3/3
Paweł w końcu pisze: "Anka aktualizuje raport w każdy wtorek". Odpisuję, że brzmi dobrze. Już zakładam buty, kiedy przychodzi wiadomość od Anki:
- Tylko nie dzisiaj. Mam rano spotkanie o przygotowaniach do wizyty centrali.
1/3
Wtorek, 7:12. Stoję w kuchni i smaruję chleb, kiedy Paweł pisze:
- Jak się mówi "na razie robimy to ręcznie", żeby dobrze zabrzmiało przed centralą?
- "For now, we do it manually".
- To wiem. Chodzi mi o tę drugą częś��.
2/3
Proponuję "human oversight". Paweł pyta, czy to nie sugeruje, że system coś robi, a człowiek tylko sprawdza.
- A co dokładnie robimy?
- Anka kopiuje dane z jednego Excela do drugiego.
Zawijam kanapkę. Anka jeszcze nawet nie wie, że występuje na slajdzie.
3/3
Szef przegląda plik i mówi, że w załączniku jest najwięcej konkretów. Prosi, żeby dać go na początek. Przenoszę. Paweł pyta, co z czterema slajdami, które rano miały wystarczyć.
- Daj je na koniec. Jak zapytają o krótką wersję, to będzie pod ręką.
1/3
Poniedziałek, 16:34. Wysyłam szefowi slajdy na grudniową wizytę centrali. Miało być krótko, więc są cztery. Po chwili dzwoni.
- Dobre. A masz wersję na pięć minut?
- To jest na pięć minut.
- A z pytaniami?
2/3
Paweł proponuje, żeby przenieść szczegóły do załącznika. Dorzucamy harmonogram, dwa wykresy i listę rzeczy, na które czekamy. Wychodzi jedenaście slajdów.
- Załącznika nie pokazujemy, chyba że zapytają - mówi Paweł.
- A jak nie zapytają?
- To skończymy o czasie.
1/3
Poniedziałek, 8:20. Szef mówi, że w grudniu przyjeżdżają ludzie z centrali.
- Chcą zobaczyć, nad czym pracujemy. Każdy zespół przygotuje kilka slajdów po angielsku.
Paweł pyta, czy w związku z tym przesuwamy terminy projektów.
- Nie, czemu?
3/3
Paweł zagląda mi przez ramię.
- Co robisz?
- Slajd o tym, jak usprawniamy raportowanie.
- A raport?
- Po slajdzie.
Paweł kiwa głową.
- To zrób dwa slajdy. Na drugim pokażemy, czemu raport jeszcze nie jest gotowy.
2/3
Przed dziewiątą mamy już zrobić prezentację o projektach, osobną o zespole i krótki pokaz raportu na żywo.
- Tylko pokażmy to na prawdziwych danych - mówi szef.
- Te dane będą gotowe w grudniu.
- No to świetnie.
- Pod koniec grudnia.
3/3
Szafka stoi po dwudziestu minutach. Żona przynosi rzeczy do poukładania.
- I co, trudne?
- Nie. Jak już miałem wszystko pod ręką, to poszło.
- No. Kołki leżą tam od wczoraj.
Zerkam na kartkę "brakuje dwóch kołków". Od środy zdążyłem ją przeczytać cztery razy.
1/3
Piątek, 17:40. Wchodzę do domu. Żona pyta, czy po awarii dało się w ogóle pracować.
- Tak. Skończyłem instrukcję, którą odkładałem od miesiąca.
- O, to może wreszcie skończysz tę od szafki?
Karton nadal stoi w przedpokoju.
2/3
Mówię, że przecież brakuje dwóch kołków. Nawet przykleiłem kartkę.
- Dokupiłam wczoraj. Są na kartonie.
Są. Obok leży instrukcja, otwarta na stronie z rysunkiem szafki.
- Coś jeszcze? - pyta.
Sprawdzam, czy chociaż śrubokręt jest na miejscu.
3/3
Wysyłam podsumowanie. Szef odpisuje: "Czyli jedną rzecz udało się zamknąć. Co pomogło?".
Piszę: "Przez godzinę nikt do mnie nie pisał".
Przychodzi zaproszenie na poniedziałek: "Jak wygospodarować godzinę na spokojną pracę". Czas trwania: godzina.
1/3
Piątek, 15:40. Szef prosi o krótkie podsumowanie tygodnia. W poniedziałek mieliśmy dzień zespołowy, z którego wyszło śniadanie z Pawłem w piekarni. We wtorek wszystko było na "po święcie". W środę faktycznie mieliśmy wolne.
2/3
W czwartek pół zespołu przedłużyło sobie wolne, więc z Pawłem ogarnialiśmy, czemu sprzedaż i finanse widzą w tym samym raporcie inne liczby. W piątek rano padły Outlook i Teams. Usiadłem do instrukcji, na którą od miesiąca nie miałem czasu. Skończyłem przed kawą.