ديروز پزشك زنانم ميگفت بايد همين الان بستري ات كنم تا داروهاي اضطراب و افسردگيتو شروع كني ولي بچه ات رو ازت جدا مي كنن و فعلا دست نگه مي دارم. بايد داروهامو شروع كنم، ولي تنهايي آخه چطوري؟؟؟ من بايد از بچه ام مراقبت كنم! منگي و حالت تهوع شديد رو چطور تاب بيارم؟ چرا نمي فهمين آخه!
@go2us24 @amirm_farid من و همسرم ١٠ جولاي به سفارت امريكا در مسقط رفتيم، من درجا ويزا شدم و همسرم رفت كليرنس. آفيسر گفت سوالايي كه مي فرستيم هر چه سريع تر پاسخ بدين زودتر كارتون درست ميشه، الان ٢٢٧ روز ميگذره و من در آستانه فروپاشي رواني ام. تنها زايمان كردم و الان دخترمون دو ماهشه و باباش هنوز نديدش!
اين عكس مهمترين قاب زندگي من و مهدي و افرا است. اين حجم از بيم و اميد در چهره مهدي هرگز از يادم نميره! اين نگراني و بهت و شوك و حسرتي كه در نگاهشه! از همين فاصله دهها هزار كيلومتري هم كنارم بود، هر ثانيه اش كنارم بود و همراه من درد كشيد و نفس هاش به شماره افتاد.
مُرد و زنده شد، درست مثل خودم، هر دو كوه كنديم تا افرا به دنيا اومد. ولي مهدي نبايد تو اون قاب گوشي مي بود، بايد كنار دستم مي بو�� و بهم قوت قلب مي داد، و بايد تولد دخترش، افرا رو از نزديك مي ديد! اما داره بزرگ شدنش رو هم از دست ميده! كسي پاسخگو نيست؟!
He was with me every seconds of it, we were in pain, we were breathless. Just like me, his heart died in his, and we went to pieces until Afra was born. But he shouldn’t feel this moment behind the screen, he should be with me and sustain me and watch her daughter’s birth.
اين عكس مهمترين قاب زندگي من و مهدي و افرا است. اين حجم از بيم و اميد در چهره مهدي هرگز از يادم نميره! اين نگراني و بهت و شوك و حسرتي كه در نگاهشه! از همين فاصله دهها هزار كيلومتري هم كنارم بود، هر ثانيه اش كنارم بود و همراه من درد كشيد و نفس هاش به شماره افتاد.
290 days separated from my husband and my little Milo, because my husband's case has been trapped in AP. Sometimes I wonder how we survive each and every second. Sometimes I wonder how much longer can we endure this separation? #SeparatedByAP#LongAPIranian@USAinUAE@StateDept
1/ 4 months pregnant, I left Iran for coming to the US as a student. It is 184 days since I have not seen my husband! His visa was not issued. Now my baby is 49 days old and we are still waiting and counting the days. We suffer from this separation just because we are Iranian.
١١/ با وجود نياز شديد من حتي نتوانستم بخاطر دپرشن و اضطراب فراگيرم تحت درمان دارويي باشم چون حداقل ده روز طول مي كشد تا بدنم با دارو هماهنگ شود و منِ تنها چطور ده روز خواب آلودگي شديد و منگي و تهوع را كه كمترين عواقب اين داروها است تحمل كنم؟ شرايط من طبيعي نيست، اورژانسي است!
٩/ گاهي دو روز مي شود و فرصت باز كردن لپ تابم را هم ندارم! چرا به عنوان يك تازه مادر بايد اينقدر تحت فشار باشم؟! هيچ زني نبايد تنهايي ��ين روزها را تجربه كند! و هيچ پدري هم نبايد از بچه اش جدا باشد! اين شرايط اصلا سلامت نيست!
1/ I am Simin Zargaran, a doctoral student with a full funding from Penn State university gave birth to my daughter on December 18, 2023, and since then have been dealing with raising my baby alone, alongside with all other responsibilities as a mother and as a PhD student.
٨/ كمرم، گردنم، شانه ها و دست هايم بي حس شده اند و دارند از كار مي افتند، من حالا حالاها به بدنم نياز دارم! اين كار يك نفر نيست! اين بچه پدر هم دارد. اين مسئوليت دو نفر است! مگر اینکه مادر خودش بخواهد تنها باشد. موقعيت درس و كارم در خطر است!