@Belgianbaguette Intentie en doel van de maker. Beoefen je iets uit liefhebberij of alleen om het kunnen ervan is het hobbyisme. Als het hoofddoel expressie of vertellen aan een ander is het (een poging tot) kunst.
Kliederen valt in beide categorieën, vind ik.
@companiondish@charuchii Ik zag ergens een nederlandse copyrightjurist die iets vergelijkbaars zei. Algoritmische kunst is het resultaat van een proces waar geen mens bij betrokken is. Er is dus geen provisie in de huidige auteurswetten voor. (ik zou bronnen, maar die ben ik grondig kwijt)
Of voor liefhebbers van dubieuze geschiedenis; een pistool in een kruitvat stekend 'eerder nog boot en kruit en mij de lugt in gaat dan immer een infaame Wokemensch te worden!'
Eerlijk is eerlijk, volgens mij heb ik Twitter nog nooit zo met zoveel langdurige concentratie bezig gezien. Hoe lang gaat het nu al over 'ai' en Musk? Dat laatste is niet zo gek, het is alsof we allemaal op een schip zitten te kijken naar hoe de kapitein shit in brand steekt.
ok never mind it was all worth it just to accidentally stumble across this exchange between a judge, a prosecutor, and a federal agent where only the judge knows who biggie smalls is
Ik dacht hoe grappig zou het zijn als ik een tekening maak over hoe Mark Rutte de boiler uitzet omdat ik langer dan vijf minuten douche. Nu heb ik per ongeluk een tweepagina script dat volgende week niet meer actueel is.
Want laten we eerlijk zijn. De oorspronkelijke rode omslag was een gloeiend kutidee. Zet er dan direct 'Banzai Manga' ofzo op.
Dus! Ken je meer dan één mangaka? Dit boek is net zo'n beledeging voor je intelligentie als een Libero hoe-teken-je-manga-boek voor een kunstschilder.
Mijn antiboekentip voor het jaar is: 'One Thousand Years of Manga' een nucleaire krater van slechte informatie. Eerlijk; het boek pretendeert geen naslagwerk te zijn. En wil een millennium beslaan. Maar waar is Naoki Urusawa? En bizarder Hiroshige is blijkbaar óók niet de moeite.
'37-'45 is wél reden om schattige dieren met bajonetten in een boot of stoomtreinen in de schaduw van Fuji te publiceren. Maar niets over de oorlog. Laat staan waarom die tekeningen überhaupt bestaan. Thames & Hudson heeft trouwens wel iets van historisch besef.
Weer een multinational die ludiek viral gaat terwijl ze vergeten dat ze niet grappig kunnen zijn. Want
Procter & Gamble ging ook al viral in 1980. Toen toenmalig P&G tamponmerk Rely vrouwen overal toxic shock syndrome gaf. (ze kochten daarna heel snel Tampax op, raar toeval dat)
Interessant hoe de Britse politiek haar eigen satire blijft inhalen. In 'Yes, Minister' voelt de regering ronduit competent. In 'The Thick Of It' blijft een minister zeker een maand of twee aan. in 'House of Cards' heeft Francis Uruquart schone handen, vergeleken met austerity.
Was weer aan het lezen over Twitter en Musk een dacht, laat ik Vero weer eens installeren.
Ik kan bevestigen dat er nog steeds niemand is en je organic reach marginaal minder goed is dan op Instagram.