی و با سرعت بالا توی جامعه تکرار بشه، به تدریج تبدیل به یک حقیقت غیرقابل انکار میشه.»
مغز انسان برای صرفهجویی توی انرژی، چیزی رو که زیاد میبینه، مهم و واقعی میدونه. وقتی سایبریها یک دروغ رو مثل گلوله برف بزرگ میکنن، مغز ما به دلیل بمباران شناختی، توانایی فیلتر کردن اونو ��ز دست میده. شما با خودتون میگید: امکان نداره این حجم از آدم در حال بحث دربارهی یک چیز بیاهمیت باشند، حتماً واقعا چیزی هست! و این دقیقاً همون خطای شناختیه که سیستم روش حساب کرده.
اتاق فکر رژیم این مهندسی معکوس رو میدونه و عمدا محتوای بهشدت غلط یا تحریکآمیز تولید میکنه، چون میدونه جبههی مقابل برای اصلاح اون اشتباه هجوم میاره.
مشکل کجا بیشتر میشه؟ الگوریتمهای شبکههای اجتماعی بر پایهی هوش مصنوعی و مدلهای یادگیری تقویتی نوشته شدند.
تابع هدف توی این الگوریتمها، پیدا کردن «حقیقت» نیست! تابع هدف اینا به حداکثر رسوندن «زمان ماندگاری کاربر در پلتفرم» هست. دیتا ساینس ثابت کرده که احساسات منفی مثل خشم، نفرت و دعوا، پنج برابر بیشتر از احساسات مثبت، کاربرها رو درگیر پلتفرم میکنه.
پس الگوریتم طوری برنامهنویسی شده که هرجا دعوا و اصطکاک ببینه، اون محتوا رو به صورت تصاعدی به افراد بیشتری نشان بده.
💡از نگاه تئوری بازیها، کسی برندهست که بتونه حریف رو وادار کنه تا واکنش پیشبینیپذیر نشون بده.
نفوذی یک مهره رو حرکت میده مثلا یک شایعه میسازه و از قبل میدونه که شما چه واکنشی نشون میدید چون خط قرمزهای شما رو میشناسه.
وقتی شما دقیقاً همونطوری که او پیشبینی کرده بود حمله میکنید، شما رو توی چرخهی OODA (مشاهده، جهتگیری، تصمیم، اقدام) خودش گیر انداخته.
چرخه اودا مخفف چهار کلمهست: مشاهده (Observe)، جهتگیری (Orient)، تصمیم (Decide)، و اقدام (Act).
توی جنگهای اطلاعاتی و روانی، برندهی بازی کسی نیست که سلاح بزرگتری داره بلکه کسی هست که بتونه این چرخه رو سریعتر از حریف طی کنه و در عین حال چرخهی حریفش رو مختل کنه.
شما چطور توی این چرخه زندانی میشید؟
مرحلهی اول - اقدام نفوذی: یک حملهی زرد، شایعه یا توهین به خط قرمز شما منتشر میکنه.
مرحلهی دوم - چرخهی شما: شما اول اون اقدام رو «مشاهده» میکنید. بعد توی مرحلهی «جهتگیری»، احساساتتون برانگیخته میشه! حالا احساس خشم، خطر یا نیاز به دفاع از آبرو. شما «تصمیم» میگیرید که جواب دندانشکنی بدید و در نهایت «اقدام» میکنید و جواب میدید.
مرحلهی سوم - تلهی زمان: فاجعه اینجاست که زمانی که شما تازه در حال «اقدام» هستید، نفوذی از قبل واکنش شما رو پیشبینی کرده و چرخه اودای بعدی خودشو شروع کرده! اون ��قط منتظر جواب شما بود تا روش موجسواری کنه. شما همیشه یک قدم عقبتر هستید، چون در حال «واکنش به گذشته» هستید، در حالی که او در حال «خلقِ آینده» است.
او همیشه یک قدم از شما جلوتره، چون کنشگره و شما فقط یک واکنشگر شرطیشده هستید.
در بخشی از اسناد میتروخین به کنترلِ بازتابی اشاره کردم و خوندیم که کنترل بازتابی یعنی شما حریف رو مجبور به کاری نمیکنید بلکه دادهها و محرکهای محیطیش رو طوری دستکاری میکنید که حریف با ارادهی آزاد خودش، تصمیمی رو بگیره که شما از قبل میخواستین!
نفوذی میدونه که شما به شدت وفادار، متعصب و آمادهی دفاع هستید. پس با توهین به مقدسات شخصی یا سیاسی شما، یک رفلکس (واکنش شرطی) در شما ایجاد میکنه. درست شبیه به پزشکی که با چکش پلاستیکی به زانوی شما میزنه و پای شما بیاختیار میپره، اینجا هم نفوذی چکش رو میزنه و شما با تمام توان فکریتون به هوا میپرید. شما فکر میکنید در حال مبارزه هستید، اما در واقعیت فقط در حال اجرای یک واکنش بیولوژیک شرطیشده هستید.
توی نظریه بازیها و شطرنج یه وضعیتی وجود داره به اسم تسوگ تسوانگ یا حرکت اجباری ویرانگر.
توی این وضعیت، نوبت حرکت با شماست ولی هر مهرهای رو که تکون بدید، وضعیت شما بدتر میشه.
نفوذی باهوش بازی رو طوری طراحی میکنه که شما توی وضعیت تسوگ تسوانگ قرار بگیرین:
گزینه الف - واکنش نشون دادن: اگر به شایعه یا دعوا واکنش نشان بدید، بهش ضریب دادید، وزن نفوذی رو بالا بردید و انرژی عملیاتی رو هدر دادید.
گزینه ب - واکنش نشون ندادن: اگه سکوت کنید ولی از درون احساس شکست و درماندگی کنید، دچار اضطراب و پارانویا میشید و روحیهتونو میبازید و منفعل میشید.
توی این وضعیت با هر دو حالت استا��دارد، نفوذی برندهست چون تئوری بازیها میگه اگه توی زمینی بازی میکنید که تمام خروجیهاش به نفع حریفه، شما یک بازندهی ساختاری هستید.
چرا یک دعوای کوچک آنلاین یکدفعه شبیه به یک بحران ملی به نظر میرسه؟
چون رژیم از قانون دینامیک تودهها استفاده میکنه. رژیم با استفاده از باتها یا یک شبکهی هماهنگ بلاگری، یک دروغ رو در چندین گرهی شبکهای بطور همزمان منفجر میکنه.
وقتی یک کاربر عادی این حجم از هیاهو رو میبینه، دچار خطای شناختی «توهم اکثریت» میشه و فکر میکنه همه دارن دربارهی این موضوع حرف میزنن.
اینجاست که پدیدهی «مارپیچ سکوت» اتفاق میفته!
این تئوری مشهور که توسط نوئل نئومان مطرح شد، در واقع یکی از مرگبارترین سلاحهای نامرئی توی جنگ روانیه. این تئوری بر یک نقطه ضعف بیولوژیک و تکاملی در انسان بنا شده: ترس فلج کننده از انزوای اجتماعی
وقتی شما به عنوان یک کنشگر م��طقی و میهندوست توهم اکثریت رو باور کردید، غریزهی بقا در شما فعال میشه.
با خودتون میگید: اگه الان حرف منطقی بزنم و از حقیقت دفاع کنم، این لشکر عصبانی و دیوانه روی سر منم آوار میشه و آبروم رو میبره.
پس چیکار میکنید؟ سکوت میکنید!
وقتی شما و هزاران آدم عاقل دیگه سکوت کردید، اون هستهی اولیه به تنها صدای موجود در میدان تبدیل میشن.
حالا توهم اکثریت، تبدیل به یک واقعیت میشه.
اونا برنده شدن، نه چون حرفشون حق بود یا حتی تعدادشون بیشتر بود، بلکه چون شجاعت حرف زدن رو از اکثریت خاموش گرفتند. (مثل ۵۷)
ارتشهای سایبری رژیم حتی منتظر شکلگیری طبیعی این پدیده نمیمونن و مارپیچ رو به صورت مصنوعی مهندسی میکنن! چطور؟
- خلق توهم اجماع: با استفاده از صدها بات و اکانت سازمانیافته، زیر یک پست هدفمند (مثلاً دلسردی از عملکرد اپوزیسیون)، طوفانی از نظرهای همسو ایجاد میکنن تا نشون بدن که همه دلسردن و امیدی به آیندهی روشن ندارن.
- هزینهسازی وحشتن��ک: اونا به اولین کساییکه خلاف این موج حرف بزنن، به وحشیانهترین شکل ممکن (توهین رکیک و تهمت پول گرفتن و هر چیزی) حمله میکنن. هدف اینه که بقیهی ناظران خاموش، با دیدن این خشونت، جرات نکنند وارد میدان بشن!
نوئل نئومان میگه تنها یک گروه میتونه این جادوی سیاه رو باطل کنه: هستهی سخت (The Hardcore) یا پیشگامان.
این هستهی پیشرو، ترسی از فحش خوردن یا انزوا نداره. اونا میدونن که این حملات، پلاستیکی و مجازی است، بنابراین روی اصولشون میایستند و در اوج حملات، با صدای بلند از حقیقت دفاع میکنند.
به محض اینکه این پیشگامان، سکوت رو بشکنن توهم تسلط مطلق سایبریها فروپاشیده ��یشه. اکثریت خاموش میبینن که تنها نیستن و جرات پیدا میکنن و به میدان برمیگردن.
مارپیچ سکوت فرو میریزه و لشکر سایبری در موج صدای واقعی مردم غرق میشه.
پ.ن: این موضوع ادامه داره و کوت خواهد شد.
شاهزاده رضا پهلوی در پاسخ به پیام مارکوس زودر، نخستوزیر ایالت بایرن، از حمایت او از ملت ایران و خواستههای دموکراتیک ایرانیان قدردانی کرد.
او همچنین تلاش زودر برای جلب توجه جهانیان به کشتار دهها هزار معترض را ارزشمند دانست و از موضع صریح او استقبال کرد:
برای برقراری ثبات در خاورمیانه و صلح برای آلمان و جهان، جمهوری اسلامی باید برود.
علی زاغی و ایلیا اکبری، دو جوان بازداشتی دیگر در خیزش دی ماه، در خطر قتل حکومتی قرار دارند.
رأی ناعادلانه «اعدام» برای این جوانان توسط دادگاه انقلاب مشهد به ریاست حسین یزدانخواه صادر شده است.
در این پرونده که به نام «شاندیز» شناخته میشود، چهار جوان دیگر به نامهای مهدی ظریف، متین شبانی، حسین رسولینسب و حسن گلشننژاد نیز به اعدام محکوم شدهاند.
صدایشان باشیم و نگذاریم جمهوری اسلامی در سکوت جانهای بیگناه دیگری را بگیرد.
#آخرین_نفس
۱۴۴ کشور در یک رأیگیری پشت درهای بسته، به جمهوری اسلامی کرسی در سازمان ملل ��ادند. کرسی که به این رژیم امکان میدهد در تعیین اولویتهای جهانی در زمینه مبارزه با تروریسم، خلع سلاح و حقوق زنان نقش داشته باشد.
همان رژیمی که از تروریسم حمایت میکند، مخالفانش را اعدام میکند، زنان را به وحشیانهترین شکل سرکوب میکند و مردم خودش را به خاک و خون میکشد.
و حالا جهان بهجای پاسخگو کردن چنین رژیمی، به آن جایزه میدهد و برایش در یکی از مهمترین نهادهای بینالمللی جایگاه در نظر میگیرد.
این دیگر اوج ریاکاری است!
سازمان ملل از حقوق بشر حرف میزند، اما همزمان به ناقضان آشکار همین حقوق فرصت میدهد تا در تعیین و شکلدهی به سیاستهای جهانی حقوق بشر نقش داشته باشند.
🚨 جزئیات تازه از پشت پرده پست ترامپ: بر اساس اطلاعاتی که به دست ما رسیده، ایران در ۲۴ ساعت گذشته به قطر اعلام کرده که درباره برنامه هستهای خود مذاکره نخواهد کرد.
قطر این پیام را به طرف آمریکایی منتقل کرد. پس از آنکه پیام به ترامپ رسید، او نوشت که توافق فایدهای ندارد.