Home
Language
English
Türkçe
Bahasa Indonesia
About
Privacy Policy
Terms of Service
Pricing
Sign In
Download All
Share
Chess | شطرنج
@Chess_1400
♟ شطرنج | CHESS ♟ مونږ نښې نښلوو | روایتونه څېړو | د راتلونکي حرکتونه څارو ۰۱ | تحلیل • ستراتیژي • سیاست • څار • څېړنه
The Graveyard of Empires - AFG
Joined January 2026
0
Following
126
Followers
273
Posts
Chess | شطرنج
@Chess_1400
3 days ago
@alikhani1313
❤️
Chess | شطرنج
@Chess_1400
5 days ago
شطرنج | د سیمې د بدلېدونکې معادلې تر شا پټ اضطراب په سیمه کې داسې یو عجیب فصل پرانیستل شوی چې ځینې پلازمېنې یې د لوستلو جرأت/جسارت نلري، کابل د خپلو اړیکو کړکۍ د نړۍ پر لور پرانیزي، د دیپلوماسۍ په میزونو کې یې حضور پراخېږي، د سوداګرۍ نوې لارې پرانیستل شوي، د اقتصادي تعاملاتو د پراختیا هڅې په چټکۍ سره روانې دي او د خپل سیاسي مدیریت د پیاوړتیا لپاره د نوې معادلې د جوړولو هڅه کوي، خو د دې بدلونونو انعکاس د ځینو ګاونډیو په سیاسي دهلیزونو کې د خوښۍ پر ځای د اندېښنې سیوری غوړولای او د خفګان اسویلي په کابل کې حس کیږي، ګواکې تراشل شوې معادلې یې له سختو ناهیلیو سره مخ دي. داسې ښکاري چې ځینو د افغانستان د پرونیو ستونزو پر بنسټ خپلې سیمه اییزې محاسبې جوړې کړې وې او د کابل د تلپاتې محتاجۍ تصور یې د خپلو خوبونو ستن ګرځولې وه، خو اوس چې د افغانستان د تعاملاتو ساحه پراخېږي، د پخوانیو نقشو کرښې ورو-ورو خپل اعتبار بایلي. د تعجب ځای ندی!؟ چې ځینې ګاونډیان د افغانستان د اقتصادي راتلونکي په اړه د اوږدو تحلیلونو لپاره وخت لري، خو د خپلو اقتصادي پورونو د درنو زنځیرونو، مالي کسرونو، د اسعارو د فشارونو او کورنیو بحرانونو د حل لپاره لا هم د دروازو په لټه کې دي. د بل د کور څراغونو شمېرلو دومره بوخت کړي چې د خپل کور د چت درزونه ترې پټ پاتې دي او ړانده دي، د بل د ثبات په ��ړه اندېښنه څرګندوي، خو د خپل داخلي ثبات د ساتلو لپاره یې سیاسي او اقتصادي محاسبې هره ورځ له نوې ازموینې او ننګونې سره مخ دي. ښايي د ځینو اصلي اندېښنه یوازې د افغانستان پرمختګ نه وي، بلکې دا وي چې د یوه خپلواک تعامل کوونکي افغانستان په راڅرګندېدو سره به د پخواني نفوذ، سیاسي فشار او اقتصادي وابستګۍ هغه وسایل څومره اغېزمن پاتې شي چې کلونه یې د سیمه اییزې لوبې برخه ګڼل کېدل، خو نن لکه ناچله سیکه له کاره لویدلي او چلښت نلري. کابل اوس د سیمې په شطرنج کې د حرکتونو انتظار نه باسي، هڅه کوي خپلې مهرې، خپل مسیر او خپلې اړیکې پخپله تعریف کړي. د افغانستان شرعي نظام د بهرني تعامل پراختیا او د کورني مدیریت د پیاوړتیا هڅې، له دوامدار اقتصادي ثبات، اغېزمنو بنسټونو او متوازن سیاست سره مل دي، دا به د سیمې د قدرت په محاسباتو کې د پام وړ بدلون رامنځته کړي. ځینې ښايي لا هم د پروني افغانستان په تمه وي، خو تاریخ د انتظار کوونکو د هیلو له مخې نه لیکل کېږي. د سیمې هغو سیاسي څارونکو ته چې د کابل هر نوی ګام په اضطراب څاري، ښايي تر ټولو درنه پوښتنه دا وي: که افغانستان له خپلو ستونزو د وتلو لپاره لاره ومومي، نو د هغو زړو محاسبو برخلیک به څه وي چې د افغانستان کمزورتیا یې د خپل نفوذ د دوام شرط ګڼله.!؟ ځکه �� بل د کور د نړېدو په تمه ناست، ډېر ځله د خپل کور د چت د لوېدلو غږ نه اوري، او د بل د پرمختګ د مخنیوي لپاره جوړې شوې نقشې، د خپل کور د پورونو قسطونه نه شي پرې کولای. ځینې ماتې په جګړه کې نه وي، او نه هم اېف-۱۶ ځینې جګړې ګټلای شي، ماتې هغه وخت پیلېږي چې د یوه ګاونډي د پرمختګ لیدل د بل ګاونډي لپاره د زغم تر ټولو سخته ازموینه شي، هغه ازموینه چې بېسواده پکې تل ناکام وي. شطرنج | د سیمه اییزو معادلو څارونکی
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
3 days ago
@ahmdy30424
❤️
Chess | شطرنج
@Chess_1400
11 days ago
سمیع سادات، د جګړې پر ډګر مات شوی فلمي اتل، د واشنګټن او اسلام آباد له سالونونو د بریا خوبونه ویني! سمیع سادات هم د عجیبو پوځي اتلانو له ډلې دی، هغه چې ګواکې د جګړې ډګر یې د فلمي صحنو، پوځي نندارو او تشریفاتي اکټونو په هنداره کې لیدلی و، په هلمند کې د قول اردو د قوماندانۍ پر مهال یې داسې حرکات او نمایشونه کول، چې تا به فکر کاوه د جګړې پر ځای د کوم اکشن فلم د جوړولو په صحنه کې ولاړ دی، ښایي په ذهن کې یې جګړه هماغه څه وه چې په هالیووډ یا بالیووډ د فلمونو په صحنو کې یې لیدلې وه، خو بېچاره نه پوهېده چې د سینما جګړه د کمرې په بندېدو پای ته رسېږي، خو د حقیقي جګړې مرمۍ د فلم د لارښود په امر نه درېږي، بلکې سینې څیري او مرګ وي. د لسګونو ګاردانو په بدرګه به د ښارونو په واټونو کې داسې ګرځېده لکه د کومې فتحې اتل چې د بریا جشن لمانځي، داسې ښکارېده چې ګواکې د ګاردانو په شمېر یې د امنیت معادله حل کړې او د ساتونکو کتارونه یې د جګړې د خطرونو پر وړاندې ��ه ماتېدونکی دېوال دی، خو سمیع سادات دې ته متوجه نه و چې د څو درجن ساتونکو ترمنځ ګرځېدل د یوه هېواد د خلکو امنیت نه تضمینوي، هغه امنیت چې د خلکو له کورونو، کلیو او ښارونو څخه تښتېدلی وي، د یوه قوماندان د موټرو په کتار کې نه موندل کېږي. د شپې به یې بنډارونه او مجلسونه جوړول، د نشې او مستۍ په فضا کې به ځینو ځوانو احساساتي افسرانو ځانونه د فاتح لښکر سرتېري ګڼل، د شپې به د بریا خیالي جامونه پورته کېدل، د سبا د فتوحاتو خبرې به کېدې او د اتلولۍ داستانونه به لیکل کېدل، خو چې سهار به د جګړې لمر راوخوت، د شپې د مستۍ او فاتحانه نشې به د جګړې د ډګر د مرګ ژوبلې ترخه حقیقت ته سر ټیټاوه، هلته نه کمره وه، نه د سینما رڼا او نه د اکټونو لپاره بیاځلي فرصت، یوازې د جګړې بې رحمه واقعیت و. سمیع سادات داسې انګېرله چې قدرت، وسلې، مرمۍ، پوځي تجهیزات او د بهرنیو اکاډمیو سندونه د بریا تضمین دی، ښایي د ده په نظامي محاسبه کې د وسلو شمېر د بریا اصلي معیار و، خو په دې محاسبه کې یې یو اساسي عنصر هېر کړی و؛ ځمکني واقعیتونه!! جګړه یوازې د وسلو په شمېر نه ګټل کېږي او نه د جنرالۍ په لقب، کله نا کله د جګړې پر ډګر هغه واقعیتونه پرېکړه کوي چې د دفترونو، پوځي نقشو او تشریفاتي غونډو په میزونو کې ورته ځای نه وي. جنرال صاحب داسې انګېرله چې د جرمني، بریتانیا او لوېدیځو پوځي اکاډمیو زده کړې به یې د جګړې ټولې معادلې حل کړي او د یوه له زوال سره مخ نظام د ژغورنې لپاره به کافي وي. خو نظام یوازې په پوځي تیوریو نه ژغورل کېږي، هغه نظام چې بنسټونه یې له دننه د فساد، بې باورۍ، سیاسي اختلافونو او کمزورې رهبرۍ له درزونو ډک وي، د څو بهرنیو ډیپلومونو په زور نه رغېږي. د ده د پوځي محاسبې پر وړاندې داسې عقیدوي او مقاوم ځواک ولاړ و چې د جګړې په اړه یې تصور یوازې د پوځي کتابونو پر مخ نه و، په پایله کې د لوېدیځو اکاډمیو د تیوریو او د میدان د واقعیتونو ترمنځ واټن د ده د جنرالۍ تر ټولو لوی امتحان شو. پایله دا شوه چې فلمي ا��ل د خپل فلم پای ته ورسېد، جګړه یې وبایلله، نظام یې له لاسه ورکړ او هېواد یې پرېښود، خو د کیسې اصلي طنز لا دلته ته پای ته نه رسیږي. جنرال سمیع سادات د لوېدیځ په آرامه غېږ کې له نوې جبهې، نوې مبارزې او نویو فتوحاتو خبرې پیل کړې، له لرې واټن څخه یې د جګړې د اور د بلولو لپاره سیاسي او تبلیغاتي سپرغۍ تازه کولې، په داسې حال کې چې د جګړې د احتمالي اور لمبې به بیا د ده د ویناوو تر اورېدونکو ځوانانو او د هغوی تر کورنیو رسېدې. او د دې کیسې تر ټولو په زړه پورې فصل هغه وخت پرانیستل شو چې د پاکستان په اړه د ده د پخوانیو دریځونو او وروستیو سیاسي پخو اړیکو راز افشاء شو، هغه پاکستان چې یو وخت یې د دښمن په توګه یاداوه، اوس د ده د سیاسي تګلارو او اړیکو په بحث کې د یوې نوې معما بڼه خپله کړې ده. عجیبه جنرال دی! د جګړې پر مهال یې د فتحې نندارې کولې، د ماتې پر مهال یې د وتلو لار ونیوله او له واشنګټن او اسلام آباد څخه یې بیا د جګړې د ډګر د تودولو خوبونه پیل کړل، ګواکې د ده په قاموس کې جګړه هغه لوبه ده چې نور یې قرباني ورکوي، نور یې سنګرونه نیسي، نور یې د مرمیو پر وړاندې درېږي، خو جنرال صاحب یې د پردې له شا د اتلولۍ داستانونه لیکي. سمیع سادات دې یوازې دومره په یاد ولري چې: د جګړې ډګر د سینما سټېج نه دی، د جنرالۍ لقب د بریا ضمانت نه دی او د پردیو په امنو سالونونو کې د جګړې د اور بلولو خبرې د اتلولۍ نوم نه شي کېدلای او نه هم جګړه د فلمونو سناریو او د غرب په غېږه کې د نظامي اکاډمیو تمرینونه دي، دا افغانستان دی، دلته د زور او پردیپالو ټولې سنجول شوې معادلې معکوس شوي دي، دا یو منل شوی تاریخي واقعیت دی.
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@SamiYousafzaii
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@SamiYousafzaii
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@kbsalsaud
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@RihanAlafghani
@anesmansory
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@M_Qasim_Azzam
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@khalil_hamraz
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@JabeerNomani01
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@SaeedKhosty
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@Abdullah_azzam8
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@qarisa3eed
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
@Ebnemubarak59
https://t.co/lzmIZQ413E
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي مزاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ښکاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د بهرنیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سی��ه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
۲/۲ البته یوازې د یوه موضوع په لیکنه کې د ټولو تاریخي اړخونو نه څېړل په خپله د لیکوال د ناسم نیت ثبوت نه دی، خو که د لیکنې ادعا د یوې تاریخي دورې بشپړ انځور وړاندې کول وي، نو د مهمو اړخونو پرېښودل یې تحلیلي ارزښت محدودوي. یو منصف ژورنالیست باید د افغان مشرانو د تېروتنو تر څنګ د پاکستان، امریکا او نورو اغېزناکو لوبغاړو کړنې هم په هماغه معیار وارزوي، تاریخ باید د ټولو لپاره یو معیار ولري، نه د هر لوري لپاره جلا تله. پنځم: د تاریخي شخصیتونو په اړه د نقد حدود د یوه خپلواک درېیمګړي دریځ دا نه دی چې د تاریخي شخصیتونو په اړه د هر ډول انتقاد مخه ونیسي بلکې برعکس، تاریخي شخصیتونه باید د خپلو پرېکړو، بریاوو او ناکامیو له مخې وارزول شي. خو د شخصیت نقد باید له تحقیر سره ګډ نه شي، د سیاسي تېروتنو بیان باید د دیني عقیدې د سپکاوي وسیله نه شي او د یوه ملت د تاریخي مبارزې ارزونه باید د ملنډو په ژبه ترسره نه شي. افغانان حق لري چې د خپلو جهادي مشرانو، سیاسي رهبرانو او تاریخي شخصیتونو د کړنو په اړه پوښتنې وکړي، هغوی نقد کړي او حتی د هغوی له ځینو پرېکړو سره مخالفت څرګند کړي. په عین حال کې، د یوه ملت تاریخي قربانۍ او دیني ارزښتونه هم د منصفانه بحث او درناوي وړ دي. دا دواړه حقونه یو له بل سره په ټکر کې نه دي؛ بلکې د سالم تاریخي بحث دوه اساسي اړخونه دي. شپږم: د ژورنالیست شهرت او د مسلکي اعتبار معیار سمیع یوسفزی د یوه پېژندل شوي ژورنالیست په توګه د خپل نظر د وړاندې کولو حق لري؛ خو شهرت د ادعاوو �� کرهوالي ضمانت نه دی. د یوه ژورنالیست اعتبار د هغه د سرچینو، شواهدو، تاریخي دقت، تحلیلي ظرفیت، مسلکي امانت او د مخالف نظر د زغملو له مخې ارزول کېږي. له همدې امله، د یوسفزي د لیکنې ارزونه هم باید د نوم، شهرت یا سیاسي تمایل پر ځای د همدې معیارونو له مخې ترسره شي. که لیکنه مستند شواهد لري، باید په جدي ډول واورېدل شي؛ او که تاریخي تېروتنې، بېسرچینې روایتونه یا غیرمسلکي څرګندونې پکې موجودې وي، باید په مستدل ډول نقد شي. اووم: د یوه خپلواک ثالث دریځ څه دی؟ د دې موضوع په اړه د یوه خپلواک درېیمګړي دریځ په څو ټکو کې روښانه کېدای شي: - د مجاهدینو مشران له تاریخي نقد څخه مستثنا نه دي او د هغوی سیاسي تېروتنې باید په مستندو شواهدو وڅېړل شي. - د پاکستان او نورو بهرنیو قدرتونو رول باید د افغان مشرانو د کړنو په څېر په جدي او بېطرفه ډول وارزول شي. - د دیني دعوت او عقیدې په اړه علمي نقد روا دی، خو استهزا او تحقیر د مسلکي ژورنالیزم معیار نه دی. - د تاریخي روایتونو لپاره کره نېټې، معتبرې سرچینې او د شواهدو وړاندې کول اړین دي. - د یوه ملت تاریخي مبارزه باید نه په احساساتي دفاع کې له نقد څخه خوندي شي او نه د شخصي برداشتونو او ملنډو په وسیله تحقیر شي. دا دریځ نه د مجاهدینو د ټولو پرېکړو دفاع ده، نه د سمیع یوسفزي د ټولو څرګندونو رد، بلکې د دواړو اړخونو د ارزونې لپاره د یوه واحد تاریخي او مسلکي معیار غوښتنه ده. یا��ښت: تاریخ د هیچا شخصي ملکیت نه دی تاریخ نه د پخوانیو مجاهدینو شخصي ملکیت دی، نه د معاصرو ژورنالیستانو او شنونکو، هر څوک د تاریخ د څېړلو، پوښتنې او د تاریخي روایتونو د نقد حق لري، خو دغه حق له علمي امانت، مسلکي انصاف او د واقعیتونو له درناوي سره تړلی دی. د سمیع یوسفزي په څېر د پېژندل شویو ژورنالیستانو لیکنې باید د همدې معیارونو له مخې وارزول شي. نه باید د هغوی شهرت د نقد مخه ونیسي او نه باید د هغوی پر وړاندې مخالفت د مستندو تاریخي حقیقتونو د منلو خنډ شي. که د مولوي خالص سیاست د نقد وړ وي، نقد دې شي، که د مجاهدینو ډیپلوماسي کمزورې وه، شواهد دې وړاندې شي، که د پاکس��ان نفوذ موجود و، اسناد دې خپاره شي، او که په تاریخي روایتونو کې تېروتنې شوې وي، په علمي او مستند ډول دې اصلاح شي. خو د تاریخي شخصیتونو د دیني بارونو او د یوه ملت د تاریخي قربانیو په اړه د استهزا ژبه د علمي څېړنې ځای نه شي نیولی. د یوه خپلواک څېړونکي لپاره تر ټولو مهمه پوښتنه دا نه ده چې کوم لوری باید بریالی شي!؟ بلکې پوښتنه دا ده چې حقیقت په کوم لوري کې دی.؟ ځکه تاریخ د سیاسي تمایلاتو، شخصي عقدو او رسنیز شهرت تابع نه دی، بلکې تاریخ د شواهدو، واقعیتونو او تاریخي امانت تابع دی.
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
16 days ago
د سمیع یوسفزي لیکنه، د تاریخي نقد، ژورنالیستیک انصاف او ملي حافظې ترمنځ د توازن اړتیا!! د تاریخ په اړه لیکل یوازې د پېښو بیانول نه دي، بلکې د واقعیتونو د کرهوالي، د سرچینو د اعتبار، د تاریخي شرایطو د درک او د بېلابېلو اړخونو د منصفانه ارزونې مسؤولیت هم دی، په ځانګړي ډول هغه مهال چې موضوع د یوه ملت له تاریخي مبارزې، دیني ارزښتونو او سیاسي برخلیک سره تړاو ولري، د لیکوال مسؤولیت څو برابره درنېږي او نشي کولای خپل سلیقوي ��زاج د تاریخ د واقعیت برخه وبولي. د سمیع یوسفزي وروستۍ لیکنه، چې پکې د مولوي محمد یونس خالص او د امریکا د پخواني ولسمشر رونالډ ریګن د لیدنې موضوع مطرح شوې، د همدې اصولو له مخې د ارزونې وړ ده. د دې لیکنې په اړه بحث باید د اشخاصو د ملاتړ او مخالفت له زاویې ونه شي، نه د مجاهدینو تاریخي دریځونه له نقد څخه مستثنا دي او نه د یوه ژورنالیست شهرت هغه له مسلکي ارزونې څخه ژغورلی شي. اساسي پوښتنه دا ده چې آیا په یاده لیکنه کې تاریخي واقعیتونه، سیاسي شرایط او د موضوع ټول اړخونه په مستند، متوازن او مسلکي ډول څېړل شوي دي؟ لومړی: د تاریخي نقد حق او د تاریخي امانت مسؤولیت! د یوه خپلواک تحلیلګر له نظره، مولوي محمد یونس خالص او د هغه د دورې نور جهادي مشران د تاریخي نقد له دایرې بهر نه دي ځکه د هغوی سیاسي پرېکړې، بهرني اړیکې، ډیپلوماټیک دریځونه او تاریخي تېروتنې د څېړنې او ارزونې وړ دي. خو تاریخي نقد هغه وخت خپل علمي اعتبار ساتلی شي چې پر مستندو اسنادو، کره نېټو او باوري روایتونو ولاړ وي، نه داسې چې خپل مزاج او رایه په تحمیلي ډول د تاریخي واقعیت په نوم خپره کړل شي، دا جفا او ډېره بده چاره ده. د مولوي محمد یونس خالص او رونالډ ریګن د لیدنې نېټه د ۱۹۸۷ کال د نومبر ۱۲مه یاده شوې، خو په یاده لیکنه کې د ۱۹۸۸ کال په چوکاټ کې وړاندې شوې ده چې دا ډول ��کاره توپیر، که د سرچینو له مخې تائید شي، د لیکنې د تاریخي دقت په اړه پوښتنې راپورته کوي. له همدې امله، د یوه خپلواک ژورنالیست او څېړونکي مسوولیت دا دی چې د تاریخي پېښو د بیان پر مهال د نېټو، اسنادو او سرچینو کرهوالی تضمین کړي، ځکه د تاریخ په څېړنه کې کوچنۍ تېروتنه هم د لویو روایتونو پر اعتبار اغېز کولای شي. دویم: د دیني ارزښتونو په اړه د نقد او استهزا توپیر! د مولوي خالص له لوري د امریکا ولسمشر ته د اسلام د دعوت موضوع هم د علمي بحث وړ ده ځکه یو څېړونکی کولای شي د دې اقدام سیاسي، ډیپلوماټیک او تاریخي اغېزې وڅېړي، د هغه د شرایطو په اړه پوښتنې مطرح کړي او حتی له هغه سره مخالفت وکړي، خو بیا هم د نقد او استهزا ترمنځ څرګند توپیر موندل کېدلای شي. د یوه دیني عالم له لوري د اسلام د پیغام وړاندې کول د هغه د عقیدې او دیني دعوت برخه ده، د دې موضوع په اړه د ژرندې او جماعت په څېر متلونو کارول، که د تاریخي تحلیل پر ځای د ملنډو په موخه وي، د مسلکي بحث له معیارونو سره چندان سمون نه لري. د یوه خپلواک دریځ غوښتنه دا ده چې نه دې د دیني شخصیتونو کړنې له نقد څخه معاف شي او نه دې د هغوی دیني باورونه د سپکاوي او استهزا وسیله وګرځول شي. درېیم: د مجاهدینو سیاسي کمزورۍ او د بهرنیو قدرتونو رول! د افغان مجاهدینو د سیاسي فعالیتونو په اړه هم باید له احساساتي دریځونو څخه ډډه وشي ځکه دا تاریخي واقعیت دی چې د مجاهدینو ترمنځ تنظیمي اختلافات، سیاسي رقابتونه، د بهرنیو ملاتړونو اغېز او د رهبرۍ ګڼې نیمګړتیاوې موجودې وې، هغه چې د جهاد له بریا وروسته د سیاسي مدیریت ناکامۍ هم د افغانستان د معاصر تاریخ یوه مهمه برخه ده. خو په عین حال کې، د پاکستان د پوځي او استخباراتي نفوذ، د امریکا د سیاستونو او د سیمې د نورو قدرتونو د رول له څېړلو پرته د مجاهدینو د سیاسي دریځ بشپړ انځورول نه شي وړاندې کېدلی. که د پاکستان نفوذ د مجاهدینو پر پرېکړو اغېز درلود، باید مستند شي، که د امریکا او پاکستان ترمنځ د مجاهدینو په اړه ځانګړي مذاکرات شوي وي، اړوند اسناد دې وړاندې شي. که د مجاهدینو کوم مشر د خپلواک سیاسي تصمیم په نیولو کې محدودیتونه لرل، باید مشخص تاریخي مثالونه یې بیان کړل شي نه داسې چې له ابهام ډک تحریف شوی تاریخ او تاریخي پېښې دې د مستند تاریخ په بڼه وړاندې کړل شي. خو یوازې د یوه اړخ کمزورۍ برجسته کول او د نورو اړخونو رول له پامه غورځول د بشپړې څېړنې بڼه نه لري. څلورم: د انتخابي ژورنالیزم ستونزه د سمیع یوسفزي په لیکنه کې د بحث وړ ټکی د نقد د انتخاب او د ژبې د توازن مسئله هم ده. د افغان مجاهدینو د مشرانو پر سیاسي کمزوریو او تاریخي تېروتنو پراخ بحث شوی، خو د پاکستان د استخباراتي سیاست، د به��نیو قدرتونو د مداخلې او د هغه وخت د سیمه اییزو او نړیوالو سیاسي معادلو په اړه ورته ژَوره څېړنه نه تر سترګو کېږي. ۱/۲
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
18 days ago
��ایله د پاکستان په خاوره کې د ترکیې د ملي استخباراتو (MIT) وروستی بریالی تحرک، د کابل د مستقل، خپلواک او فعال بهرني سیاست د برلاسیتوب او حقانیت یو بل محکم او عملي تصدیق دی. د دغو پېښو مستند کیدل ثابتوي چې د پاکستان د حاکمې کړۍ مصلحتپالني او ناسم سیاستونه د هغوی وفاقي او ایالتي جوړښتونه د یو ابدي زوال او د اساسی قانون د نړېدو په غېږ کې ډوب کړي دي. له دغو طلايي فرصتونو څخه په سمه توګه ګټه اخیستل د اسلامي امارت د جیواکانومیک استقلال (لکه له بهرنیو فشارونو پرته د واخان کوریډور، دکانونو استخراج او د سترو پروژو پرمخ وړل) او د شر او فساد د پاتې شونو په مهارولو کې خورا حیاتي رول لري. د افغانستان د یووالي ��و ثبات غوښتنه دا ده چې د دغو واقعیتونو پر بنسټ، پر خپلواک او عاقلانه منطق تکیه وشي، ترڅو د هېواد دایمي نظام د دغو پردیو استخباراتي طوفانونو له منفي سیوري څخه په بشپړ امن کې وساتل شي او د تلپاتې ابدي پرمختګ او ځانبسیاینې په لور په پوره عزم ګامونه پورته کړي. ۴/۴
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
18 days ago
پاکستان کې د داعش پر ضد د ترکیې وروستي عملیات او نیونې! د نړۍ او سیمې پ�� اوسني خورا پېچلي جیو-امنیتي فضاء کې، د ترکیې د ملي استخباراتو سازمان (MIT) لخوا د ډیورنډ د فرضي کرښې په اوږدو د پاکستان په خاوره کې د داعش ډلې د یو کلیدي او عملیاتي غړي، اوغور بهادر (عبدالله) نیول او انقرې ته د هغې لېږدول، یو داسې استخباراتي خبرتیا ده چې د سیمې د لوبو د قواعدو نوي ابعاد افشا کوي. د اوغور بهادر اعترافات، د هغې د لوړپوړي لارښود اوزګور آلتون پخوانۍ نیونه (چې په ۲۰۲۵ کال کې د فرضي کرښې ته څېرمه د پاکستان په خاوره کې د عملیاتو په ترڅ کې ونیول شو) او د داعش د خراسان څانګې له تر ټولو مقتدر رسنیز مسؤل احمد کازانجي (ابوعبیده یا ابوابراهیم) سره د هغوی د نږدې همکارۍ بربنډېدل، د ساعین بالفساد فتنې اصلي روزنيز کمپونه، د بهرنیو داعشیانو د لېږد بهیر او د هغوی د رهبرۍ تشکیلاتي هستې د پاکستان په خاوره (خیبر پښتونخوا او قبایلي سیمو) کې مېشت دي. دا پیښه داسې مهال رامنځته کېږي چې د پاکستان پوځي رژیم په کور دننه د تحریک انصاف له پراخو سرغړونو، د ایالتونو ترمنځ له سختو تعصبونو او د زرداري لخوا په خیبر پښتونخوا کې د اساسي قانون د ۲۳۲ او ۲۳۴ مادو پر بنسټ د بېړني حالت (ګورنر راج) له لګولو څخه کړېږي او ملي ثبات یې په مط��ق ډول نړېدلی دی. په مقابل کې، د افغانستان اسلامي امارت د خپلواک او مستقل منطق پر بنسټ، په کور دننه د سالنګ او بدخشان د وروستیو تصفیوي بریاوو په مټ د هر ډول فتنې د ځالو په منځه وړلو کې بېساری امنیتي تفوق ترلاسه کړی دی. د پاکستان په خاوره کې د ترکیې د دغو بریالیو عملیاتو مستند کېدل، د افغانستان د اسلامي امارت د علیا ګټو او ملي حاکمیت لپاره په ت��لیغاتي او ډیپلوماټیکو برخو کې یو شمېر فرصتونه رامنځته کوي، چې موږ یې په لاندې ډول تحلیل کوو. ۱/۴
See More
Chess | شطرنج
@Chess_1400
18 days ago
۳ـ د اسلامي امارت د ملي او عقیدتي برلاسۍ ن��داره: اسلامي امارت کولای شي په خپلو رسمي او حماسي ادبیاتو کې په پوره کمال وښيي چې د هېواد د ننه د عالیقدر امیرالمؤمنین د سپېڅلو لارښوونو په برکت، په افغاني جغرافیه کې د شر او فساد او فتنې د ځالو ټغر په مطلق ډول ټول شوی دی. د بهرنیو داعشیانو تېښته د ډیورنډ کرښې هاخوا قبایلي سیمو ته دا ښیي چې په افغانستان کې د هغوی لپاره هېڅ پټنځای شتون نلري او د اسلامي امارت د استخباراتو لوی ریاست وړتیا د سیمې په کچه په تر ټولو لوړ پړاو کې قرار لري. دویمه برخه: په ډیپلوماټیک او نړیوال ډګر کې رامنځته شوي فرصتونه ۱ـ له ترکیې او د شرقي بلاک له هېوادونو سره د کابل د ډیپلوماټیک ثقل زیات��دل: د پاکستان خاورې کې د ترکیې داعش ضد بریالیو عملیاتو څخه وروسته، کابل کولای شي له ترکیې سره د سفارتونو او رسمي مراجعو په کچه خپل ډیپلوماټیک روابط لا پسې پاخه کړي. د بهرنیو چارو وزارت کولای شي له انقرې، چین، روسیې او د مرکزي اسیا له هېوادونو سره تحلیلي کڅوړې شریکې کړي، ترڅو په ډاګه کړي چې د پاکستان لخوا د دغو وسلهوالو تمویل او تجهیز، له روسیې سره زموږ د ترانزیتي پُل، واخان دهلېز او د هېواد د غټو پروژو د خوندیتوب پر وړاندې یو ګډ او مستقیم جیو-امنیتي تهدید دی، چې د دغه ډیپلوماټیک کارت کارول په نړیواله کچه د اسلامي امارت ډیپلوماټیک حضور غوړوي. ۲ـ د لاهه د محکمو او د لوېدیځ د یو اړخیزه فشارونو انح��ار ماتول: پداسې حال کې چې د تش په نامو نړیوالو جنايي محکمو (ICC) لخوا د اسلامي امارت پر مشرانو د نیولو د پخوانیو حکمونو په علني کولو د فشارونو هڅه کېږي، دا پېښه ثابته وي چې د نړۍ د ریښتیني ثبات مدعي په حقیقت کې اسلامي امارت دی چې د ترهګرۍ د اصلي روزنځای (پاکستان) پر وړاندې یې خپل هېواد په امن کې ساتلی دی. دا ډیپلوماټیک موقف اسلامي امارت ته په نړیوالو چنو وهلو کې له یو خورا لوړ او پر ځان باوري دریځ څخه د خپلو علیا ګټو د دفاع چانس ورکوي او د لوېدیځ د تجرید او بندیزونو پالیسي په روحي لحاظ مړاوې کوي. ۳/۴
See More
Last Seen Users on Sotwe
Trần Vy
Seen from
Vietnam
Insan işte
Seen from
Turkey
UPS France
Seen from
United States
Lò A Dâm
Seen from
Vietnam
墨藤にしました
Seen from
France
RASIM&MERVE EVLİ ÇİFT
Seen from
Turkey
@pecintaibu2gendut
Seen from
Indonesia
Enak enak
Seen from
Indonesia
stw tobrut
cu bự
Seen from
Vietnam
Trends for you
1
Grimes
Under 10K tweets
2
#dwts
Under 10K tweets
3
Charles Lee
Under 10K tweets
4
Naz Reid
Under 10K tweets
5
Duke
Under 10K tweets
6
Tatyana
Under 10K tweets
7
Sion James
Under 10K tweets
8
Brice Sensabaugh
Under 10K tweets
9
Looney
Under 10K tweets
10
Spurs
Under 10K tweets
Most Popular Users
1
Elon Musk
@elonmusk
240.6M followers
2
Barack Obama
@barackobama
118.7M followers
3
Cristiano Ronaldo
@cristiano
114.5M followers
4
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.9M followers
5
Narendra Modi
@narendramodi
107M followers
6
Rihanna
@rihanna
98.7M followers
7
NASA
@nasa
92.2M followers
8
Justin Bieber
@justinbieber
91.8M followers
9
KATY PERRY
@katyperry
90M followers
10
Taylor Swift
@taylorswift13
84M followers
11
Lady Gaga
@ladygaga
75.5M followers
12
Virat Kohli
@imvkohli
73.4M followers
13
Kim Kardashian
@kimkardashian
70.8M followers
14
YouTube
@youtube
68.7M followers
15
Neymar Jr
@neymarjr
66.4M followers
16
Bill Gates
@billgates
65.2M followers
17
Selena Gomez
@selenagomez
63.1M followers
18
The Ellen Show
@theellenshow
62.1M followers
19
CNN
@cnn
61.7M followers
20
X
@x
60.6M followers
Olivia
Online
✨
⭐
💫