Sevgi gibi, nefretin aşırısı da patolojik bir vakıadır insanı yıkar mahveder. Her şeyi nefret ettiği kişiye bağlamak, tüm olumsuzlukları ondan bilmek, zamanla şahsi sorumluluk duygusunu yok edebilir. İnsanları başkaları tarafından güdülmeye hazır hale getirebilir.
Ahmet Arif demiş ki;
"Çiçek gibi insanların kalbini kırdınız, umutlarını yok ettiniz, bahçeleriniz bahar görmesin..."
Ve Neşet Ertaş eklemiş;
"İncinmiş olanın ahı, nereye gitse bulur sahibini.."