Bir kitabın son satırını da okuduktan sonraki gülümsemeyi veya gözyaşını, kitabın kapağını kapatıp eğik durmaktan yorulmuş boynunu arkaya yaslamayı ve içinden çıkmış olduğun dünyayı gözden geçirmeyi kitap okumayanlar bilmiyor.
Oda geniş ama sığamıyoruz, kapı orada ama çıkamıyoruz, pencere açık ama nefes alamıyoruz.
Bir şeyler düğüm düğüm boğazımızda ama ne yutkunabiliyoruz ne atabiliyoruz…
Bakıyorum öğrenciye almış eline paragraf sorularını geliyor, evet diyorum battı güneşim. Tabii.. Bazı öğrenciler yanlışını kabullenmiyor efendim benim sinirler nanayy
“Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler.” demiş Özdemir Asaf. O halde diyorum ki “Bütün kuzenimlerim aynı hızla evleniyordu, sonunculuğu bana verdiler.”